Simone Visser Praktijk Uriël

05/09/2026

Gisteren werd ik wakker als miljardair.
Vandaag ben ik het nog steeds niet. 😂

De honden zijn er gelukkig nog wel. 🐾

Op mijn bericht kwamen prachtige reacties. Mensen vertelden wat zij met een miljard zouden doen en daar zitten zulke mooie dromen tussen.

En nu zou ik het geweldig vinden als het bericht ook gaat reizen. Niet voor de likes of de cijfers, maar omdat ik oprecht nieuwsgierig ben waar het terecht kan komen.

Misschien komt het uiteindelijk wel bij iemand die dat miljard allang heeft en denkt: dat idee wil ik mogelijk maken, maar wie gaat de boel runnen? Nou, daar kunnen we het dan over hebben. 😂

Want uiteindelijk hoef ik dat miljard helemaal niet per se zelf te bezitten. Het gaat mij om wat ermee mogelijk wordt. Een plek creëren, mensen opleiden, goede begeleiding bereikbaar maken voor mensen die het zelf niet kunnen betalen en vooral: daadwerkelijk iets dóén.

Dus heb je mijn bericht van gisteren gelezen en spreekt die droom je aan? Help hem dan een stukje verder en deel hem. 💜 Iedere keer dat iemand hem deelt, komt hij weer terecht bij mensen die ik zelf nooit zou bereiken.

Wie weet waar hij uiteindelijk belandt… 🍀

Van 💚 tot 💜 Simone 🍀

04/09/2026

Vanmorgen werd ik wakker uit een droom waarin ik miljardair was. Geen idee waarom mijn onderbewuste meteen voor een miljard ging. Miljonair was blijkbaar te gewoontjes. 😂

Ik was ergens in een vieze, onbekende stad en we moesten een vliegtuig halen. Ik liep voorop en Marcel liep ergens achter me aan te akkeren. Schiet nou toch eens op, dacht ik nog. Ik ging harder lopen in de veronderstelling dat hij dan vanzelf ook harder zou gaan. Niet dus.

Uiteindelijk kwamen we in een soort aftandse hal terecht. Er liep iemand schoon te maken, er kwamen steeds meer mensen binnen met honden en ik probeerde duidelijk te maken dat we naar het vliegtuig moesten. Aeroplane. Dat werkte. Er ging ergens een deur voor ons open waar we normaal helemaal niet mochten komen en daar ontdekten we dat het vliegtuig al vertrokken was.

En toen werd ik wakker. Mijn eerste gedachte? Als ik miljardair ben en ik moet écht ergens zijn, dan laat ik toch gewoon een vliegtuig komen? Om daar onmiddellijk achteraan te denken: alleen als het nodig is natuurlijk. Anders is het geldverspilling. 😂 Blijkbaar word ik zelfs als miljardair niet helemaal roekeloos.

Ik bleef er nog even over nadenken. Want ja, ik wil miljardair worden. Ik zeg dat ook gewoon hardop. En natuurlijk wil ik dan een prachtig huis met een immens zwembad. Echt immens. Daar ga ik niet bescheiden over zitten doen. Maar weet je waar ik vooral heel veel geld voor zou willen hebben?

Ik zou een plek willen creëren voor mensen, jong en oud, die iets te verwerken hebben en intensieve begeleiding nodig hebben, maar het geld daarvoor niet hebben. Ik zou mensen opleiden om daar te werken. Een team dat vanuit dezelfde visie begeleidt, met mij op de achtergrond voor supervisie, ervaring en alles wat ik door de jaren heen geleerd heb.

