10/03/2026
Voordat ik me bewust met persoonlijke ontwikkeling ging bezighouden, dacht ik weleens dat heling betekent dat je dan een betere versie van jezelf wordt. Meer zelfvertrouwen, minder geraakt worden en ‘succesvol’.
Maar heling begint vaak pas op het moment dat je stopt met vechten tegen wie je vroeger was.
Jongere versies van jou maakten niet altijd ‘helpende’ keuzes. Misschien bleef je te lang, vertrouwde je de verkeerde mensen of wist je niet hoe je grenzen moest aangeven. Toch waren die versies van jou niet dom of zwak. Ze deden wat ze konden, met de draagkracht en het bewustzijn dat er op dat moment wél was. Sterker nog, keuzes van toen kunnen letterlijk levensreddend zijn geweest.
In systemisch en traumabewust werk, kijken we niet weg van die eerdere delen van onszelf, maar erkennen we ze als onderdeel van het grotere geheel waar je uit voortkomt: Jouw voorouders, jouw familiesysteem, jouw ouders, jouw biografie, jouw context. Je hoeft eerder gedrag niet goed te praten, maar je kunt het wel zien, begrijpen en er met meer zachtheid naar kijken.
Als je je schaamt voor jouw verleden of boos bent op jezelf, nodig jezelf dan uit om stil te staan. Niet om jezelf nog verder te bekritiseren, maar om met een open hart te kijken: wat probeerde ik toen eigenlijk op te lossen, te overleven, te beschermen? Erkenning van het verleden is een opening naar meer keuzevrijheid in het hier en nu.
Echte groei komt niet uit zelf afwijzing, maar uit bewustwording en mildheid voor alles wat je hebt meegenomen tot dit punt in je leven. Wanneer er ruimte ontstaat voor verzoening ipv strijd.
💜 Misschien kun je deze week één eerdere versie van jezelf in gedachten uitnodigen en hem of haar niet afwijzen, maar alleen even zien en erkenning geven.
Je bent niet je verleden, maar je verleden loopt wél met je mee. De vraag is: kun je het meenemen met iets meer zachtheid?
