21/09/2026
Week 3 van september zit erop. 🧡💛
En als ik terugkijk, zie ik vooral een week waarin alles samenkwam: sporten, vrijwilligerswerk, herstel, herinneringen, genieten en grenzen bewaken.
De derde week van de 12 Rounds begon weer met een training. Ik blijf het pittig vinden, maar tegelijkertijd vind ik het ook ontzettend leuk. De groep waarin ik train is motiverend, gezellig en ondersteunend. Het voelt bijzonder om samen deze twaalf weken te mogen beleven.
Naast het sporten stond deze week ook volop in het teken van mijn vrijwilligerswerk. Voor de Stichting Vrienden van KleinGeluk hadden we overleg en voor de cliëntenraad van Moviera meerdere bijeenkomsten. Tijdens een vergadering merkten we dat onze inzet van de afgelopen weken daadwerkelijk iets in beweging heeft gezet. Dat was mooi om te zien. Als ervaringsdeskundigen kunnen we vaak woorden geven aan wat cliënten voelen en meemaken. Dat raakt ons, maar juist daardoor kunnen we ook iets betekenen.
Woensdag koos ik bewust voor een wandeling in plaats van een boksles. Het zonnetje scheen en ik trok mijn wandelschoenen aan voor een mooi klompenpad. Soms is een keuze voor herstel ook gewoon een keuze voor iets wat energie geeft.
Donderdag bezocht ik samen met twee andere leden van de cliëntenraad een opvanglocatie van Moviera. Dat blijft bijzonder. Jaren geleden begon hier mijn eigen traject. Door dezelfde deur lopen, dezelfde sluis doorgaan… het brengt herinneringen terug. Aan verdriet, onzekerheid en moeilijke keuzes, maar ook aan groei, herstel en het hervinden van mezelf. Iedere keer besef ik opnieuw hoeveel weg er inmiddels achter me ligt.
Diezelfde avond stond de benchmark van de 12 Rounds op het programma. Een nulmeting waar ik eerlijk gezegd behoorlijk tegenop zag. Veel werken op hoge hartslag is sinds corona een uitdaging voor mij. En dat bleek ook. Mijn hartslag piekte tot 180, terwijl ik bètablokkers gebruik. Het was zwaar en mijn lichaam heeft daar duidelijk op gereageerd. Vrijdag bracht ik dan ook grotendeels rustend door. Moe, spierpijn en vooral voelen dat ik een grens was gepasseerd.
Het was een mooie herinnering aan iets wat ik nog steeds leer: herstel vraagt niet alleen om bewegen, maar ook om rust nemen wanneer dat nodig is.
Zaterdag reed ik naar de Achterhoek voor een bezoek aan mijn moeder. Even samen koffie drinken, bijpraten en tijd doorbrengen. Simpel, maar waardevol.
Op zondag stapte ik ondanks de vermoeidheid toch de bokszaal binnen voor mijn derde les van de week. Niet omdat het moest, maar omdat ik wist dat ik achteraf blij zou zijn dat ik gegaan was. En dat was ook zo.
Daarna wandelde ik naar Paleis Het Loo. Omdat 2026 het Jaar van de Vrijwilliger is, had de gemeente Apeldoorn vrijwilligers uitgenodigd om het paleis, het museum en de tuinen te bezoeken. Wat een cadeau. Het was prachtig weer, de tuinen stonden er schitterend bij en ik heb enorm genoten.
Vanmorgen sloot ik de week af met een weegmoment. Ondanks dat dit voor mij een periode is waarin ik vaak wat meer vocht vasthoud, bleek er opnieuw bijna 800 gram af te zijn. Daar ben ik blij mee.
Als ik deze week in één zin zou samenvatten:
Soms zit vooruitgang niet in meer doen, maar in op tijd rust nemen zodat je kunt blijven doen wat belangrijk voor je is. 🤍
Op naar een nieuwe week.
