08/09/2026
Jarenlang zat mijn redder achter het stuur van mijn bus.
Zij bepaalde de richting van mijn leven. Altijd helpen, oplossen, zorgen, dragen. Niet alleen omdat ik zo graag wilde helpen, maar ook omdat daar iets onder zat: behoefte aan validatie. Gezien willen worden. Nodig willen zijn.
Omdat ik mezelf nog niet echt zag.
En zolang mijn redder achter het stuur zat, reed ik vaak weg van mezelf en richting de behoeften van een ander.
Inmiddels herken ik haar veel sneller. Ik hoef haar niet weg te duwen, maar ze hoeft ook niet meer te bepalen waar we naartoe gaan.
Herkennen jullie deze redder in jezelf?