Ik zou wereldwijd mensen aan het werk willen zetten die kinderen opsporen die worden misbruikt, mishandeld of uitgebuit. Mensen die ze daar werkelijk weghalen, beschermen en ervoor zorgen dat degenen die hen dit aandoen worden aangepakt. En ja, mijn eerste menselijke reactie op die daders is iets minder therapeutisch verantwoord. Daar zal ik het maar bij laten. 😉

En als we dan toch bezig zijn: ik wil mensen om me heen die ervoor zorgen dat ik gezond en lekker eet en het ook voor me klaarmaken. Ik wil namelijk helemaal niet stoppen met werken als ik miljardair ben. Ik wil stoppen met mijn tijd besteden aan dingen waar een ander veel beter voor kan zorgen. Schoonmaken, afwassen, strijken, koken. Laat mij maar met mensen werken, ideeën bedenken, mensen opleiden, dingen creëren en zwemmen in dat belachelijk grote zwembad.

En vooral mogelijkheden creëren voor mensen die ze nu niet hebben omdat er simpelweg geen geld voor is.

Dus nee, ik weet nog steeds niet waarom ik vannacht miljardair was. Maar mijn onderbewuste had blijkbaar geen enkele moeite met het idee. Nu alleen nog zorgen dat ik voortaan op tijd bij dat vliegtuig ben. 😂✈️🍀

En nu ben ik veel nieuwsgieriger naar jou. Stel dat jij morgen wakker wordt als miljardair, wat zou jij met dat geld willen doen? Wat zou er gebeuren als genoeg mensen met heel veel geld vooral gingen nadenken over hoeveel goeds ze ermee konden doen?

Ik vind die gedachte te mooi om hier te laten stoppen. Dus vertel me wat jij zou doen en deel deze post vooral verder. Niet alleen omdat delen lief is, maar omdat hoe verder dit verhaal komt, hoe groter de kans wordt dat het terechtkomt bij iemand die iets mogelijk kan maken. Want als ik ooit de middelen heb om dit werkelijk neer te zetten, gaat het allang niet meer alleen over mijn droom. Dan kunnen heel veel mensen die nu geen toegang hebben tot de hulp die ze nodig hebben, wél geholpen worden.

Dus deel hem. Wie weet waar hij terechtkomt. Misschien wel bij iemand die dat miljard al heeft. 😉

Van 💚 tot 💜 Simone 🍀

02/09/2026

Het leven is te kort om…

Precies een jaar geleden deelde ik een tekst met deze titel. En ik schreef er heel eerlijk bij: eerlijk gepikt van Tineke de Groot. 😁
Vanmorgen kwam hij weer voorbij.
En ik dacht: verrek… een jaar later vind ik nog steeds dat het leven te kort is. Alleen zou ik mijn lijstje inmiddels zelf schrijven.

Het leven is te kort om…
.....een broek te bewaren waar je ‘ooit weer in wilt passen’......ja te zeggen terwijl alles in jou NEE roept......een uur wakker te liggen van een gesprek dat de ander
waarschijnlijk allang vergeten is......die lekkere kaas te bewaren voor het perfecte moment en hem
vervolgens nét over de datum terug te vinden. 😂.....te denken dat jouw handen niet goed genoeg zijn om iets moois
te creëren......sorry te zeggen omdat iemand anders moeite heeft met jouw
grens......jezelf kleiner te maken zodat een ander zich groter kan voelen......te wachten tot je eerst rustiger, slanker, zekerder of helemaal
geheeld bent voordat je gaat leven......jezelf voor je kop te slaan om iets wat je deed toen je nog niet
wist wat je nu weet.

En ja, die handen op de foto horen bij het schilderij. Marcel en Marlene maakten het samen. 💜

Maar dit is míjn lijstje. Nu ben ik benieuwd naar dat van jou.
Maak deze zin eens af: Het leven is te kort om…

Ik denk dat hieronder wel een mooier lijstje dan ik in mijn eentje ooit had kunnen bedenken. 😁

Want misschien is het leven helemaal niet te kort.

En wachten we gewoon soms veel te lang met leven.

Van 💚 tot 💜 Simone 🍀

Oh ja, en delen is lief........................ 💜

29/08/2026

13 jaar geleden maakte ik deze foto.

