28/12/2025
Mijn verhaal over afkomst, gemis en thuiskomen bij mezelf
Mijn hele leven heb ik gezocht naar wie ik was en waar ik bij hoorde. Dat zoeken had alles te maken met mijn afkomst.
Half Turks, half Nederlands.
De mensen uit mijn jeugd kennen mij als Sengul, later werd dat Seng. Alsof ik, bewust of onbewust, afstand nam van een deel van mezelf. Ik schaamde me voor mijn afkomst, vooral omdat mijn Turkse vader er nooit echt voor mij was.
Het gemis naar hem was groot. En dat is nooit helemaal verdwenen.
Jaren van wel en geen contact, van beloften die niet werden nagekomen. Altijd wachten, altijd hopen. Eerst als klein meisje, later als puber en jonge vrouw. Met steeds dezelfde vraag:
Waarom was ik niet belangrijk genoeg om te blijven?
Na vijf jaar stilte kreeg ik veertien jaar geleden een telefoontje. Mijn vader had een hartstilstand gehad. Zonder nadenken ging ik naar het ziekenhuis. Twee weken waken. Twee weken hopen op een gesprek dat nooit kwam. Hij overleed, met alles wat onuitgesproken bleef.
We brachten hem naar zijn laatste rustplaats in Turkije. En dertien jaar lang leefde daar een verlangen om zijn graf te bezoeken. Maar ik kon het niet. Nog niet. Ik was er simpelweg niet klaar voor.
De afgelopen jaren heb ik gewerkt aan zelfheling en zelfliefde. Mijn jeugd aangekeken, gerouwd om wat ik gemist heb.
Op een dag voelde ik: het is tijd.
Doodeng, intens spannend, maar voor het eerst koos ik echt voor mezelf. De heling begon al bij het plannen van de reis. Bij het toelaten van verdriet, pijn en gemis, zonder het weg te duwen.
Op 31 oktober 2024 stond ik daar.
Een reis die niet alleen ging over afscheid, maar ook over afronding. Over erkenning. En over een stukje thuiskomen bij mezelf.
❤️🤍
Herken je iets in dit verhaal?
Weet dat alles zijn eigen tijd heeft. En dat je hierin niet alleen bent.
Liefs,
Seng
Zielsvlucht 💫