10/05/2026
Vandaag is dubbel. 💛
Moederdag.
Ik praat niet veel over mijn mama.
Uit respect voor haar.
Ze ligt al meer dan een jaar in het ziekenhuis.
Zorgen voor je mama…
nadat je je allerbeste vriend — je papa — verloren bent.
Dat doet iets met een mens.
Het is confronterend hoe dat kleine meisje in jezelf soms nog altijd aanwezig is.
Dat meisje dat verlies kent.
Dat sterk probeert te zijn.
En vooral… heel goed zorgt voor anderen.
Misschien is dat ook waarom ik zo graag doe wat ik doe.
Vrouwen helpen die veel dragen.
Verdriet.
Stress.
Gemis.
Altijd maar doorgaan.
Alles in een rugzak stoppen.
Hard werken om niet te moeten voelen.
Naar chocolade grijpen.
Of je tranen inslikken omdat je denkt dat dat sterker is.
Maar weet je?
Voelen is niet zwak.
Ik deel dit vandaag omdat ik weet hoe het voelt. Echt.
Dus aan iedereen voor wie vandaag een moeilijke dag is…
Omdat je je mama mist.
Omdat je afscheid moest nemen.
Omdat je zelf zo graag mama was geworden.
Of gewoon omdat het allemaal even veel is vandaag.
Een hele warme knuffel.
Vanuit het diepste van mijn hart. 💛
Liefs,
Sofie
Ps ik krijg vaak de feedback:
Sofie, jij hebt het toch allemaal mooi voor elkaar.
Zo zie je maar: iedereen heeft zijn pijn.
Maar het is wat je ermee doet dat het verschil maakt. 🩷
