Be Senang

03/09/2026

Na twee weken vakantie. En laat ik het zo zeggen: de wekker en ik zijn nog geen vrienden. 😂
Toch vind ik het stiekem ook wel fijn dat het gewone ritme weer begint.
Wij hadden twee weken vakantie, maar de kinderen waren vier weken bij ons. Vier weken samen. Heel fijn, gezellig en waardevol… maar óók intensief.

Want vakantie wordt soms zo geromantiseerd. Alsof het alleen maar ontspannen, genieten en rozengeur en wodka lime is. 😉 Terwijl samen zijn soms ook gewoon hard werken is.

En misschien geldt dat in een samengesteld gezin nog wel net iets meer. Rekening houden met elkaar, schakelen, afstemmen en ruimte maken voor ieders behoefte. Na vier weken merk ik dat ik ook weer verlang naar mijn eigen ritme. Naar wat meer rust. Tijd voor mezelf. En tijd voor ons!
Niet omdat het één fijner is dan het ander. Ik heb ze blijkbaar gewoon allebei nodig. ❤️

Dus voorlopig: koffie, opmaken, naar mijn werk en langzaam weer een beetje terug in mijn eigen ritme.

De structuur is welkom.
Die wekker… daar werken we nog aan. ☕️😂

31/08/2026

13/08/2026

Hier gaan we! 🚲❤️

Burgerlijk op de fiets denk je?
Niets is minder waar. 😂

Afgelopen weekend zochten we namelijk even niet de rust en stilte op. Geen paarden, geen Reiki, geen momentje zen…
Maar Loveland. Muziek. Drukte. Dansen. Een drankje. Heel veel lachen en vooral samen genieten. ❤️
En weet je? Ook dat is voor mij Be Senang.

Want balans betekent voor mij niet dat je altijd rustig, zen en volledig in verbinding met jezelf hoeft te zijn.
Zonder yin geen yang. ☯️

Soms heb ik behoefte aan stilte. Aan mijn paarden. Aan de natuur. Aan even helemaal niets. En soms heb ik behoefte aan precies het tegenovergestelde.

Muziek hard.
Dansen.
Lachen.
Een wijntje.
De drukte in en heerlijk opgaan in het moment.

Het één maakt het ander misschien juist wel zo fijn.
Steeds beter voelen: wat heb ik nu nodig?
En afgelopen weekend was dat absoluut geen stilte. 😉

Dit ben ik ook.
Of eigenlijk… dit zijn wij ook. ❤️
En wat is het heerlijk dat we juist ook dít samen kunnen delen.

01/08/2026

31/07/2026

🤍 “Ja hoor… daar ga je weer. Even bij de paardjes kijken.” Mijn vriend zegt het regelmatig. En eerlijk? Hij heeft gelijk. 😉

Ik besef me steeds vaker hoe vaak ik op een dag even naar buiten loop. Niet omdat ik ergens naartoe moet.
Maar omdat ze er gewoon zijn. Mijn kleine thuiskudde.

Nee, niet allemaal mijn paarden. Maar wel mijn kudde. Een groep paarden waar mijn eigen paard deel van uitmaakt. Een kudde die iedere dag om ons huis heen leeft, beweegt en ademt. Soms loop ik even naar buiten en ga ik op de grote trekkerband zitten die er ligt.

Dan kijk ik… Meer niet…

Soms hebben ze niet eens door dat ik er ben en grazen ze rustig verder. Soms rennen ze ineens een rondje, maken een paar gekke bokkensprongen of spelen met elkaar.

En bijna altijd komt Sunny even mijn kant op. Alsof hij heel even komt kijken hoe het met mij is.

En ik… ik check net zo graag even bij hem in.
Hoe is het met jou vandaag?

Ik besef me iedere dag opnieuw hoe bijzonder dit is.

Natuurlijk, paarden aan huis betekent ook mesten, voeren, water controleren en alles regelen als we een keer weg zijn. En geloof me… met regen, modder en een mestvork voelt het echt niet altijd romantisch.

Maar toch… Ik zou nooit meer anders willen. Want mijn paarden zijn niet iets waar ik naartoe ga…
Ze zijn gewoon onderdeel van mijn dag.
Van mijn leven.
Van mijn thuis.

En misschien is dat wel wat ze mij iedere dag opnieuw leren en laten voelen. Dat thuiskomen niet altijd een plek is. Soms is thuiskomen een gevoel.

En dat gevoel vind ik, iedere keer opnieuw, gewoon buiten… tussen mijn kudde. 🤍🐴

06/07/2026

01/07/2026

❤️

25/06/2026