22/05/2026
जीवनातला तिसर ऑपरेशन.....
माझ्या लाडक्या लहान भावाचा साखरपुडा होता. आठ दिवस अगदी पायाला पाय नव्हता. भावाच्या एंगेजमेंट ची सगळी तयारी मी केली. आठ दिवस अक्षरशः अकोला शेगाव वाऱ्या सुरू होत्या. असंख्य स्वप्न मी भावाच्या लग्नासाठी रंगवली होती. कुटुंबातील सर्वात शेवटचं लग्न म्हणून सगळ्यांनाच उत्सुकता होती. अनेक reels आणि प्लॅनिंग डोक्यात शिजत होते. आनंदात भावाचं साखरपुडाही पार पडला.
रात्री घरी आले. मला जेवायचं नाही म्हणून मम्मीला सांगून बेडवर पडले. आणि अचानक थोडं पोटात दुखायला लागलं. आज मसाल्याची भाजी खाल्ली आणि ऊनही होतं असा विचार करून मी ,antacide घेतली आणि परत झोपले. थोड दुखणार पोट अगदी मला दहा मिनिटात तडपवायला लागलं....
घरी आज सगळेच दमलेले आहेत नको कुणाला सांगू, उगाच सगळे टेन्शनमध्ये येतात, परत पेन किलर आणि अँटॅसिड घेऊन बघते मनातच विचार केला.
तेवढ्यात एक उलटी झाली. सगळ्यांना वाटलं मला आणि ऍसिडिटी वाढली. पण आता त्रास आणखीनच वाढायला लागला. मी पोटन झोपू देत होतं न चालू देत होतं. माझी लहान बहीण म्हटली दीदी आत्ताच दवाखान्यात जा बाई शेगावला. का अंगावर काढतेस?
पण तिच्या या बोलण्याचा मला राग आला. अग तुला कळते की नाही काही, आज सगळे दमलेले आहेत, पडेल मला आराम, मी तिच्यावरच ओरडले. आता मोठ्या बहिणी पुढे काय बोलणार ना ती पण? 😄
मोठी आई मात्र माझ्याजवळ बसून होती. ती माझा त्रास बघत होती. आणि तीही जाणं बाई दवाखान्यात.. म्हणून जीव तोडत होती. पण हट्टी मी.
असं करत करत एक तास गेला. पण मग माझीच कॅपॅसिटी संपली. मग मीच परमिशन दिली, पप्पा नाही कमी होते चला आता शेगावला. गाडी काढली हॉस्पिटल ला ॲडमिट झाले. खूप सगळा औषधांचा भडीमार झाला. रात्री दीड वाजता कुठे मला थोडा आराम पडला. मी घरी घेऊन आले सगळ्यांना.
दुसऱ्या दिवशी सकाळी उठले, उठल्याबरोबर पाणी पिले लगेच उलटी झाली. सिलसिला सुरू झाला उलट्यांचा.
तरी क्लिनिकला आले सकाळी. पेशंटला आयव्ही लावायला गेले तर मलाच उलटी सारखं झालं. पेशंटला म्हटलं थांबा थोडं मी उलटी करून येते बाहेरून..
पेशंटला आयवी तर लावली व लगेच पप्पांना फोन केला, पप्पा मला उलट्या कमी झाल्या नाही. मला आय वी इंजेक्टेबल द्या. आणि मग काय एका बेडवर माझा पेशंट आणि दुसऱ्या बेडवर मी 😄
तो दिवस कसा बसा गेला. तिसऱ्या दिवशी दुपारी मुलीचा प्रोजेक्ट करता करता माझा पोट दुखायला लागल. पण यावेळेस मात्र माझ्या अंगाला काटा आला होता. आता ते दुखणं सहन करायची कॅपॅसिटी माझ्यात राहिली नव्हती. आणि काय विचारता संध्याकाळपर्यंत परत पोटाने परत दगा दिला. परत गाडी काढली परत शेगावला ॲडमिट झाले. पण या वेळेस पप्पा म्हटले घरी परत याची घाई करू नकोस. सगळे इन्वेस्टीगेशन करून घेऊयात. रात्रभर ट्रीटमेंट केली पण मला काहीच आराम नव्हता. सकाळी सोनोग्राफी केली आणि त्यात आलं ना..15 mm चा golbladdler stone🫢.
