Kanker is niet altijd leuk

07/09/2026

Ik was er niet gerust op. Mijn gevoel zei mij zelfs dat het goed fout zat. Omdat mijn PSA zo marginaal daalde en omdat in een rapport na een scan van de longen de zin 'Toename metastsasen' opdook.

Ook mijn oncoloog wilde - mede op basis van dat zorgwekkende zinnetje - weten hoe het nu precies zat en hij gaf de opdracht om tussentijds (na 4 keer chemo) een PET-CT-scan te maken.

Dat is een scan die uitzaaiingen in beeld brengt met radioactief materiaal.

Vandaag om 11.00 uur kreeg ik samen met de grote liefde Diana Futselaar de uitslag. En wat zijn we blij.

De scan laat zien dat de kanker in mijn lijf 'minder tot veel minder' is geworden. De chemo werkt en ook mijn PSA is weer een stuk naar beneden gebracht. Nu zitten we voor het eerst onder de dertig.

De zin 'toename metastasen' blijkt een soort nieuwe botgroei te zijn, die ontstaat na het afsterven van kankercellen. Kennelijk had iemand op basis van de eerdere scan dat voor uitzaaiingen aangezien....

Het heeft weinig zin om hier boos over te worden, maar feit is dat we hierdoor lange weken in de rats hebben gezeten.

Anyway: mijn ziekte blijft een ongeneeslijke ziekte. Ik ga er uiteindelijk dood aan. Maar deze uitslag is gewoon heel erg goed nieuws en geeft mij ruimte en tijd.

Morgen de vijfde chemo. Die gaan we in overleg met de arts op 85% doen, want door het cumulatieve effect dreigt het scenario te ontstaan dat mijn lijf niet goed weet te herstellen, waardoor we de zesde uit zouden moeten stellen.

Dit allemaal op basis van het gegeven dat ik na de vierde chemo een volle week helemaal kapot was.

04/09/2026

Ik las het verhaal van de recent aan kanker overleden collega Wilco Dekker (ook ooit begonnen bij Nieuwsblad van het Noorden) en het raakte mij wel.

Dekker kreeg de diagnose terminale longkanker en besloot om geen behandeling op te starten om zijn leven te kunnen rekken. Best dapper, als je het mij vraagt.

Vier maanden na zijn diagnose stierf hij.

Nou ben ik niet terminaal in de medische zin, want dat wil gewoon zeggen dat je op korte termijn komt te overlijden en dat is bij mij niet zo (als het goed is), maar het zette mij wel aan het denken.

Wilco Dekker wilde 'zo veel mogelijk zichzelf blijven' en ik snap dat wel.

Want hoe ver ga je met behandelen? Ik vind niet dat ik teveel moet klagen, maar ik ben best wel vaak ziek de laatste tijd. Hondsmoe, vreselijke obstipatie, altijd benauwd, vaak misselijk.

Ik ben geen pieper, dat weten de mensen om mij heen, maar de kwaliteit van leven holt wel achteruit. Dat realiseerde ik mij laatst toen ik met pijn op de fiets stapte om naar de rechtbank te gaan.

Dat is maar een kort ritje, maar het voelde loodzwaar en dan merk je dat je conditie helemaal naar de kl**en is.

Als ik verslag heb gedaan van een enkele rechtszaak ben ik kapotdoodmoe en dan is er altijd die benauwdheid, waar niets aan te doen is. Iedere dag ben ik weer een paar uur kwijt omdat ik moet liggen om bij te komen.

Hoe dan ook: het is niet dat ik nu twijfel aan mijn behandelingen (even los van het resultaat, maar dat is een ander verhaal). Maar door het verhaal van Dekker ben ik wel na gaan denken:

Hoe wil je de rest van je leven (hoe lang dat dan ook nog is) leven? Welk scenario is beter?

Is het beter om nog (bijvoorbeeld) twee jaar vol te kunnen genieten? Of is het beter om zes jaar te klootviolen?

Lastig wel.

