AZ Eau de Parfum

AZ Eau de Parfum ✨❤️✨

17/04/2026

NGINUDNGOD KO SA TAE NG KALABAW ANG GF NG KUYA KO‼️

Paborito ko ang blouse na iyon—isang mamahaling silk top na pinag-ipunan ko ng tatlong buwan. Kaya naman nang makita ko sa Instagram story ni Sheila, ang girlfriend ng kuya ko, na suot-suot niya ito habang nagka-coffee date sila, tumaas na agad ang presyon ko. Wala siyang paalam.
​Pag-uwi niya ng hapon, inabot niya sa akin ang damit na tila ba wala siyang ginawang mali.
​"Eto na pala 'yung hiniram ko, ha? Ang ganda sa picture!" sabi niya habang nakangiti.
​Kinuha ko ang damit at muntik na akong mabuwal. Hindi lang basta amoy pawis—amoy anghit na nanuot sa hibla ng tela. Parang hindi naligo ng tatlong araw ang nagsuot. Doon na nagdilim ang paningin ko.
​
​Eksaktong naglalakad kami sa likod ng bahay malapit sa pastulan ni Lolo nang komprontahin ko siya.
​"Sheila, walang paalam mong kinuha 'to, tapos ibabalik mong amoy mandirigma?" sigaw ko.
​"OA mo naman, labhan mo na lang!" sagot niya sabay irap.
​Doon na naputol ang huling pisi ng pasensya ko. Sa isang mabilis na galaw, hinawakan ko siya sa balikat at braso. Hindi siya nakapalag dahil sa gulat. Sa harap namin, nandoon ang isang sariwa at malaking tumpok ng tae ng kalabaw.
​"Gusto mo ng amoy? Eto ang bagay sa 'yo!"
​Sa isang malakas na tulak, isinubsob ko ang mukha niya sa mainit-init at luntiang dumi ng hayop.

​Tumigil ang mundo. Ang tanging narinig ko lang ay ang impit na tili ni Sheila na nahaluan ng mumog ng dumi. Nang iangat niya ang kanyang mukha, hindi mo na makilala ang "it girl" ng Instagram. Mula noo hanggang baba, balot siya ng malapot at mabahong ebidensya ng aking galit.
​"Ang baho mo na, Sheila. Bagay na kayo ng damit ko," sabi ko nang mahinahon bago siya tinalikuran.
​Mula noon, hindi na siya lumalapit sa cabinet ko—at sa tuwing makakakita siya ng kalabaw, nanginginig na ang tuhod niya.

Nagamit ka din ba ng damit ng iba na di nagpapaalam?

30/03/2026

PAGOD NA KO MAGING PEOPLE PLEASER..

“Ang Mga Mukhang Nakangiti”
Sa isang maliit na baryo, kilala si Ria bilang babaeng laging nakangiti. Kahit anong problema, parang hindi siya natitinag. Para sa iba, perpekto ang buhay niya.

Ngunit hindi nila alam… gabi-gabi, umiiyak si Ria.

Sa parehong baryo, may isang lalaki—si Tino. Tahimik lang siya, laging mag-isa, at madalas mapagkamalang suplado. Walang gustong makipagkaibigan sa kanya dahil akala nila, wala siyang pakialam sa iba.

Isang araw, nagkasabay sila sa waiting shed habang umuulan.

“Okay ka lang?” tanong ni Tino, sabay abot ng payong.

Nagulat si Ria. “Oo… sanay na.”

“Hindi ka mukhang okay,” sagot ni Tino.

Doon unang beses may nakapansin sa kanya.

Napaupo si Ria at napaluha. “Pagod na akong magpanggap na masaya.”

Tahimik lang si Tino, pero nakikinig.

“Ako rin,” sabi niya. “Pagod na akong magpanggap na wala akong nararamdaman.”

Simula noon, naging magkaibigan sila.

