21/02/2024
Rouw is anders leren vasthouden.
En dat is ook wat ik hier lees en wat me raakt in het essay van Marli Huijer.
Zoals zij zegt: "Het is verdrietig dat iemand er niet meer is, maar met de herinneringen aan wat werd gedeeld toen hij/zij er nog was en met de verbeelding die ons in staat stelt om het niet-geleefde leven imaginair voort te zetten, kunnen we iemand een nieuwe, andere plek geven.
Maar hoe gaat het als we rouwen om iemand met wie de verhouding moeizaam was of verbroken? Het is dan alsof er eerst nog iets moet worden afgerond of 'uitgepraat' voordat het imaginaire verhaal kan beginnen."
Hoe ziet dat afronden of uitpraten er uit. Hoe doe je dat?
Het is een flinke (rouw)taak om het verlies (van wat er niet meer is en niet meer zal komen) aan te kijken en te doorleven. Ieders verhaal is uniek, geen enkel proces hetzelfde. Soms is het helpend om samen te lopen.
Ik heet jou en je verhaal welkom!
Hoe kun je na de dood van een dierbare het ‘gezamenlijke verhaal’ in je geest laten voortduren? Marli Huijer, filosoof en voormalig Denker des Vade...