Een klavertje vier, drijvend op het water. Gewoon een foto uit 2013. Tenminste, dat was het toen. Nu ik hem dertien jaar later terugzie, kijk ik er toch anders naar. Want dat klavertje vier zit inmiddels in mijn logo. Toeval? Geen idee. Maar bijzonder vind ik het wel. 🍀

In 2013 zag mijn leven er behoorlijk anders uit. Ik had een vaste baan en daarnaast was ik volop aan het leren. Ik volgde allerlei opleidingen en had inmiddels als masseuse heel wat mensen onder mijn handen gehad. Body&Shape heette mijn massagepraktijk toen. Voetreflex, hotstone, triggerpointmassage, Samudra… ik vond het prachtig om met mensen te werken en steeds meer te ontdekken over het menselijk lichaam.

Vooral de opleiding tot voetreflexzonetherapeut bracht iets bij mij teweeg. Niet omdat ik ineens dacht: dit is het, dit blijf ik de rest van mijn leven doen het was het tegenovergestelde. Het maakte me nieuwsgierig. Ik begon steeds sterker te voelen dat het hier voor mij niet bij moest stoppen. Alsof ik via het lichaam iets op het spoor was gekomen en wilde weten wat daar nog meer achter zat.

En toen kwam er een playworkshop hypnose.

Een van mijn medecursisten, Hilde, had migraine en tijdens die workshop kreeg ik het voor elkaar om haar migraine weg te lullen. 😂 Ik kan het natuurlijk veel chiquer omschrijven, maar zo voelde het op dat moment wel. Ik deed iets met woorden en er gebeurde iets wat mijn nieuwsgierigheid onmiddellijk aanzette.

Hilde zei daarna iets wat ik nooit ben vergeten: “Als jij deze opleiding niet gaat doen, dan loop je heel veel mis. Jij hebt een gave.”

Misschien zag zij op dat moment iets wat ik zelf nog niet helemaal zag. Haar woorden bleven hangen en ik ben doorgegaan. Steeds verder leren, steeds verder ontdekken en uiteindelijk had ik in 2016 alle papieren op zak.

Als ik nu terugkijk, vind ik het bijzonder om te zien hoe dat gegaan is. Er was geen uitgestippeld plan waarin stond dat ik eerst dit moest doen om vervolgens daar uit te komen. Het ene bracht me bij het andere. Een opleiding maakte me nieuwsgierig naar de volgende laag. Een ervaring tijdens een workshop opende ineens een nieuwe deur. En soms was er iemand anders nodig om iets in mij te zien voordat ik het zelf kon zien.

In de jaren daarna is er natuurlijk nog ontzettend veel gebeurd. Mooie dingen, moeilijke dingen, mensen die kwamen, mensen die gingen en ook mensen van wie ik afscheid heb moeten nemen. Mijn werk veranderde, mijn leven veranderde en ik veranderde mee. Sommige dingen die toen belangrijk voor me waren, zijn verdwenen. Andere zijn juist steeds belangrijker geworden.

En dan kom je dertien jaar later ineens zo'n foto tegen.

Dat kleine klavertje vier.

Het wist natuurlijk helemaal nergens van. 😄 Maar de vrouw die deze foto maakte ook nog niet. Zij kon niet weten welke afslagen ze zou nemen, welke mensen belangrijk zouden worden, van wie ze afscheid zou moeten nemen, wat ze allemaal nog zou leren en waar ze uiteindelijk terecht zou komen.

Misschien hoeven we dat ook helemaal niet allemaal van tevoren te weten.

We zijn soms zo bezig met de vraag of we wel de juiste keuze maken en waar iets ons uiteindelijk gaat brengen. Terwijl een aantal van de belangrijkste stappen in je leven op het moment zelf helemaal niet zo belangrijk lijken. Pas jaren later kijk je achterom en zie je ineens de draad die erdoorheen liep.

