31/07/2026
🌱عمرِ حقیقی در رشد است، نه در شمار سالها
انسان از چه زمانی عمرش را از دست میدهد؟
نه زمانی که سنش بالا میرود...
بلکه از آن هنگام که دست از ساختن و پرورش خویش برمیدارد.
چه بسیار انسانهایی که تنها بیست سال دارند، اما پیوسته میآموزند، مطالعه میکنند، جان خود را تزکیه مینمایند و هر روز دانشی تازه به عقل و نوری تازه به دلشان میافزایند؛ ازاینرو همواره در مسیر رشد و تعالیاند.
و چه بسیار کسانی که به چهل یا پنجاهسالگی رسیدهاند، اما هر روز همان زندگی دیروز را تکرار میکنند؛ همان اندیشهها، همان عادتها و همان شیوهها. در نتیجه، تنها عدد سالهای عمرشان بیشتر میشود، بیآنکه خود نیز همراه آن رشد کنند.
از همین رو، عمر حقیقی انسان با تعداد سالهایی که زندگی کرده سنجیده نمیشود، بلکه با میزان رشدی که در آن سالها به دست آورده است، اندازهگیری میشود.
خداوند متعال انسان را نیافریده است تا فقط روزها را سپری کند؛ بلکه او را آفریده تا روزهایش را با بندگی، دانش، نیکوکاری و عمل صالح آباد سازد.
و چه زیباست که انسان پس از گذشت یک سال، به خویشتن بنگرد و ببیند که خردمندتر شده، قلبش مهربانتر گشته، اخلاقش نیکوتر شده و به پروردگارش نزدیکتر از گذشته است.
این همان رشدی است که شایسته جشن گرفتن است...
اما صرفِ گذشت سالها، بهتنهایی هیچ دستاوردی به شمار نمیآید.
✍ د.عبدالکریم بکار
📝 مترجم: مریم فاضلی
کاپی از:
