16/05/2026
Ik kan het mij nog zo goed herinneren…
Het moment dat mijn oom op zijn sterfbed lag.
Voor het eerst maakte ik van dichtbij een stervensproces mee. Het stervensproces van mijn geliefde oom, waar ik zoveel van hield.
Ik had net even koffie gedronken in de wachtkamer in het ziekenhuis, voor ik weer de kamer inliep waar hij lag. Mijn moeder zat naast hem. Terwijl ik de kamer inliep, voelde ik een rust in de kamer die ik nog nooit zo had ervaren.
Zoveel sereniteit. Zoveel liefde.
Tijd en ruimte leken niet te bestaan op dat moment. Mijn zus kwam ook de kamer ingelopen, en ging aan de andere kant van zijn bed zitten.
Ik zat op een krukje, naast mijn moeder.
Terwijl we met zijn drieën om hem heen zaten, in stilte voelde ik zoveel liefde.
Mijn oom leek zich al in een andere wereld te verbinden, en keek omhoog.
Daar zaten we dan, met zijn drieën in stilte om zijn bed heen. Ineens voelde ik een aanwezigheid. En ik herkende de aanwezigheid. Mijn oma, die op dat moment allang overleden was.
Ik voelde hoe ze bij het bed stond, schuin achter mij. Maar ik zei niks.
Op dat moment, terwijl ik haar aanwezigheid voelde, kreeg mijn oom een opleving.
Hij riep mijn moeder: “An, An! Oma!”
Terwijl hij dit riep, maakte hij met zijn rechterhand een gebaar, alsof hij aan het roken was.
Direct keek mijn moeder mij onbegrijpend aan.
Op dat moment sprak ik het uit: “Ik weet wat je ziet ome Gerrie. Je ziet oma, met een sigaretje. Ze rookt een sigaretje.”
Ik kon dit uitspreken, omdat ik dit ook wist en voelde. Ik zag het ook. Ik voelde haar aanwezigheid.
Mijn oom reageerde, opgelucht en vol blijdschap.
“Jaaa!” riep hij uit.
Mijn moeder, sprak uit dat hij naar mijn oma toe mocht gaan, om ook een sigaretje met haar te roken. En dat dit goed was.
Maar hij was resoluut. Nee. Nog niet.
Op dat moment wist ik, dat mijn oma doorgaf dat hij nog even moest wachten. Het was nog geen tijd. Nog niet. Hij zou zijn tijd moeten nemen, om af te kunnen ronden. Zijn aardse bestaan.
Zijn ziel was nog bezig met het afronden van dit leven.
Wat ik heb ervaren, was een gedeelde ervaring tijdens een sterfproces. Pim van Lommel heeft hier meer over geschreven.
Een prachtige ervaring, die ik heel mijn leven met mij mee zal blijven dragen. De liefde, de sereniteit, tijd en ruimte die niet meer leken te bestaan. De aanwezigheid voelen en zien van mijn oma. Ze hebben allemaal bijgedragen aan mijn spirituele ontwaking. De opluchting op het gezicht van mijn oom, dat ik hem begreep. De blijdschap op zijn gezicht, dat hij mijn oma zag.
Dikwijls krijg ik deze beelden nog door.
12 mei 2026 was het 2 jaar geleden dat hij stierf.
Ik krijg nog steeds fragmenten van beelden door.
Van hem. Van mijn oma. Van mijn opa.
Ik zie hem spelen, op zijn gitaar.
Op het nummer Paint it black van The Rolling Stones. Het beginstukje van dat nummer, op dat gitaarspel. Inmiddels heb ik deze beelden al veel vaker doorgekregen. Hoe bijzonder is het, dat binnen mijn familie, zij tekens kregen van mijn oom.
Op 12 mei 2026.
Tekens, die gekoppeld zijn aan het nummer Paint it Black. Ook zij hebben een stukje meegekregen hoe tekens van overleden geliefden werken.
Toen ik dit hoorde, glimlachte ik, omdat ik wist dat zij zijn tekens hebben mogen ontvangen.
Zij mochten ook even afgestemd zijn, op dit veld.
De sluier was even dun genoeg om erdoorheen te mogen kijken. Om te kunnen ontvangen.
Er is meer dan we met onze ogen kunnen waarnemen in deze aardse realiteit.
Ons hoofd wil er vaak tussen zitten waardoor tekens niet zuiver ontvangen kunnen worden, omdat we geneigd zijn willen te verklaren. Met ons hoofd. Analyseren.
Maar dat is het hem juist: voelen. Niet willen verklaren. Voel wat het met je doet, kippenvel, een warm gevoel vanbinnen. Probeer niet te verklaren, maar ontvang. Want dat is het allerliefste wat onze overleden dierbaren willen:
Ze willen laten weten dat ze er nog steeds zijn 🙏🏻
✨Ze zijn er nog steeds, de liefde en verbinding stopt niet wanneer iemand overlijdt, het verandert alleen van vorm.