मग माझे धाबे दणाणले. कधीही ऍसिडिटीचा त्रास नाही. याच्या आधी कधीही पोट दुखण्याचा किंवा उलट्यांचा एपिसोड येऊन गेला नाही. कॅन्सर ट्रीटमेंट पासून माझं सात्विक जेवण असते. मसाल्याचा तिखट मी खात नाही. हा कधी तयार झाला एवढा मोठा स्टोन? या आधी पण आपल्या USG झाल्यात. कधीच त्यात आलं नाही,असंख्य प्रश्न मला पडले.
डॉक्टर म्हटले इमर्जन्सी आजच अपडेट करावे लागेल. आपण हे पुढे ढकलू शकत नाही. मग मात्र पोटात दुसरी कळ आली. सर पंधरा दिवसांनी भावाचं लग्न आहे, थांबूयात ना थोडं पंधरा दिवसांनी करू ना ऑपरेशन. सर हसले, लग्नात काहीतरी गोंधळ घालण्यापेक्षा ऑपरेशन करून मोकळी हो. भावाचं लग्न तरी बसून बघू शकशील.
मग काय निघाले आमची गाडी अकोल्याला. होळी होती त्या दिवशी. घरी कोणालाच काहीच कल्पना नव्हती. आधी घरी गेलो. सगळ्यांना वाटलं मला डिस्चार्ज झाला मी बरी होऊन आली. पण मग लगेच पप्पांनी बॅग भरायला काढली. मम्मी चावरी बावरी होऊन बघायला लागली. तिला वाटलं हे काय करतात आल्या आल्या धावपळ. ते विचारायला लागली. पण पप्पाची आणि माझी हिम्मतच होईना तिला हे सांगायचं की आम्ही ऑपरेशनला चाललो.
कसंतरी हिंमत करून सगळ्यांना घरी सांगितलं. झाला ना हो माहोल चेंज...
अर्ध्या तासात सगळी पॅकिंग केली. सगळ्यांचा रडका चेहरा एकदा बघितलं. मुलीला प्रॉमिस केलं होतं की तुझ्या सोबत मी रंगपंचमी खेळेल म्हणून, तिच्या त्या उतरलेल्या चेहऱ्याकडे एकदा बघितलं, तिला जवळ घेऊन पप्पी घेतली आणि अकोल्याला निघालो.
डॉक्टरांना भेटले आणि रात्री नऊ वाजता ऑपरेशन करायचे ठरले. पोटात तीन चार दिवस झाले काहीच नव्हतं.
त्याआधी माझी पॅथॉलॉजिस्ट मैत्रिणीने टेक्निशियन पाठवून माझे सगळे प्रि ऑप टेस्ट करून घेतल्या. बहिणी भाऊ जावई सगळे आलेले होते आणि रात्री नऊ वाजता मी ओटीत गेले.
त्यानंतर दुसऱ्या दिवशी पहाटेच मला जाग आली. असंख्य वेदना होत्या. पोटात द्रेन टाकलेला होता. कॅथेटर होत आणि माझ्या डोळ्यात पाणी होतं...
आपण बेडवर पडलोय भावाचं लग्न दहा दिवसांवर राहिले. अजून काहीच तयारी नाही. कुठलाच प्लॅनिंग नाही. पत्रिका ही छापल्या गेलेल्या नाहीत. मुलीला यावर्षी रंगपंचमीला पिचकारी आणि कलर सुद्धा आपण आणून दिले नाहीत ह्या सगळ्यांचे दुःख मला होत.
पण या दुःखातही साथ देणारी माझी माणसं माझ्यासोबत होती. जिवाभावाची मैत्रीण डॉ. स्नेहल राऊळ, डॉ. पराग डोईफोडे, डॉ. सागर इधोळ सगळे वेळात वेळ काढून माझ्यासाठी धावून आले.
डॉ. अभिजीत भागवत सरांकडे माझ ऑपरेशन झालं. आणि आणि अनुभव खूप चांगला होता. डॉक्टर आणि माणूस म्हणून ते खरच खूप चांगले आहेत. माझी मैत्रीण डॉक्टर स्नेहल आणि सागर राऊळ यांनी माझी संपूर्ण स्टोरी सरांना आधीच सांगितलेली होती. त्यामुळे सर मला म्हटले मॅडम, मला तुमच्याबद्दल सगळं माहिती कळाली. सकारात्मक रहा.
Golbladdler stone, kidney stone हे इमर्जन्सी कोणालाही येऊ शकतात. त्याच्यामुळे तुमच्या सोबतच का असं बोलू नका...
