22/06/2026
De auto-rit terug van oma is de stilste van de week. Of de luidruchtigste.
Want wat aan tafel bij de familie netjes en lief leek, ontlaadt zich op de achterbank, op de gang, in de slaapkamer. En jij weet hoe dat eruitziet. De familie niet.
Daar zit het misverstand. Wat de familie ziet, is een kind dat het ‘wel kan’. Wat jij ziet, is een PDAkind dat de hele dag op alert stond en pas thuis durft te ontladen. Allebei waar. Eén zenuwstelsel, twee zichtbare versies.
Maskeren noemen we dat. Niet als verstoppertje, maar als overlevingsreflex bij anderen. Hoe groter het verschil tussen ‘kind bij familie’ en ‘kind thuis’, hoe harder dat zenuwstelsel overdag heeft gewerkt. Wat ik in de afgelopen jaren leerde: in woorden alleen blijft dit verschil ongrijpbaar. Zodra er iets visueels op tafel ligt, vallen die twee versies samen. Familie ziet eindelijk wat thuis gebeurt. Niet omdat ze het niet wílden zien, maar omdat woorden bij dit thema te kort schieten.
Daarvoor maakte ik de PDA Praatplaat. Een tool voor jouw eigen begrip, voor school, en ook voor zondagochtend bij oma.
👉 De PDA Praatplaat vind je via de link in mijn bio.