27/09/2026
Als kind was mijn grote droom om ooit paard te leren rijden. Als tiener werd deze droom werkelijkheid. Ik leerde rijden en had de paardenmicrobe te pakken!
Dit parcours was veel hobbeliger dan verwacht. Al weerhield dit me niet om steeds een positief antwoord te geven wanneer er een vraag kwam dat in verbinding stond met paardrijden.
En toch.. was er dat kleine stemmetje in mezelf dat mij iets wilde duidelijk maken. Alleen begreep ik toen nog niet zo goed wat.
Paarden lieten me voelen. Tijdens het werken met paarden kwamen er vaak emoties naar boven die ik niet onder woorden kon brengen.
Ze leerden me omgaan met mijn voelsprieten. Voelsprieten waarvan snel duidelijk werd dat deze breder uitstrekten dan deze van de gemiddelde mens.
De informatie die mijn voelsprieten oppikten maakte me met momenten zelfs onzeker. ' Ben ik wel goed genoeg?, Ben ik niet gewoon over gevoelig?,..'
Gaandeweg kwam ik mezelf tegen en werd ik uitgenodigd om in de spiegel te kijken.
Dit was best intens.. want het maakte me bang.. bang voor wat ik in die spiegel ging zien.
Ik leerde dat ik die angst mocht delen en dat deed ik! Ik deelde deze destijds met de kudde. Ik voelde me gedragen. Ik draag hun energie en van enkele paarden in het bijzonder nog steeds met mij mee.
En toch, voelde het alsof er een deel (informatie) ontbrak. Op een gegeven moment dacht ik, is dit het dan? Is dit het plaatje dat ik sinds mijn kindertijd voor me zag? Ik nam enige tijd afstand van de paardenwereld. Maar ook dit bleek niet de juiste oplossing te zijn.. want eenmaal een paardenmicrobe.. altijd een microbe!
Nu zoveel jaren later word ik herinnerd aan de kracht van paarden. Ik leerde dat er zoveel meer was dan rijden alleen.
Wat best wel spannend was.. want in mijn beleving als tiener stond dit rijden steeds 'voorop'.
Zo maakte mijn lieve paard Rasta me van in het begin duidelijk dat hij liever geen ruiter meer op zijn rug wou.. en die keuze respecteerde ik. Al vond ik het ook wel eng. Ik was bang dat ik hem niet kon geven, wat hij gewoon was. Bang om mijn kinderdroom stuk te maken. Bang om het beeld dat ik als kind had uit elkaar te zien spatten.
En toch was er opnieuw dat stemmetje in mezelf dat zei. Doe maar, maak de sprong en doe het samen!
Op die manier gingen er deuren voor mij open. Ik leerde op een andere manier communiceren, in alle wijzen van het woord. Hij leerde mij om mijn voelsprieten die me vroeger onzeker en bang maakten terug open te zetten. Want ja, ik had deze gedeeltelijk afgesloten..
Ik leerde om met deze waardevolle informatie écht aan de slag te gaan.
Dank u, Rasta voor jouw authentieke zelf!
Ik leerde vertrouwen op de informatie die mijn voelsprieten me gaven.. en leerde dat mijn voelsprieten mijn eigen onzichtbare superkrachten zijn!
Ik leerde wat dit stemmetje in mezelf was.
Dit stemmetje die me destijds vertelde welk pad ik op zou gaan. Het pad dat ik nu met veel dankbaarheid omarm. Nu begrijp ik dat paarden op een onvoorwaardelijke manier bij mij horen.
Al is het op een andere manier dan waar ik misschien als kind altijd al van droomde. En dat is ook oké!
En zeg nooit nooit.. dat de microbe om te rijden me ooit terug besmet😊.
Ik leerde om mijn voelsprieten en het mysterieuze stemmetje te combineren en een plaats geven.
Ik leerde dat keuzes maken is toegestaan.
Maar ik leerde bovenal om onvoorwaardelijk lief te hebben en mijn licht en energie met dieren te delen. 🌟🙏🐾🤎
