30/09/2026
Ik heb eigenlijk nooit de behoefte gevoeld om mensen te vertellen wat ze moeten doen. Sterker nog, ik denk dat ik daar helemaal niet in geloof. Want wie ben ik om voor een ander te bepalen welke keuze de juiste is, welke richting iemand op zou moeten gaan of wat iemand op dat moment nodig heeft?
Wat ik veel belangrijker vind, is aanwezig zijn. Echt luisteren naar wat iemand vertelt, maar ook aandacht hebben voor wat er misschien onder die woorden ligt. Naar dat ene zinnetje dat bijna terloops voorbij komt, terwijl ik voel dat daar veel meer achter zit. Naar patronen die steeds terugkomen, naar tegenstrijdigheden in een verhaal, naar emoties die voelbaar worden of naar iets waar iemand zelf nog helemaal geen woorden voor heeft.
En daarin ga ik ook af op wat ik bij iemand voel.
Soms komt er tijdens een gesprek ineens een gevoel bij me op, een woord, een bepaalde onderstroom of een verband dat voor mijn gevoel belangrijk is om te benoemen. Dat doe ik dan ook. Niet omdat ik daarmee wil zeggen dat mijn gevoel dé waarheid is, maar omdat het soms precies iets raakt waar iemand zelf nog niet helemaal bij kon.
En heel vaak gebeurt er dan iets bijzonders. Iemand wordt even stil, herkent zichzelf in wat er wordt benoemd of ziet ineens een verbinding tussen dingen die daarvoor los van elkaar leken te staan.
Misschien komt dat ook doordat ik geloof dat we een mens niet in losse stukjes kunnen bekijken. Alles staat met elkaar in verbinding. Wat we hebben meegemaakt, wat we over onszelf zijn gaan geloven, hoe we reageren in relaties, wat ons lichaam aangeeft, onze emoties, de manieren waarop we onszelf ooit hebben leren beschermen… het loopt allemaal door elkaar heen en beïnvloedt elkaar.
Daarom kijk ik tijdens het coachen eigenlijk altijd naar het geheel.
Niet alleen naar wat er op dat moment gebeurt, maar ook naar wat daar mogelijk onder ligt. Welke patronen zich herhalen. Welke overtuigingen ooit zijn ontstaan. Waar iemand zichzelf misschien is gaan aanpassen of verliezen. En soms ook naar wat er voelbaar is, nog voordat iemand daar zelf precies woorden voor heeft.
Ik hoef dat niet voor iemand op te lossen.
Ik hoef iemand ook niet te vertellen wat diegene moet veranderen of welke keuze er gemaakt moet worden.
Ik luister, ik voel, ik spiegel, ik benoem wat ik opmerk en ik stel vragen die iemand kunnen helpen om zichzelf op een andere laag te bekijken.
Want uiteindelijk geloof ik dat echte verandering niet ontstaat doordat iemand anders jou vertelt wat je moet doen, maar doordat je zelf gaat zien wat er in jou gebeurt.
Waarom je reageert zoals je reageert.
Waarom bepaalde situaties je steeds opnieuw raken.
Waarom je jezelf misschien kleiner maakt, aanpast of voorbijloopt.
En wat daarin eigenlijk van jou is en wat je ooit bent gaan dragen.
Soms is bewustwording al het begin van iets nieuws.
Niet omdat ik het antwoord geef, maar omdat er ineens iets zichtbaar wordt wat er misschien al heel lang was.
En misschien is dat wel hoe ik coachen het liefst zie.
Niet iemand vertellen welke kant ze op moet, maar samen zichtbaar maken wat er allemaal speelt, zodat iemand zichzelf steeds een stukje beter leert begrijpen en vanuit daar haar eigen weg kan vinden.
