31/08/2026
Ik moet de afgelopen dagen steeds denken aan een van onze gasten. Tijdens mijn dienst zat ik een paar keer even bij hem. Hij vertelde dan over hoe mooi zijn leven was met zijn kleinkinderen, maar ook dat hij het misschien binnenkort wel genoeg zou vinden als hij verder achteruit zou gaan, en zich afvroeg of zijn familie positief tegenover die gedachte zou staan.
En alsof hij zichzelf daarmee moed insprak, sloot hij elk gesprekje af met: 'Tel je zegeningen!'
En die zin kwam binnen.
Want de afgelopen weken, als ik op de fiets zat, en aan het piekeren was over in feite onbelangrijke zaken, schalde zijn stem door mijn hoofd: 'Tel je zegeningen!' En dan verslikte ik me in mijn gepieker, en wilde ik me bijna verontschuldigen, maar fietste wel lichter en blijmoediger verder.
- een verhaal van een van onze vrijwilligers -