चार तारखेला घरी आले. खर तर कोणाची मानसिकता लग्नाची तयारी करण्याची नव्हती. लग्न पोस्टपोन करावे लागतात की काय असं सगळ्यांना वाटायला लागलं. कारण तयारी शून्य. कोणाच डोकं चालत नव्हतं.
पण मग मी घरी आले आणि थोड आशावादी सगळे झाले. महाराजांना बोलावून सगळे मुहूर्त निघाले. बुकिंग सुरू झाले. बहिणीं, वहिनी आणि आत्या यांनी कामे वाटून घेतली. तू अजिबात टेन्शन घेऊ नको. पलंगावरून खाली उतरू नकोस. सत्त ताकीद मिळायला लागल्यात.
पण आई म्हणून मला पलंगावर बसून कसं जमेल.
त्यात माझ्या आईची तब्येत सुद्धा बिघडली. मुलीची सकाळची शाळा सुरू होती. पोटाला हात लावून सकाळी मुलीची तयारी तिचा टिफिन मी बनवायला सुरुवात केली. सगळ्यांचा जीव तुटत होता आणि माझा सगळ्यांसाठी...
कारण वेळ आराम करायची नव्हतीच...
सगळे ओरडत होते आणि मग मी म्हणायची लग्न झालं की आरामच करायचं आहे.
मला काम करताना बघून माझ्या घरचे सगळे म्हणत होते हिला देवाने एक ईश्वरी देणगी दिली आहे. एवढा मोठा ऑपरेशन झाल्यानंतर दोन महिने एखाद्या बाईने पलंगावरून पाय खाली घेतला नसता. आणि ही पोरगी ओल्या टाक्यांनी सगळी काम करती आहे.
12 तारखेला टाके काढायला जायचं होतं. 16 तारखेला भावाचं लग्न होतं. माझ्या पोरीला मी ड्रेसही घेतला नव्हता. टाके काढायला अकोल्याला जाताना तिला सोबत घेऊन गेले. घरच्यांना म्हटलं कोणीही माझ्यासोबत येऊ नका मी माझे सगळे काम करून येते. त्याच दिवशी घरी गोंधळ सुद्धा होता.
ड्रायव्हर मी आणि माझी मुलगी आणि अकोल्याला गेलो. टाके काढले आणि सरळ मार्केटमध्ये गेले. स्वतःसाठी काही नको पण माझ्या मुलीसाठी एकुलता एक मामाच्या लग्नात मुलीला ड्रेस तर हवाच. आपली मुलगी एकटीच तशी राहील या विचाराने उन्हात तिला घेऊन मी मार्केटमध्ये फिरले. तिला दोन ड्रेस घेतले,तिची आवडती चप्पल घेतली आणि संध्याकाळी सात वाजता मी घरी आले. घरी आले तर काय बघते गोंधळाची पूजा मांडली होती. हात पाय धुतले आणि फक्त पंधरा मिनिटे बेडवर पळू द्या म्हटलं मला.
पंधरा मिनिटांनी उठले मुलीला छान पातळ घालून त्याची तयारी करून दिली आणि मी ही तयारी केली.
सगळे माझ्याकडे बघतच राहिले. कुठून येते तिच्यामध्ये एवढी एनर्जी 😅.
खरं सांगायचं तर आयुष्यात अडचणी दुःख हे सांगून येत नाही तो आयुष्याचा एक भाग असतो पण ते दुःख पेलवण्याची ताकद तुम्हाला देव देतो. आणि मला काही जास्तच दिलेली आहे...😂
भावाचं लग्न फुल एन्जॉय केलं. खूप नाचले. अगदी घरचे आणि फोटोग्राफर दादा मला हात धरून खाली बसवत होते. त्यांना भीती वाटत होती तिला लागेल, त्रास होईल.
मी मात्र माझ्याच धुंदीत होती. भावाचं लग्न एकदाच होणार आहे, हे मोमेंट्स परत मिळणार नाहीत. लग्न झाल्यावर आरामच आहे मला असे म्हणत उड्या मारायचं सोडलं नाही....
लग्न इतका सक्सेसफुल झालं. कि लोक अवाक झालेत. इतक्या कमी वेळात, एवढा छान सुनियोजित कार्यक्रम झाला त्यावर विश्वासच बसेना. पण खरं सांगू ज्या कुटुंबात एकी असते प्रेम असते त्या कुटुंबातील लोक सगळे मिळून सगळ्या आव्हानांना पार करतात.....that's family love😘
थोडक्यात काय काळजीही देवालाच असते...
तो संकट देतो पण त्या संकटांवर मात करण्याची ताकद ही दुपटीने देतो...