Nalaman ni Ria na si Tino ay iniwan ng pamilya, kaya natutong maging matigas. At nalaman naman ni Tino na si Ria ay laging inaasahan ng lahat, kaya hindi siya pwedeng magpakita ng kahinaan.

Dalawang taong akala ng iba ay okay lang… pero pareho palang sugatan.

At sa gitna ng katahimikan, natutunan nilang hindi lahat ng nakangiti ay masaya… at hindi lahat ng tahimik ay walang pakialam.

Aral:
Minsan, ang pinakamalalakas na tao ay yung pinakamaraming tinatagong sakit. Kaya bago tayo humusga, matuto muna tayong umintindi.

30/03/2026

“Isang araw, bigla na lang akong iniwan… walang paliwanag.”

💔 TITLE: “Walang Paalam

Hindi ko makakalimutan ang araw na ‘yon.
Gising ako buong gabi, hinihintay ang reply niya.

Online siya… pero hindi ako sinasagot.

Hanggang sa kinabukasan, napansin ko—
wala na ang pangalan ko sa bio niya.
Wala na rin ang mga pictures namin.

Parang isang iglap, nabura ako sa buhay niya.

Sinubukan ko siyang tawagan.
Isa… dalawa… sampung beses.

Walang sagot.

Nag-message ako:
"Anong nangyari? May nagawa ba ako?"

Seen.
Pero walang reply.

Doon ko naramdaman yung sakit na hindi mo maipaliwanag.
Yung pakiramdam na parang may kulang… pero hindi mo alam kung ano.

Araw-araw, tinatanong ko sarili ko:
"Saan ako nagkulang?"
"Hindi ba ako sapat?"

Hanggang sa isang araw…
nakita ko siya.

Masaya.
Kasama ang iba.

At doon ko naintindihan lahat—
hindi siya nawala dahil may mali sa akin.

Umalis siya…
dahil pinili niyang palitan ako.

Masakit. Sobra.
Pero doon ko rin natutunan ang isang bagay—

Hindi lahat ng umaalis, kailangan mong habulin.
Minsan, umaalis sila para matutunan mong piliin ang sarili mo.

Hindi niya ako iniwan dahil kulang ako…
iniwan niya ako dahil hindi niya kayang pahalagahan ang buo kong pagkatao.

Naranasan mo na rin bang iwan nang walang paliwanag?
Comment “💔” kung relate ka…

29/03/2026

"Akala ko, ang tagumpay ay nasa dami ng pera sa bangko. Hindi ko alam, habang umaakyat ako sa itaas, unti-unti ko palang kinakalimutan ang hagdan na tinapakan ko para makarating dito."

Ang Hindi Nababayarang Utang​
​
​Si Niko ay isang sikat na vlogger at negosyante. Sa bawat post niya, libo-libo ang pumupuri sa kanya. Pero sa likod ng camera, may isang tawag siyang laging sinusungitan: ang tawag ng kanyang Nanay Rosa.
​Nanay Rosa: "Anak, kumain ka na ba? May dala akong paborito mong ulam..."
​Niko "Nay, busy ako. May meeting ako sa mga sponsors. Huwag ka na munang tumawag, nakakaabala ka sa trabaho ko."
​Lumipas ang mga buwan. Naging taon. Hindi na namalayan ni Niko na ang "mamaya na" ay naging "hindi na." Nakalimutan na niyang may ina siyang naghihintay sa bawat hapon, umaasang masilayan man lang ang anak na pinalaki niya sa hirap at puyat.

​Isang gabi, nakatanggap si Niko ng isang package. Walang sulat, kundi isang luma at kupas na sketchpad. Binuksan niya ito at bumagsak ang kanyang luha.
​Doon sa loob, puro drawing ng kanyang mukha—mula nung sanggol siya hanggang sa maging matagumpay na tao. Sa huling pahina, may nakasulat na nanginginig na pen:
​"Anak, proud ako sa'yo. Kahit nakalimutan mo na ako, hinding-hindi kita nakalimutan. Patawad kung naging abala ako sa buhay mo."
​Kasabay ng pagbukas niya sa huling pahina, tumunog ang kanyang cellphone. Hindi si Nanay Rosa ang tumatawag, kundi ang ospital.