Economieverslaggever Wilco Dekker is overleden. Hij was jarenlang de drijvende kracht achter toonaangevende producties in de Volkskrant: de Top 200 van meest invloedrijke bestuurders en het salarisoverzicht van topmensen. Hij was verslaggever ‘in hart en nieren’,…

21/08/2026

Omdat ik vind dat je eerlijk moet zijn als je schrijft over een ongeneeslijke ziekte: het gaat niet zo goed.

De vierde chemo hakt er ongelooflijk hard in. Ik zit al een week thuis en ben kapotdoodmoe. Van gisteren 21.15 uur tot vanochtend 09.50 uur behoorlijke buikpijn. Je weet niet waar je het zoeken moet.

Ik ben geen klager, maar ook niet iemand die zwijgt als het niet zo goed gaat.

Maar erger: ik heb er daarnaast allemaal niet zo'n heel goed gevoel meer over. Het is lastig om er de vinger op te leggen, want gevoel staat onder invloed van allerlei irrationale zaken en misschien zit ik er wel helemaal naast.

Maar het is wel zo dat ik al sinds mijn diagnose onder drie verschillende behandelingen sta en ik niet het idee heb dat het nou heel erg veel helpt allemaal. En dan wordt het wel steeds zwaarder om te dealen met alle bijwerkingen.

Goed, de pijn is een stuk minder, maar dat ene zinnetje in de recente longscan en de beslissing van de oncoloog om nu al een complete scan te maken, zit mij danig dwars.

Ik voelde mij nooit echt ziek, maar dat is nu anders. De chemo is een aanslag op mijn lichaam, ik eet weinig (geen honger en geen smaak) en de immense vermoeidheid maakt de cirkel van mijn leven wel klein nu.

Het verschil tussen de eerste week van de chemo en de laatste week is ook bizar groot trouwens. Van niets kunnen doen naar (bijna) alles kunnen doen.

Het zal nu een spannende tijd gaan worden, want als de scan niet goed is, kom je weer voor heel andere beslissingen te staan. Ga je door met een (andere) behandeling? Wat wil je nog? Hoe lang heb je nog? Wil je nog dealen met die kloterige bijwerkingen?

Ik wil niet te negatief doen, maar ik weet wel dat mijn gevoel tot nu toe wel aardig goed zat. Waar anderen in het begin nog dachten aan een ontsteking, wist ik het al: kanker. Waar anderen nog dachten aan een paar bestralingen, ging ik al uit van uitzaaiingen.

Hoe dan ook: ik zit er niet zo lekker in deze dagen.

Moedig voorwaarts.

18/08/2026

Terug van een heerlijk weekje Italië en meteen weer de medische molen in. Gisteren weer bloedprikken en een consult bij mijn behandelteam. Ook die zijn weer terug van vakantie.

Mijn PSA is weer iets gezakt, al was het wel weinig. Overige bloedwaarden zien er heel erg goed uit.

Mijn oncoloog was echter niet zo heel erg blij met de eerder gemaakte scan van mijn bovenlichaam (gemaakt om de benauwdheid te kunnen diagnosticeren), waar wat activiteit zichtbaar was.

Normaal gesproken is het geen goed goed nieuws als onder de drie behandelingen (twee keer hormonen plus chemo) iets mogelijk aan het groeien is.

Maar er valt op dit moment volgens mijn oncoloog zonder verder onderzoek niets van te zeggen (het kan ook een drogbeeld zijn), dus is besloten om verder onderzoek te doen. Naar het biopt dat eerder is afgenomen en naar een mogelijk erfelijke variant van prostaatkanker.

Mogelijk moeten er opnieuw stukjes van mijn prostaat worden weggehaald.

Ook zal er na de werktijd van de 4e chemo (die is vandaag) opnieuw een PET-CT-scan worden gemaakt van mijn hele lichaam, om zo te kijken wat de behandelingen precies doen (of niet doen).

Op een dergelijke scan zie je als het goed is veel beter wat er (mogelijk) aan de hand is. Als er wel ongewenste groei zichtbaar is, dan bestaat de kans dat we over moeten stappen op een andere behandeling.

