https://www.facebook.com/290209860842700/

Anita's Comfort-care at Home

Startpagina
Nederland
Wildervank
Anita's Comfort-care at Home

..........Liefdevollezorg thuis

01/06/2026

Mijn steun de afgelopen 6 jaar.
Wat kunnen dieren je liefhebben🩵.
Boef tot de maan en terug.

15/05/2026

Verzameld, maar gemist?

Hij was een man van 83 jaar.
Een man met een leven achter zich dat je alleen kunt raden aan de hand van wat hij achterliet.

De badkamer was de plek waar hij viel.
Dood, zomaar zonder aankondiging, geen afscheid, gewoon gestopt.

Hij woonde niet alleen. Hij woonde onder begeleiding in een appartement op een terrein waar meerdere mensen wonen met psychische problemen. Er was zorg, er waren dus mensen die “een oogje in het zeil hielden”. Tenminste, dat is het idee.

Maar niemand wist hoe lang hij daar al lag.

En dat is misschien wel het meest wrange van alles.

Hij was een verzamelaar. Niet van waardevolle spullen, niet van dingen die je op een plank zet om te bewonderen. Nee hij verzamelde alles. Echt alles. Elastiekjes, knikkers, doppen, kleine vondsten van de straat. Dingen die anderen achteloos weggooien, gaf hij een tweede leven.

Hij waste het en bewaarde het en zorgde ervoor. Alsof hij iets probeerde vast te houden. Of misschien alsof hij niets wilde laten verdwijnen. En toch verdween hij zelf even ongemerkt. Dat is toch gek. Want hoe kan het dat iemand die begeleid woont, niet gemist wordt? Niet even wordt gecheckt? Niet opvalt in zijn afwezigheid?

Ik weet heus wel dat de zorg onder druk staat. Dat schema’s vol zitten, dat er te weinig mensen zijn en te veel verhalen tegelijk. Dit is geen simpele vingerwijzing. Maar het blijft een ongemakkelijke vraag.

Wie ziet jou, als jouw leven zich afspeelt in de marge?
Wie merkt het als jij er niet meer bent?

Zijn huis moet vol hebben gestaan met kleine schatten. Dingen zonder waarde voor de wereld, maar blijkbaar met betekenis voor hem. Misschien zat daar zijn structuur in. Zijn houvast. Zijn manier om grip te krijgen op een leven dat niet altijd overzichtelijk was.

En ergens is het pijnlijk symbolisch.

Hij bewaarde alles.
Behalve dat ene wat niemand voor hem kon bewaren: gezien worden op tijd.

Misschien is dat wel wat het meest nodig is. Niet alleen zorg, niet alleen begeleiding, maar aandacht die verder gaat dan aanwezigheid op papier.

Iemand die zegt:
“Hé, ik heb je vandaag nog niet gezien. Gaat het wel goed?”

Want soms zit het verschil tussen leven en dood…
in gemist worden.

07/05/2026

Vakantie vieren tot en met 12 mei😁

08/04/2026

Wat mooi ook kan betekenen…………

Hij was in de negentig en nog samen met zijn geliefde vrouw.
Zo’n leeftijd waarop het leven langzaam kleiner wordt, maar de rituelen blijven. Een kopje theezetten, bijvoorbeeld. Voor zichzelf en voor zijn vrouw. Gewoon, zoals iedere avond.

Hij liep net nog naar de keuken, kookte water en schonk dit in en hing er een theezakje in. Ging daarna zitten in zijn vertrouwde stoel in de woonkamer op zijn plek. Zijn plek waar hij iedere avond zat bij zijn vrouw.

En toen… ging het mis.

Zijn vrouw zag het als eerste. Iets met zijn ademhaling klopte niet. Paniek. Ze deed wat ze kon bedenken en haalde zijn gebit uit, misschien om hem extra lucht te geven. Een rochelend geluid volgde. En daarna… niets meer.

Zo snel kan het gaan.
Van thee zetten naar overlijden, in een paar minuten tijd.

Toen mijn collega en ik binnenkwamen bij meneer, hing er een geur. Zuur zweet. Mijn collega zei zacht dit is angstzweet. Het lichaam reageert op de hartstilstand.”
Een lichamelijke reactie. Logisch. Verklaarbaar.

En toch voelt het ongemakkelijk om te bedenken dat angst zo’n duidelijke geur kan achterlaten.

Maar er was ook iets anders.
Hij was niet alleen.

Hij was thuis. In zijn eigen stoel. Met zijn vrouw dichtbij. Geen onbekende kamer, geen haastige handen, geen afstand. Hoe heftig het moment ook was—en dat was het zeker hij ging in zijn eigen wereld, naast degene met wie hij zijn leven deelde.

