13/08/2026
Misschien was er thuis wel liefdeβ¦
maar was er ook ruimte voor jouw gevoel?
Soms denken we bij een moeilijke jeugd aan grote gebeurtenissen.
Aan dingen waarvan je duidelijk kunt zeggen: dit was niet goed.
Maar soms zit het juist in wat er nΓΓ©t was.
Een ouder die vroeg hoe je dag was, maar niet echt vroeg hoe het met jΓ³ΓΊ ging.
Een knuffel wanneer je verdrietig was.
Iemand die zag dat je bang was, ook als je zei dat er niets aan de hand was.
Ruimte om boos, verdrietig of bang te zijn zonder dat het meteen opgelost hoefde te worden.
En dat betekent niet dat je ouders niet hun best hebben gedaan.
Ook zij namen hun eigen verhaal mee in de manier waarop ze jou opvoedden.
Wat zij thuis leerden over emoties.
Wat er bij hen wel of juist niet mocht zijn.
Hoe er met verdriet, boosheid en kwetsbaarheid werd omgegaan.
Misschien hebben zij jou gegeven wat zij op dat moment konden geven.
En toch mag er Γ³Γ³k ruimte zijn voor wat jij daarin hebt gemist.
Want als er vroeger weinig ruimte was voor jouw emoties, kan het zijn dat je als kind bent gaan aanpassen.
Je voelde de sfeer aan.
Wilde het graag goed doen.
Vroeg niet te veel.
Was sterk.
Of deed juist extra je best om gezien en gehoord te worden.
En dat kind wordt uiteindelijk volwassen.
Misschien merk je het nu doordat je moeilijk om hulp vraagt.
Altijd voor anderen klaarstaat, maar jezelf vergeet.
Veel bevestiging nodig hebt.
Of eigenlijk niet eens zo goed weet wat jΓj voelt of nodig hebt.
We hoeven daarvoor niet met een vinger naar onze ouders te wijzen.
Maar we mogen wel nieuwsgierig worden naar wat er van generatie op generatie is meegenomen.
Niet om iemand de schuld te geven.
Maar om te begrijpen.
En misschien zelfs om bij jou iets te veranderen, zodat jij niet alles wat je hebt meegekregen ook weer hoeft door te geven.
Steeds een beetje vaker voelen:
wat heb Γk eigenlijk nodig?
**Maarβ¦ ook ik. π€**
Liefs,
Debbie
MaarOokIk