Dit is allemaal wat ik liever niet wilde horen.

De behandelingen vormen al met al best een aanslag op mijn leven (doodmoe, geen smaak, benauwd) en dan wil je wel graag iets van resultaat zien.

Het is niet gezegd dat dit resultaat er niet is, maar ik moet er ook rekening mee houden dat de huidige behandeling niet (of niet goed) aanslaat.

En dat is gewoon een tegenvaller en zorgt er ook voor dat de motivatie om door dit traject heen te denderen wel rap aan het afnemen is.

Maar goed: moedig voorwaarts. We hebben geen keus ook.

03/08/2026

Ik ben geen klager als het gaat om mijn ziekte. Mijn naasten weten dat.

Ondanks de zwaarte van chemo werk ik door, ga ik even op bed liggen als het niet meer gaat en doe alles wat ik normaal ook moet doen.

Maar een van de meest nare bijwerkingen van de chemo is toch wel dat je smaak volledig wegvalt.

Ik ben bepaald geen culinair wonder of kenner, maar ik hou wel van eten. En dat valt nu helemaal weg. Alles smaakt naar karton.

En dan zou je zeggen: get a grip, het is wat het is. Smaak valt weg, gewoon dooreten.

Dat zou je zeggen, maar het is erger: eten wordt letterlijk in veel gevallen gewoon heel erg smerig. Zelfs water is vies.

Het is moeilijk om uit te leggen hoe vies. Feitelijk merk je alleen de structuur van voedsel op.

Ik eet nu gewoon heel weinig. Dat is ook niet goed, maar ja.

02/08/2026

Soms sta ik (desgevraagd) als journalist zelf de media te woord. Het blijft apart, maar waarom ook niet?

Chris Klomp (54) gaat dood. Misschien al heel snel, als hij geluk heeft duurt het nog vijf à tien jaar. Hoewel hij deze wereld absoluut nog niet wil verlaten, heeft het nieuws toch ook zijn goede kanten, heeft hij gemerkt. En, ook fijn: niets staat hem in de weg om nóg scherper tekeer te gaan tege...

29/07/2026

Niet zo blij vandaag.

Los van hoe de derde chemo er in stroomde (blergh), kreeg ik ook het rapport van de ct-scan van mijn torso eergisteren onder ogen.

Daar stond inderdaad dat er niets mis is met hart en longen, maar ook het zinnetje:

Toename botmetastasering. Oftewel: toename uitzaaiingen.

Iets waar de arts niets over heeft gezegd tijdens de nabespreking. Dat kan betekenen dat er geen zorgen over zijn, maar ik denk dan: de arts weet dat ik dat zinnetje ook onder ogen krijg.

Informeer dan ook.

Anyway: mijn eigen behandelteam is op vakantie (good for them) dus we hebben een andere arts gisteren gevraagd het te duiden.

Die zei inderdaad: niet iets om je ongerust over te maken. Er is niet met dat doel een scan gemaakt en zo ook niet bekeken. Pas als de behandeling helemaal afgerond is, kunnen we zien wat wel en wat niet aanslaat. Parkeer dit maar even.

Wat ergens uiteraard klopt, want alleen met radioactief spul kun je goed zien waar uitzaaiingen oplichten.

De verpleegkundige die de chemo verzorgde, zei het ook: je hebt geen extra pijn en je PSA daalt, dus maak je geen zorgen.

Ik vertrouw artsen en de medische wetenschap, maar om nou te zeggen dat ik niet meer ongerust ben nu: nee.

Maar goed, geen keus: we moeten door.

28/07/2026

Wat een routine-dagje leek gisteren, bleek toch anders uit te pakken.

Na het bloedprikken en mijn vermelding dat ik nog steeds benauwd ben, vertrouwde de arts het toch niet en mocht ik meteen even blijven voor een ct-scan.