Voor zijn vrouw was het een schok. Natuurlijk. Zo’n moment overvalt je, hoe oud iemand ook is. Leeftijd maakt afscheid niet makkelijker, alleen misschien iets minder onverwacht op papier.

Er werd gekozen voor een thuisopbaring.
De dochters kwamen, met hun partners. De sfeer veranderde langzaam van paniek naar zorgzaamheid. Naar iets wat lijkt op rust, maar dat eigenlijk gewoon liefde is die nog iets wil doen.

Wij verzorgden hem achter gesloten deuren, op verzoek van de familie. Rustig. Met aandacht. Hij kreeg zijn eigen kleding aan: een trui, een blouse, een nette pantalon. Geen haast. Geen ruis.

Toen de deuren weer opengingen, was daar een andere stilte.

De familie keek. En knikte.

“Hij ligt er mooi bij,” zeiden ze.

Mooi.
Een bijzonder woord, op zo’n moment.

Want mooi betekent hier niet perfect. Niet jong. Niet levend.
Mooi betekent: herkenbaar. Zacht. Waardig. Alsof iemand nog steeds zichzelf is, zelfs nu.

En misschien is dat wel het belangrijkste wat er nog te geven is aan het einde. Niet dat het niet verdrietig is. Niet dat het niet rauw is.

Maar dat het, ondanks alles… mooi mag zijn.

21/03/2026

Alleen op het einde

Hij lag er niet mooi bij.
Dat is misschien een harde zin om mee te beginnen, maar het was het eerste wat ik dacht toen ik de kamer binnenkwam.

Een man van in de tachtig. Ogen open. Mond wijd open, alsof hij nog iets wilde zeggen maar de woorden niet meer kwamen. Zijn lichaam lag scheef in het bed, alsof niemand hem na zijn laatste adem nog even recht had gelegd. Geen rust. Geen zachtheid. Geen afscheid.

En meteen was daar dat gevoel.
Je kent het misschien wel, dat stille, indringende weten zonder bewijs. Alles in mij zei: deze man is alleen gestorven.

Ik bleef even staan. De kamer was stil. Té stil. Geen familie, geen geluid van stemmen, geen hand die nog warm was van een ander. Alleen hij. En de leegte die achterblijft als iemand er niet meer is.

Ik ben bij even bij hem gaan staan naast zijn bed. Heb zijn hand vastgehouden gewoon heel even. Alsof dat nog iets goed kon maken. Alsof ik hem alsnog kon geven wat hij misschien gemist had op dat ene beslissende moment, iemand die er is.

En terwijl ik daar stond kwam de vraag vanzelf.
Is dit de toekomst?

Dat mensen hun laatste adem uitblazen in een verzorgingstehuis, zonder iemand naast zich? Omdat het te druk is. Omdat er te weinig handen zijn. Omdat de zorg moet doorlopen, ook op het moment dat iemand juist stilvalt.

Begrijp me niet verkeerd. Ik weet hoe hard er gewerkt wordt. Hoeveel liefde er wél is. Hoe vaak zorgverleners rennen, vliegen, alles tegelijk moeten zijn. Dit is geen verwijt naar hen.

Maar het knaagt.

Want sterven is misschien wel het meest menselijke moment dat er is. En juist dan wil je toch niet alleen zijn?

Misschien zit ik ernaast. Misschien was er eerder iemand. Misschien is hij niet alleen gegaan. Maar mijn gevoel vertelde iets anders. En soms zegt dat meer dan feiten ooit kunnen.

Ik kneep nog even zacht in zijn hand.
“Je bent niet alleen,” dacht ik.

Alleen… was het toen eigenlijk al te laat.

19/01/2026

Aanstaande nacht mijn eerste oproep dienst bij Letmaath.
😁

03/01/2026

Yesss gisteren voor de eerste keer mee geweest met Letmaath.
Wat bijzonder om hier deel van uit te maken.🫶
Mocht mee naar het OZG te Scheemda, mortuarium.
Ik vond het super cool om mee te rijden in de rouw-auto.😁
Samen met collega's de verzorging gedaan.
Daarna naar Sappemeer naar het Brandpunt waar diegene werd opgebaart.
Kennisgemaakt met familie.
Waren zeer blij met resultaat en wij kregen complimenten daarvoor.☺️
Hoe bijzonder is dat😉.

31/12/2025

🩷

Adres

60e Laan 7
Wildervank
9648GL

Telefoon

+31643104585

Website

facebook.com

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Anita's Comfort-care at Home nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.