02/04/2026
एक सानो गाउँ थियो—पहाडको काखमा बसेको, जहाँ बिहानको घामले घरघरमा उज्यालो ल्याउँथ्यो। त्यही गाउँमा जन्मिएको थियो एउटा बच्चा—उसको नाम थियो आरव।
आरव अरू बच्चाहरूभन्दा अलि फरक थियो। ऊ बोल्न ढिलो थियो, आँखा जुधाउन मन पराउँदैनथ्यो, र आफ्नै संसारमा रमाउन खोज्थ्यो। गाउँका अरू बच्चाहरू खेल्दा, ऊ भने एक्लै ढुंगा लाइन लगाएर राख्थ्यो—ठ्याक्कै एउटै तरिकाले, फेरि फेरि।
उसकी आमा सुरुमा अलमलमा परिन्। “किन मेरो छोरो अरू जस्तो छैन?” भन्ने प्रश्नले उनलाई धेरै पटक रुवायो। गाउँका केही मानिसहरूले भने—
“यो त धेरै जिद्दी छ।”
“धेरै बिग्रिएको छ।”
तर आमाको मनले भन्थ्यो—“मेरो छोरामा केही विशेष छ।”
एक दिन, आरवकी आमा उसलाई सहर लिएर गइन्। त्यहाँ डाक्टरले भने—
“आरवलाई अटिजम छ। ऊ संसारलाई फरक तरिकाले बुझ्छ।”
त्यो सुन्दा आमाको आँखा भरियो, तर मनमा एउटा नयाँ शक्ति आयो—अब उनले बुझिन्, छोरालाई बदल्न होइन, बुझ्न आवश्यक छ।
समय बित्दै गयो।
आरव अझै कम बोल्थ्यो, तर उसले रङ्गहरूसँग अद्भुत खेल्थ्यो। कागजमा उसले बनाउने चित्रहरूमा आकाश सधैं फरक रंगको हुन्थ्यो—कहिले बैजनी, कहिले सुन्तला। उसको संसार रंगीन थियो, बस अरूले देख्न नसकेको।
विद्यालयमा सुरुमा गाह्रो भयो। शिक्षकले भने—
“यो ध्यान दिँदैन।”
तर एक नयाँ शिक्षक आए। उनले आरवलाई कराउनुको सट्टा बुझ्ने प्रयास गरे। उनले आरवलाई चित्र बनाउन दिए, उसको तरिकामा सिकाए। बिस्तारै, आरवले अक्षरहरू चिन्न थाल्यो—चित्रबाट, रंगबाट।
एक दिन विद्यालयमा चित्रकला प्रतियोगिता भयो। सबै बच्चाहरूले आफ्नो-आफ्नो चित्र बनाए। आरवले भने एउटा ठूलो चित्र बनायो—
गाउँ, घर, आमा… र आफू—तर सबै रंगहरू फरक, जीवन्त।
जब परिणाम आयो, सबै अचम्म परे—
आरव पहिलो भयो।
गाउँका मानिसहरू, जसले पहिले उसलाई “फरक” भनेर हेर्थे, अब गर्वले भन्थे—
“यो बच्चा त कस्तो प्रतिभाशाली रहेछ!”
आरव अझै पनि धेरै कुरा आफ्नो तरिकाले गर्छ। ऊ अझै ठूलो भीड मन पराउँदैन। तर उसको आमा अहिले मुस्कुराउँछिन्, किनकि उनले बुझेकी छिन्—
“अटिजम कमजोरी होइन, फरक तरिकाले संसार हेर्ने क्षमता हो।”
कहिलेकाहीँ आरव आकाशतिर हेरेर मुस्कुराउँछ—
सायद ऊ त्यो रंग देख्छ, जुन हामीले कहिल्यै देख्न सकेनौं।
👉 सन्देश:
हरेक बच्चा एउटै तरिकाले हुर्कँदैन। केही बच्चाहरू फरक बाटोमा हिँड्छन्—तर त्यो बाटो पनि सुन्दर नै हुन्छ, यदि हामीले बुझ्न सिक्यौं भने।