De arts wist het niet zeker, maar er was altijd de mogelijkheid dat de chemo mijn longen had beschadigd. Dat zou dan weer vrij lullig zou zijn geweest, want dan zouden ze de chemo per direct gaan stoppen.

Dus eerst een hartfilmpje laten maken en weer een infuus er in. Vervolgens onder het apparaat. Terwijl de scanner hard rond draaide, werd er contrastvloeistof in mijn lijf gespoten. Dit alles om mijn longen en hart te kunnen bekijken.

Godzijdank bleek alles er prima uit te zien. Schoon longbeeld, nergens vocht te bekennen. Er was alleen een oude kwaal zichtbaar: door een breuk in mijn middenrif kan een van de kwabben in mijn rechterlong niet helemaal goed 'ventileren'.

Toch verklaart dat de benauwdheid niet.

Anyway, de dokter heeft goedkeuring gegeven voor de derde kuur chemo. Dat gaan we vanmiddag dus doen.

Komt nog bij dat mijn PSA gelukkig weer verder gedaald is. Van bijna 48 naar iets meer dan 38. Bedenk: ik zat ooit op 515.

Omdat je het leven moet vieren zijn Diana Futselaar en ondergetekende gisteren maar meteen lekker uit eten gegaan. Ook omdat de derde chemo zal betekenen dat ik weer een tijd geen enkele smaak in mijn mond heb.

On y va.

27/07/2026

Vandaag weer naar het ziekenhuis. Bloedprikken en overleg met behandelteam. Morgen weer chemo. Zie er nu wat meer tegenop, omdat de tweede chemo toch wel een tikkie zwaarder was dan de eerste.

Beetje misselijk, krampaanvallen, wegvallen van alle smaak en opvallend vaak behoorlijk benauwd. Door de vermoeidheid ook iedere dag wel even paar uurtjes extra slapen.

Maar we gaan er weer voor. Heb ook geen keuze. Vandaag eerst maar eens kijken hoe het met de PSA zit, want die was de vorige keer licht gestegen en dat moet niet.

Let's go.

19/07/2026

Kanker heb je samen

Ik schrijf op deze pagina over mijn persoonlijke avonturen in kankerland, maar ik bedacht mij laatst dat ik zeker niet moet vergeten op te schrijven dat je samen kanker hebt.

Uiteraard natuurlijk niet letterlijk (godzijdank), maar veel kankerpatiënten hebben een relatie en die lijden ook mee.

Ik werd relatief kort voor mij diagnose verliefd op een prachtige, lieve, slimme, mooie, fijne, lekkere, leuke en waanzinnige vrouw.

Genaamd Diana Futselaar.

Godzijdank vond ze mij ook wel aardig.

Zij is mijn absolute rots in de woelige branding van het lot. Ze is er (vrijwel) altijd als ik naar het ziekenhuis moet en doet zonder een seconde te klagen wat moet gebeuren.

Ze helpt, steunt, denkt mee en offert zichzelf soms helemaal op voor mij.

Alsof ze het altijd heeft gedaan, koppelt ze met het grootste gemak de koelinstallatie af als ik in het ziekenhuis naar de wc moet of roept ze de verpleegkundige als de chemopaal weer eens een onheilspellend alarm afgeeft.

Als ik met pijn op de bank lig, haalt ze mijn pijnstillers. Ze houdt mijn hand vast als het nodig is en kroelt oneindig door mijn haren.

Ze luistert mee tijdens de gesprekken opdat we alle informatie meekrijgen en het allerbelangrijkste:

Ze is er. Altijd. En daar heeft ze ook niet voor getekend. Dit stond niet in de productbrochure.

Ze was er ook toen ik de diagnose (ongeneeslijke prostaatkanker) kreeg en we samen ineens ijswater door onze aderen voelde stromen. Hier had ze ook niet voor getekend, maar ze week geen moment van mijn zijde.

Dus voor alle relaties van kankerpatiënten: dank dat jullie er zijn. Jullie maken het verschil.

En voor mijn onverwoestbare Diana: love you to the moon and back, baby.