En dan vind je tussen al die oude foto's zomaar een klein klavertje vier terug dat inmiddels in je logo zit.

Toeval?

Wie zal het zeggen. 🍀

Maar het maakt me wel nieuwsgierig naar jou.

Als jij terugkijkt naar wie je dertien jaar geleden was, had jij toen kunnen bedenken waar je vandaag zou staan? En welke ogenschijnlijk kleine stap heeft achteraf veel meer veranderd dan je op dat moment kon vermoeden?

Van 💚 tot 💜 Simone 🍀

Oh ja delen is lief……………..

26/08/2026

Het kan zijn dat iemand op dit moment nog in jouw leven aanwezig is of al jaren uit beeld is. Toch kan diegene nog steeds enorm veel invloed op jou hebben en iets in jou raken.

Dat kan een ex-partner zijn, maar net zo goed je moeder, vader, broer, zus of iemand anders die belangrijk voor je is of is geweest. Misschien zie je elkaar regelmatig, misschien is het contact verbroken of misschien is diegene er zelfs niet meer.

En soms weet je niet eens waardoor het gebeurt. Een nummer op de radio, een bepaalde geur, een kleur, een plek of de manier waarop iemand iets zegt, kan zomaar iets ouds naar boven halen. Boosheid, angst, verdriet of die verschrikkelijke machteloosheid waarvan je dacht dat je die allang achter je had gelaten.

Of iemand nu nog deel uitmaakt van je leven of niet, wat er tussen jullie gebeurt of gebeurd is kan zich diep in jouw systeem vastzetten. Wanneer je langere tijd bent gekleineerd, gecontroleerd, gemanipuleerd, mishandeld of op een andere manier geraakt, verdwijnt de invloed daarvan niet vanzelf.

Een beetje zoals de wortels op de afbeelding. Ze zijn ooit ergens begonnen en ondertussen hebben ze zich stevig vastgegrepen. Maar als je goed kijkt, zie je ook de andere kant. Want naast alles wat pijn heeft gedaan, is er nog steeds een stuk van jou waar licht, liefde, kracht en leven aanwezig zijn.

In mijn praktijk hoef je niet eindeloos te praten over wat die ander allemaal heeft gedaan of waarom diegene deed wat hij of zij deed. Je hoeft mij zelfs niet te vertellen wat er precies gebeurd is. We kunnen werken met wat jij daar vandaag nog van met je meedraagt.

Want die ander kunnen we niet veranderen en wat er gebeurd is kunnen we niet overdoen. Maar wat het contact met diegene met jou heeft gedaan of nog steeds doet, daar kunnen we wél iets mee.

Zodat wat ooit diep geworteld raakte, niet voor altijd hoeft te bepalen hoe jij je vandaag voelt.

💚 Van hart tot hart 💜 Simone 🍀
💜 Praktijk Uriël 💚

24/08/2026

Zijn de kinderen bij jou alweer naar school of heb je ze nog een weekje thuis? De één hoort sinds vanmorgen ineens hoe stil een huis kan zijn, de ander zit nog midden tussen de laatste vakantiedagen, rondslingerende spullen en de eeuwige vraag wat we vandaag nou weer eens zullen gaan doen.

Heerlijk, een beetje ruimte voor jezelf. En voordat je denkt dat ik ga vertellen dat je die tijd vooral heel bewust moet besteden, met een kop thee op een kussentje terwijl je diep ademhaalt: nee hoor. Me-time hoeft niet te betekenen dat je stil op de bank zit. Je kunt net zo goed aan het koken, strijken of poetsen zijn. Of je bent lekker creatief bezig met diamond painting, schilderen, tekenen of kleuren. En ondertussen kun je natuurlijk prima naar een podcast luisteren. Dat kan gewoon via de speaker, zodat anderen gezellig meeluisteren.

