02/09/2026
“Als hij echt van ons hield, zou hij toch stoppen?”
“Waarom denkt ze niet aan haar kinderen?”
“Hebben ze dan helemaal geen schaamte?”
Jawel.
Vaak veel meer dan je aan de buitenkant ziet.
Dat is net een van de moeilijkste dingen om te begrijpen aan verslaving.
Iemand kan perfect weten dat zijn gebruik zijn relatie beschadigt.
Hij kan bang zijn zijn kinderen kwijt te raken.
Zij kan zich 's morgens kapot schamen voor wat er gisteren gebeurde.
Er kunnen tranen zijn. Beloftes. Goede voornemens.
En toch kan het opnieuw gebeuren.
Niet noodzakelijk omdat die persoon niet genoeg van zijn gezin houdt.
Bij verslaving raken ook processen betrokken die we nodig hebben om impulsen te beheersen, gevolgen af te wegen, beslissingen te nemen en weerstand te bieden aan craving.
Het rationele hoofd weet dus soms heel goed:
“Ik mag dit niet meer doen.”
Terwijl de verslaving op dat moment schreeuwt:
“Ik heb dit nu nodig.”
Dat verklaart het gedrag.
Het praat het niet goed.
Want ook het netwerk heeft recht op grenzen.
Je mag begrijpen dat iemand een verslaving heeft én zeggen:
“Dit kan ik niet meer dragen.”
Je mag iemand graag zien én stoppen met liegen voor die persoon.
Je mag herstel steunen én weigeren om gebruik mogelijk te maken.
Verslaving vraagt daarom twee dingen die soms tegenstrijdig lijken:
begrip én verantwoordelijkheid.
Voor de persoon die gebruikt.
Maar evenzeer voor de mensen die ernaast staan.
Nieuw op de blog van RE-KLIK:
“Waarom wint het hoofd niet gewoon van de verslaving?”
Over hersenen, craving, schaamte, liefde, vervagende grenzen en waarom “denk toch eens aan je gezin” vaak veel minder eenvoudig is dan het klinkt.
RE-KLIK – Maak de eerste klik.
