22/08/2026
Ερώτηση: Πώς ακριβώς προκύπτει το συμπέρασμα ότι η λύση στα προβλήματα του ΓεΣΥ είναι… περισσότεροι ΟΑΥ;
Το παράδοξο είναι ότι όλα όσα αναφέρονται στην ανάρτηση είναι πράγματι υπαρκτά προβλήματα και σωστές προτεραιότητες για το ΓεΣΥ - Οργανισμός Ασφάλισης Υγείας:
➡️ «ανταγωνισμό στην ποιότητα και στην εξυπηρέτηση»
➡️ «δημοσίευση συγκριτικών αποτελεσμάτων για χρόνους αναμονής, ποιότητα υπηρεσιών, κόστος, αποτελέσματα υγείας και ικανοποίηση των ασθενών»
➡️ «ισχυρότερα κίνητρα για πρόληψη»
➡️ «καλύτερη πρωτοβάθμια φροντίδα και διαχείριση των χρονίως πασχόντων»
➡️ «μεγαλύτερο συντονισμό μεταξύ προσωπικών γιατρών, ειδικών, νοσοκομείων, εργαστηρίων και φαρμακείων»
➡️ «περισσότερη καινοτομία και τεχνολογία»
➡️ «καλύτερη διαχείριση ραντεβού και αξιοποίηση των δεδομένων προς όφελος του ασθενούς»
➡️ «ισχυρή και ανεξάρτητη κρατική εποπτεία»
Όμως, από αυτή τη διάγνωση μέχρι το συμπέρασμα ότι η θεραπεία είναι να κατακερματίσουμε τον έναν ΟΑΥ σε δύο, τρεις ή τέσσερις οργανισμούς υπάρχει ένα μεγάλο νοητικό άλμα.
Δεν εξηγείται με ποιον μηχανισμό αυτή η αλλαγή θα επιλύσει τα προβλήματα που όλοι γνωρίζουμε ότι υπάρχουν.
Άσε που υπάρχει και μια μικρή ειρωνεία στον όρο «ΓεΣΥ 2.0». Γιατί, αν πάρουμε το σημερινό σύστημα με τις ίδιες αδυναμίες και απλώς το κατακερματίσουμε σε περισσότερους οργανισμούς, μάλλον δεν θα έχουμε δημιουργήσει ΓεΣΥ 2.0. Θα έχουμε δημιουργήσει ΓεΣΥ 1.1, 1.2, 1.3 κ.ο.κ.
Δηλαδή περισσότερες εκδοχές του ίδιου συστήματος, με τα ίδια άλυτα προβλήματα — και πιθανώς με επιπλέον προβλήματα συντονισμού και κατακερματισμού.
Γιατί το βασικό πρόβλημα σήμερα δεν είναι ότι έχουμε «μόνο έναν ΟΑΥ».
Είναι η διαχρονική δυσκολία του ΟΑΥ —και θα ήταν εύλογο να αναρωτηθούμε γιατί δεν θα την αντιμετώπιζαν και οι ΟΑΥ 1.1, 1.2 και 1.3— να λειτουργήσει ως πραγματικά στρατηγικός αγοραστής υπηρεσιών υγείας: να εφαρμόσει κατευθυντήριες οδηγίες και πρωτόκολλα, να αναπτύξει μηχανισμούς ελέγχου και διασφάλισης ποιότητας, να καθορίσει ουσιαστικούς δείκτες ποιότητας και αποτελεσμάτων και να συνδέσει με αυτούς τη συμβατική σχέση και την αποζημίωση των παρόχων.
Και, κυρίως, να τους δημοσιοποιεί.
Γιατί εδώ η αρχική ανάρτηση βάζει ίσως ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα: «δημοσίευση συγκριτικών αποτελεσμάτων για χρόνους αναμονής, ποιότητα υπηρεσιών, κόστος, αποτελέσματα υγείας και ικανοποίηση των ασθενών».
Ακριβώς. #Δημοσιοποίηση. Όχι απλώς συλλογή δεδομένων. Όχι δείκτες που παραμένουν εσωτερική πληροφορία του συστήματος. Δημόσιοι, συγκρίσιμοι και ουσιαστικοί δείκτες ποιότητας και αποτελεσμάτων ανά #πάροχο, ώστε ο πολίτης να γνωρίζει, να μπορεί πραγματικά να επιλέγει και οι ίδιοι οι πάροχοι να λογοδοτούν για την ποιότητα των υπηρεσιών τους.
Όμως, εδώ καλά-καλά δεν έχουμε καταφέρει να συμφωνήσουμε ότι αυτοί οι δείκτες πρέπει να δημοσιοποιούνται. Ακόμη και η συζήτηση του θέματος συναντά αντιστάσεις, με διάφορες προφάσεις για το γιατί «δεν μπορεί» ή «δεν πρέπει» να γίνεται.
Αν λοιπόν χρειαζόμαστε περισσότερο ανταγωνισμό, ας δημιουργήσουμε πρώτα πραγματικό ανταγωνισμό μεταξύ των παρόχων στη βάση διαφανών, δημοσιευμένων και συγκρίσιμων κριτηρίων ποιότητας. Εκεί η επιλογή του πολίτη μπορεί πράγματι να λειτουργήσει ως μοχλός βελτίωσης.
Ασφαλώς το ΓεΣΥ χρειάζεται πρόοδο και εξέλιξη (όχι απαραίτητα μετεξέλιξη). Αλλά, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να ξεκινάμε από μια οργανωτική λύση, επειδή υπάρχει κάπου αλλού, και να αναζητούμε ποια από τα δικά μας προβλήματα μπορεί να λύσει.
Ας αναρωτηθούμ: ποιά είναι τα πραγματικά προβλήματα (τα γνωρίζουμε και πάνω-κατω συμφωνούμε όλοι) και ποιοι οι πραγματικοί λόγοι που τα δημιουργούν ή/και τα συντηρούν (εδώ είναι που δεν συμφωνούμε πάντα). Μόνο έτσι οι παρεμβάσεις θα είναι στοχευμένες.
Διαφορετικά, αντί για το ΓεΣΥ 2.0 που πράγματι χρειαζόμαστε, θα καταλήξουμε με πολλά ΓεΣΥ 1.x.
Ή, κατά την παροιμία, "αντί να δείρουμε τον γάιδαρο, δέρνουμε το σαμάρι".