Dat ontdekte ik pas geleden dankzij een pedicure. Ze vertelde me dat ze haar stem kwijt was en daardoor tijdens haar werk even niet meer met haar klanten kon praten. Dus zette ze mijn podcast aan en luisterden ze tijdens de behandeling samen naar *Veilig in de Diepte*. Wat was ik trots toen ik dat hoorde, want zelf had ik deze toepassing nog niet bedacht. Geen stem? Geen probleem. Dan zet je gewoon mij aan. 😂

Een podcast hoeft dus helemaal geen apart moment te zijn waarvoor je eerst tijd moet maken.

Inmiddels staan er negen afleveringen van *Veilig in de Diepte* online. Begin vooral bij aflevering 1 en laat je daarna meenemen. Iedere aflevering heeft een ander onderwerp, maar veiligheid loopt als rode draad door de hele serie. Niet voor niets heet mijn podcast *Veilig in de Diepte*.

Dus of je kinderen nu alweer op school zitten, nog een weekje thuis rondlopen, je het huis weer even voor jezelf hebt of gewoon midden in je werkdag zit: dan is dit een mooi moment om aflevering 1 eens aan te zetten.

En nu ben ik natuurlijk nieuwsgierig: waar en wanneer luister jij naar een podcast? Op de bank met alle aandacht erbij, tijdens het wandelen, poetsen of terwijl je creatief bezig bent… of heb jij een andere plek waarvan ik nooit zou bedenken dat iemand daar *Veilig in de Diepte* zit te luisteren? 😄 Laat je het weten?

Van 💚 tot 💜 Simone 🍀

🎧 Luister hier naar Veilig in de Diepte

Spotify
https://open.spotify.com/show/582RzmRAMihwx1Rj8PADi7

Praktijk Uriël:
https://www.praktijk-uriel.nl/podcast-veilig-in-de-diepte/

22/08/2026

Het begint met een bh.

Waar het eindigt, ga ik je nog niet vertellen. 😏

Een vrouw van 62 schreef dat de overtuiging dat zij een bh nodig had in haar hoofd net zo vaststond als haar eigen naam.

En toen dacht ik: ja. Dít is interessant.

Want wanneer een overtuiging zo vaststaat als je eigen naam, voelt het niet meer als een overtuiging.

Je wordt tenslotte ook niet ’s morgens wakker met de gedachte:

*Simone… is dat eigenlijk nog wel de goede naam voor mij? Zal ik daar vandaag eens kritisch naar kijken?* 😄

🍀 **Een bh, je brein en de kracht van taal**

Waar die bh me uiteindelijk bracht?

Dat lees je hier:
https://www.praktijk-uriel.nl/een-bh-je-brein-en-de-kracht-van-taal/

Van 💚tot 💜Simone 🍀

Een bh, je brein en de kracht van taal Vanmorgen las ik een verhaal over een bh. Mijn hypnosehoofd slaat daar normaal gesproken niet onmiddellijk van op hol. Toch bleef ik ergens halverwege hangen bij één zin. Een vrouw van 62 schreef dat de overtuiging dat zij een bh nodig

19/08/2026

Wist je dat ik behalve schrijven ook praat? 😄

Best veel zelfs, als ik zo eens naar mijn eigen website kijk.

Er staat inmiddels namelijk een heel huis vol podcasts. En dat vind ik best grappig, want toen ik ooit begon met het opnemen van mijn eerste podcast had ik volgens mij helemaal niet bedacht dat er uiteindelijk een compleet huis zou ontstaan.

Maar zo gaat dat blijkbaar bij mij. Het ene onderwerp roept het andere op, ergens dient zich weer een vraag aan, midden in de nacht schiet er iets door mijn hoofd en voor ik het weet zit ik achter de microfoon en is er weer een kamer bij.

Het mooie van dat huis is dat je er niet keurig bij de voordeur hoeft te beginnen. Je hoeft niets op volgorde te luisteren en er staat ook niemand bij de ingang die controleert of je je schoenen hebt uitgetrokken. 😂

Je mag gewoon een beetje rondneuzen.

