05/06/2026
Goedemorgen lieve mooie mensjes!!!
Ik vertel ........ 📜
Er zijn momenten in het leven waarop de grond even van onder je voeten wegzakt. Momenten waarop alles wat vanzelfsprekend leek plots begint te schuiven en je terechtkomt op een plek waar de meeste mensen liever niet zijn, een plek van niet weten. 🤔🫣 Je weet niet waarom iets gebeurt, je weet niet wat de bedoeling ervan is en je weet al helemaal niet hoe het verder zal lopen. En toch geloof ik dat daar vaak een belangrijke keuze ontstaat. Niet de keuze van de situatie zelf, want die heb je meestal niet in de hand, maar wel de keuze hoe je ermee omgaat.
Je kunt blijven vechten tegen wat is 🥵. Je kunt boos worden op het leven, blijven vragen waarom het jou overkomt en blijven verlangen naar hoe alles vroeger was. Of je kunt, hoe moeilijk ook, stilaan leren meebewegen 😇 met wat zich aandient. Niet omdat je opgeeft, maar omdat je beseft dat er soms nog geen antwoorden zijn. En dat is iets wat ik zelf heb moeten leren. Niet uit boeken, niet uit theorie, maar door het leven zelf. Door verlies, veranderingen, momenten waarop ik het ook niet meer wist en waarop ik enkel de volgende stap kon zetten zonder te weten waar het pad zou uitkomen. 🙈
Onderweg ben ik gaan zien dat ik daarin niet alleen ben. Ik herken het bij vrienden, bij kennissen, bij mensen die mijn pad kruisen. Iedereen krijgt vroeg of laat periodes waarin het leven even op de rem gaat staan. Periodes waarin angst en vertrouwen naast elkaar lopen 😨😆. Want uiteindelijk zijn we allemaal onderweg. Niemand heeft alle antwoorden. Niemand ziet het volledige plaatje.
Misschien is dat wel de grootste les die ik heb geleerd, dat overgave niet hetzelfde is als opgeven. Overgave is durven vertrouwen wanneer je de uitkomst nog niet kunt zien. Durven verder stappen terwijl de weg nog verborgen ligt. Angst wil controle, wil zekerheid, wil vandaag al weten hoe het verhaal afloopt. Maar het leven vraagt soms iets anders. Het vraagt vertrouwen. Vertrouwen dat sommige dingen zich pas tonen wanneer de tijd er rijp voor is. En als ik terugkijk op mijn eigen leven, zie ik dat net de momenten waarop ik dacht dat alles stilviel, vaak de momenten waren waarop iets nieuws begon te groeien. Niet zichtbaar voor de buitenwereld, soms zelfs niet voor mezelf, maar diep vanbinnen gebeurde er iets. Daarom geloof ik dat sommige vertragingen geen vergissing zijn. Dat sommige omwegen eigenlijk deel uitmaken van de weg.
Dus als het leven je ooit dwingt om even stil te staan, weet dan dat je niet de enige bent. We zijn allemaal reizigers op ons eigen pad, allemaal zoekend, lerend, vallend en weer opstaand. En soms is de moedigste stap die je kunt zetten niet harder vechten, maar zachtjes vertrouwen dat de weg zich zal tonen terwijl je hem bewandelt. 🍀✨💫.
En misschien ligt de kracht niet in het kennen van de bestemming, maar in het vertrouwen van de reis. Want vaak begrijp je een hoofdstuk pas wanneer je het hebt doorleefd. Dus als je vandaag in zo'n periode zit, wees dan zacht voor jezelf. Niet alles moet opgelost worden. Niet alles moet begrepen worden. Blijf gewoon aanwezig. Blijf voelen. Blijf de volgende stap zetten. Want wie weet kijk je ooit achterom en besef je dat wat toen als een omweg voelde, eigenlijk altijd al deel was van de weg. 🍀✨💫
©️ Copyright eigen tekst Cientje Vdb ✍️ & Juliatje
www.cientjevolgthaarintuitie.online