20/08/2026
Vanvirkur skjaldkirtill, tíðahvörf og kynlöngun:
Það er merkilegt hvað við konur eigum stundum að halda áfram að virka nákvæmlega eins og við gerðum þegar við vorum þrítugar þótt líkaminn hafi farið í gegnum tíðahvörf, hormónabreytingar og ýmislegt annað.
Minnkuð kynlöngun er ekki óalgeng eftir tíðahvörf. Hún getur líka verið algengari hjá konum með vanvirkan skjaldkirtil. Vanvirkni getur haft áhrif á orku, þreytu, skap og almenna líðan og allt þetta getur síðan haft áhrif á kynlöngun.
Svo koma tíðahvörfin ofan á.
Estrógen og prógesterón breytast verulega og með aldrinum verða einnig breytingar á andrógenum, þar á meðal testósteróni. Sumar konur finna mikinn mun á kynlöngun, aðrar lítinn og enn aðrar engan.
En hér er atriði sem mér finnst stundum gleymast:
Lítil kynlöngun er ekki sjálfkrafa sjúkdómur.
Kynlöngun er mjög einstaklingsbundin og getur breyst mikið á ævinni. Hormón, aldur, skjaldkirtill, svefn, streita, lyf og almenn líðan geta haft áhrif.
En hvað gerist þegar kynlöngun tveggja einstaklinga í sambandi verður mjög ólík?
Þar vandast málið.
Það er ekkert rangt við að maki sakni kynlífs eða óski eftir meiri nánd. Fyrir marga er kynlíf ekki bara kynlíf heldur snerting, nánd, staðfesting og mikilvæg leið til að upplifa tengsl við maka sinn.
Þess vegna er heldur ekki sanngjarnt að gera lítið úr þörfum þess sem saknar þessarar nándar.
En ósk um kynlíf og krafa um kynlíf eru ekki það sama.
Það getur ekki orðið sjálfkrafa verkefni annars aðilans að taka hormóna, lyf eða með öðrum hætti „laga“ líkama sinn svo kynlöngunin verði eins og makinn óskar eftir.
Enginn skuldar öðrum kynlíf heldur ekki í hjónabandi eða áratuga löngu sambandi.
Á sama tíma er ekki raunhæft að ætlast til þess að sá sem upplifir kynlíf sem mikilvægan hluta sambandsins hætti einfaldlega að hafa þær þarfir. Endurtekin höfnun og missir á nánd getur haft mikil áhrif á líðan og sambandið sjálft.
Og já, stundum verður bilið svo mikið að sambönd enda vegna þess.
Það þýðir ekki sjálfkrafa að annar hafi rétt fyrir sér og hinn rangt. Hvor aðilinn hefur sínar tilfinningar, sínar þarfir og sinn rétt til að ákveða hvað hann getur lifað með.
Enginn skuldar maka sínum kynlíf. En hvorugt skuldar heldur hinu að vera áfram í sambandi sem uppfyllir ekki grundvallarþarfir þess.
Þarna liggur vandinn.
Hormónameðferð getur verið mjög gagnleg fyrir sumar konur eftir tíðahvörf og testósterón getur komið til greina í ákveðnum tilvikum. En ákvörðun um slíka meðferð á að snúast um heilsu, líðan og óskir konunnar sjálfrar ekki þrýsting.
Kannski þurfum við því að hætta að spyrja:
„Hvernig fáum við kynlöngunina hennar aftur?“
og spyrja frekar:
„Hvernig mætumst við þegar þarfir okkar eru ekki lengur þær sömu?“
Með samtali. Með snertingu. Með nánd. Með hreinskilni. Og stundum með aðstoð ef fólk finnur ekki leiðina sjálft.
Líkaminn breytist með aldrinum. Hormónin breytast. Kynlöngunin getur breyst.
Það sem ætti hins vegar ekki að breytast er rétturinn til eigin líkama og virðingin fyrir þörfum hvors annars. ❤️
🦋Skjaldkirtillinn okkar🦋
Skjaldkirtilinn okkar og heilsufar almennt tengt honum