Je loopt langs een paar deuren waarvan je denkt: nee hoor, vandaag even niet. Er staat er ook eentje op een kier die je nieuwsgierig maakt. Dan duw je hem open, gaat even zitten en luistert naar wat daar te vinden is.

Welke deur je ook kiest, er is één ding dat in iedere kamer hetzelfde is: veiligheid staat bovenaan. Sommige onderwerpen zijn luchtig, andere kunnen je raken of iets aanraken waarvan je niet eens wist dat het nog ergens zat. Juist dan vind ik het belangrijk dat je je veilig kunt voelen bij wat ik vertel en zelf kunt bepalen hoe ver je mee naar binnen wilt.

En nu we het toch over huizen en open deuren hebben: er is nog een huis waar je welkom bent.

Mijn echte huis.

Want soms is luisteren naar een podcast precies genoeg om iets in beweging te brengen en soms voel je dat je niet alleen wilt luisteren, maar zelf wat verder de diepte in wilt. Ook dan staat mijn deur open en staat diezelfde veiligheid voorop. Alleen zit je dan niet met mij in je oren, maar gewoon bij mij aan tafel. 😄

Daar zit voor mij de mooiste verbinding tussen die twee huizen. In het ene kun je op ieder moment binnenwandelen en luisteren naar wat op dat moment bij jou past. In het andere maken we samen de ruimte om te ontdekken wat er bij jou gezien, gevoeld of veranderd mag worden.

Dus of je nu via je koptelefoon binnenkomt of letterlijk bij mij over de drempel stapt: je bent welkom.

En ja hoor, in beide huizen mogen je schoenen gewoon aan. 😂💜

Van 💚 tot 💜 Simone 🍀

15/08/2026

Aflevering 9 staat online

Die verdomde telefoon… 📱

Je staat af te wassen, af te drogen of bent met een ander klusje bezig en je voelt dat je moet plassen. Eerst even dit afmaken, denk je. Maar gaat op datzelfde moment die verdomde telefoon, dan kunnen we ineens wél alles uit onze handen laten vallen om hem op te nemen.

De telefoon krijgt regelmatig sneller antwoord dan ons eigen lichaam.

En precies daar gaat aflevering 9 van Veilig in de Diepte over:
Veiligheid voelt je lichaam eerder dan je hoofd.

Ik hoorde de afgelopen tijd van mensen dat ze vooral mijn eerste aflevering hadden beluisterd omdat die over veiligheid ging. En daar wil ik toch nog iets over zeggen, want álle afleveringen gaan over veiligheid. Daarom heet de podcast Veilig in de Diepte. Iedere aflevering neem ik je via een andere ingang mee naar gedrag, patronen, lichamelijke reacties en het onderbewustzijn. En steeds gaan we een laagje dieper naar de veiligheid die daaronder ligt.

In deze nieuwe aflevering vertel ik onder andere hoe gemakkelijk we de signalen van ons lichaam aan de kant schuiven. Ook deel ik twee heel eenvoudige rituelen die je zenuwstelsel kunnen helpen ontspannen: één met een handdoek onder de do**he en één met een koud, vochtig washandje. Twee simpele dingen die je gewoon zelf kunt ervaren.

🎧 Alle afleveringen van Veilig in de Diepte vind je hier:
https://open.spotify.com/show/582RzmRAMihwx1Rj8PADi7

En misschien denk je na het luisteren wel: die verdomde telefoon zou ik best eens een paar dagen aan de kant willen leggen. Even weg van alles en tijd maken voor mezelf. Ook dat kan. Hier in Spanje bied ik persoonlijke 1-op-1 retraites aan waarin er alle ruimte is om aan de slag te gaan met wat jij nodig hebt om weer rust, vertrouwen en veiligheid in jezelf te ervaren.

