06/06/2026
Soms hoor ik ouders bijna fluisterend zeggen:
"Straks denken ze dat het mijn schuld is."
En iedere keer raakt mij dat weer.
Want hoe moeilijk moet het zijn om hulp te zoeken voor je kind...
terwijl je bang bent dat je zelf veroordeeld wordt.
Ik geloof niet in perfecte ouders.
Ik geloof ook niet in traumaloos opvoeden.
We geven allemaal iets door.
Onze liefde, Onze angsten.
Onze kracht,Onze onzekerheden, En meer!
Dat doen onze ouders.
Dat deden hun ouders.
En wij doen dat ook.
Niet omdat we falen.
Maar omdat we mens zijn.
Je kind kan soms je spiegel zijn.
Niet om jou te vertellen dat je schuldig bent.
Maar misschien wel om je iets te laten zien.
Een plek waar jij zelf nog pijn hebt.
Of waar jij ooit hebt geleerd om niet te voelen.
Want als jij je veiliger voelt bij jezelf...
kan jouw kind zich vaak ook veiliger voelen bij jou.
Niet omdat jij alles perfect doet.
Maar omdat je emotioneel beschikbaar bent.
Omdat je aanwezig bent.
Omdat je durft te voelen.
Dat is iets heel anders dan schuld.
Dat is groei.
Wanneer ik met jongeren werk, hoop ik daarom altijd dat ouders ook openstaan om naar zichzelf te kijken.
Niet omdat ze fout zijn.
Maar omdat daar vaak zoveel liefde en beweging ontstaat.
voor vragen neem contact op met mij. [email protected] π€
oordeel