15/08/2026
بعضی رابطهها تا زمانی زیبا به نظر میرسند
که یکی همیشه بدهد
و دیگری همیشه بگیرد.
محبت، توجه، وقت، همراهی،
گوش شنوا، شانهای برای تکیه کردن،
و گاهی حتی تمامِ توان و آرامشت...
اما کافیست یک روز خسته شوی
و دیگر نتوانی مثل همیشه ببخشی،
مثل همیشه در دسترس باشی،
مثل همیشه برای همه جا داشته باشی.
آنجاست که آرامآرام #حقیقت خودش را نشان میدهد؛
میفهمی چه کسی خودت را دوست داشت
و چه کسی فقط به خاطرِ یک نیاز، یک منفعت،
یا حتی #ترس از #تنهایی کنارت بود.
بعضیها وقتی نیازشان برطرف میشود،
آنقدر راحت از تو عبور میکنند
که گویی تمام آن روزهایی که کنارشان بودی،
تمام حرفهایی که شنیدی،
تمام محبتهایی که بیمنت دادی،
و تمام لحظههایی که برایشان بودی،
اصلاً وجود نداشته است.
و شاید تلخترین قسمت ماجرا همین باشد؛
اینکه کسی را سالها #بخشی از زندگیات بدانی،
اما برای او، تو فقط بخشی از یک دوره بوده باشی.
گاهی #خالی شدن دستها،
آدمهای اطرافت را هم خالی میکند...
و آنوقت تازه میفهمی
چه کسی برای خودت مانده بود
و چه کسی برای چیزی که از تو میگرفت.
بعضی رفتنها دردناکاند،
اما حقیقت را هم با خودشان میآورند.
🤍