Delen is lief 💜

Van 💜 tot 💚 Simone 🍀

12/08/2026

Vannacht, rond een uur of drie, was ik wakker en kreeg ik ineens een vraag: wat heeft een vogeltje met een kopje thee te maken?

Dit gebeurt me vaker. Er komt ineens een vraag, een beeld, een zin of een gedachte voorbij, waar later zomaar een hele post uit kan ontstaan. Normaal gesproken lees je alleen wat daar uiteindelijk uit voortkomt, maar deze keer neem ik je eens mee naar het begin...

Ik zag een klein vogeltje met een geel borstje en daarnaast een ouderwets kopje met een rood roosje op een schoteltje. Dat kopje kende ik. Mijn schoonmoeder had vroeger een servies met kopjes die per twee bij elkaar hoorden: een groter, behoorlijk rond kopje voor de mannen en een veel kleiner exemplaar voor de vrouwen. Op het schoteltje stonden kleine rode roosjes en op het kopje kwam datzelfde roosje aan de voor- en achterkant terug. Zowel het kopje als het schoteltje hadden langs de rand een heel fijn gouden lijntje.

Alleen al door dat ene beeld zat ik dus ineens jaren terug in de tijd. Maar goed, daarmee had ik nog steeds geen antwoord op de vraag wat dat vogeltje met dat kopje thee te maken had.

En voordat ik het wist zat ik in gedachten buiten op een terras. De zon scheen, ik hoorde de vogels om me heen en voor me stond dat kopje warme thee. Ik vind dat trouwens heerlijk, warme thee als het buiten warm is. Je zou denken dat je dan iets kouds wilt drinken, maar zo'n kop thee heeft dan ineens een heel andere functie. De warmte van de thee van binnen, de warmte van de zon van buiten en ondertussen gewoon even zitten en genieten.

En daar kwam mijn vogeltje met zijn gele borstje weer aan. Misschien had hij dorst en was hij op zoek naar water. Misschien zag hij mij daar zitten en dacht hij wel: kijk haar nou eens, zo stil met dat kopje in haar handen. In mijn verhaal kwam hij op het randje van de tafel zitten en voor ik het wist hadden we bijna een gesprek met elkaar.

Ik moest er zelf om lachen. Want een paar minuten daarvoor waren het nog twee losse beelden. Een vogel en een kopje thee. Wat hadden die nou met elkaar te maken? Blijkbaar behoorlijk veel zodra ik mijn gedachten gewoon hun gang liet gaan.

En toen dacht ik weer aan iets wat ik ooit tijdens een training leerde: alles is met elkaar verbonden.

Dat zie ik natuurlijk ook voortdurend in mijn werk. Iemand vertelt iets over wat er nu speelt en ineens komt er een herinnering boven waarvan diegene dacht dat die allang geen rol meer speelde. Een lichamelijke reactie lijkt zomaar op te komen, totdat er ergens een draadje zichtbaar wordt. Een foto van jezelf als klein meisje kan ineens iets oproepen wat je met je volwassen hoofd nooit had bedacht. Het ene lijkt totaal los te staan van het andere en toch blijkt er ergens een verbinding te zijn.

Misschien zoeken we daarom soms veel te hard naar een logisch antwoord. Alsof A alleen bij B mag horen wanneer we precies kunnen uitleggen waarom. Terwijl er zoveel verbindingen zijn die je pas ontdekt wanneer je nieuwsgierig genoeg bent om het eerste draadje eens te volgen.

Geen idee wie mij vannacht om drie uur die vraag stelde. Ik weet ook niet waarom juist dat vogeltje met zijn gele borstje en dat oude kopje met het rode roosje voorbijkwamen. Maar inmiddels weet ik wel wat ze met elkaar te maken hebben.

Ze hebben samen deze post geschreven.

En dat vind ik dan weer ontzettend grappig. 🍀

Van 💚 tot 💜 Simone 🍀