19/06/2026
Vanochtend fietste ik met Hayley naar school.
Vandaag had ze haar Cito-toets rekenen. Een vak waar ze soms onzeker over is.
Onderweg hadden we het over intuïtie.
Ik zei tegen haar:
“Als je iets niet weet, probeer dan eens te luisteren naar het eerste wat in je opkomt.”
Ze keek me vragend aan.
Dus we maakten er een spelletje van.
“Ik tel af. Zodra ik nul zeg, noem jij direct het eerste woord dat in je opkomt.”
3…
2…
1…
“Chocolade!”
Het antwoord kwam direct.
Zonder nadenken.
Zonder analyseren.
Zonder twijfel.
Ik glimlachte.
“Zie je? Dat is intuïtie.”
Dat eerste subtiele weten dat verschijnt voordat je hoofd zich ermee gaat bemoeien.
Toen zei Hayley iets wat me raakte.
“Ja mama, maar op school moet ik ook uitleggen waarom ik een antwoord heb gekozen.”
En precies daar zit misschien wel iets waar we als maatschappij aan voorbijgaan.
We leren kinderen al jong hoe ze moeten nadenken.
Hoe ze moeten analyseren.
Hoe ze moeten verklaren.
Hoe ze moeten onderbouwen.
Maar wie leert ze nog luisteren?
Luisteren naar zichzelf.
Luisteren naar dat eerste gevoel.
Dat eerste weten.
Dat zachte stemmetje van binnen.
Voor mij is intuïtie geen gok.
Geen toeval.
Geen wensdenken.
Intuïtie is een vorm van intelligentie.
Een intelligentie die niet ontstaat vanuit het denken, maar vanuit een diepere laag van onszelf.
De intelligentie van het hart.
Van onze ziel.
Van ons hogere bewustzijn.
Van dat deel in ons dat soms al iets weet voordat ons hoofd begrijpt waarom.
Wat mij betreft is het probleem niet dat we hebben leren nadenken.
Ratio is waardevol.
Logica is waardevol.
Analyse is waardevol.
Maar we zijn gaan leven alsof dat de enige vorm van intelligentie is die bestaat.
Daardoor zijn veel mensen het contact met hun intuïtie kwijtgeraakt.
Niet omdat die verdwenen is.
Maar omdat er nooit meer naar geluisterd wordt.
We denken.
Analyseren.
Twijfelen.
Controleren.
En ondertussen wordt dat zachte innerlijke weten steeds verder naar de achtergrond geduwd.
Voor mij begint wijsheid niet in het hoofd.
Voor mij begint wijsheid met luisteren.
Mijn intuïtie is de grondlegger.
Mijn ratio geeft er woorden aan.
Mijn intuïtie opent de deur.
Mijn hoofd helpt mij begrijpen wat mijn intuïtie al wist.
Niet het één of het ander.
Maar juist de samenwerking tussen beide.
Want intuïtie zonder bewustzijn kan ongrijpbaar blijven.
En ratio zonder intuïtie raakt vaak los van wie we werkelijk zijn.
De kracht ontstaat wanneer hart en hoofd weer samenwerken.
Wanneer voelen en denken elkaar ontmoeten.
Wanneer we niet alleen luisteren naar wat logisch klinkt, maar ook naar wat diep van binnen waar voelt.
Dat is ook wat ik Hayley hoop mee te geven.
Niet dat ze nooit mag twijfelen.
Niet dat ze altijd gelijk heeft.
Maar dat ze zichzelf nooit afleert.
Dat ze blijft luisteren naar haar innerlijke kompas.
Dat ze leert vertrouwen op dat stille weten van binnen.
En dat ze ontdekt dat intuïtie niet tegenover intelligentie staat.
Misschien is het wel één van de meest pure vormen ervan.
✨ Eerst luisteren.
✨ Dan begrijpen.
✨ Dan vertrouwen.
✨ Dan handelen.