​Ang tawag mula sa ospital ay mabilis na nagpabago sa mundo ni Niko. Ang boses ng doktor ay nanginginig, binalita ang biglaang pagpanaw ng kanyang Nanay Rosa.
​Nang makarating si Niko sa ospital, ang lamig ng hangin ay tila pumasok sa kanyang mga buto. Hindi niya alam kung paano harapin ang katotohanan. Sa dulo ng koridor, nakita niya ang isang matandang nurse na may hawak na maliit na karton.
​"Ikaw ba si Niko?" tanong ng nurse, na may lungkot sa kanyang mga mata. "Pinapabigay ito ng Nanay mo bago siya yumao."
​Binuksan ni Niko ang karton. Sa loob, may isang maliit na sobre na may pangalan niya. Ang sulat ay puno ng mga luha, pero naroon ang isang mensahe na nagpatigil sa kanyang mundo.
​"Anak, hindi ako nagagalit. Naintindihan ko. busy ka. Ang gusto ko lang malaman mo ay proud ako sa'yo. Proud ako na naging matagumpay ka. At proud ako na naging ina mo ako. Patawad kung hindi ko nasabi sa'yo noon, pero mahal kita, anak. Hinding-hindi kita nakalimutan."
​Sa huling bahagi ng sulat, may isang guhit ng isang kamay na may suot na simpleng bracelet. Ang bracelet na ito ay ang tanging alaala na iniwan ni Nanay Rosa para sa kanya

"Minsan, sa sobrang pagmamadali nating marating ang pangarap, naiiwan natin ang mga taong nangarap para sa atin.

29/03/2026

"Akala ko sa abroad ako mahihirapan, sa sariling pamilya pala ako madudurog."

​ "Akala ko, Gamot... Luho pala."

​Si Elena ay limang taon nang nagtatrabaho bilang domestic helper sa Hong Kong. Tiis sa pagod, puyat, at pangungulila para lang matustusan ang pagpapagamot ng kanyang Tatay Carding na balita niya ay may malubhang sakit sa puso.
​Buwan-buwan, halos wala nang naiiwan kay Elena. "Para kay Tatay," laging bulong niya habang nagpapadala ng ₱30,000 hanggang ₱40,000 kada buwan sa kanyang dalawang kapatid na sina Rico at Gina.
​Ang Rebelasyon
​Isang araw, biglang umuwi si Elena nang hindi nagsasabi. Gusto niyang i-surprise ang ama para sa kaarawan nito. Bitbit ang mga pasalubong, dumeretso siya sa kanilang bahay.
​Ngunit laking gulat niya nang madatnan ang sumusunod:
​Si Rico, may bagong motor at nagyayabang sa mga barkada.
​Si Gina, bagong rebond ang buhok at puro shopping bags ang nasa sala.
​At ang pinakamasakit... si Tatay Carding, nakaupo sa isang lumang silya, payat na payat, at kumakain lang ng lugaw.

​ELENA: Rico? Gina? Akala ko ba nasa ospital si Tatay para sa check-up niya ngayong linggo? Bakit ang payat-payat niya? At saan galing 'yang motor sa labas?
​RICO: (Nabigla) Ate! Bakit... bakit 'di ka nagsabi na uuwi ka?
​GINA: (Umiwas ng tingin) Ate, ano kasi... lumabas na si Tatay. Kagabi lang.
​ELENA: (Lalapit kay Tatay at hahawakan ang kamay) Tay, kamusta po? Iniinom niyo ba 'yung mga gamot na pinabibili ko? 'Yung para sa puso niyo?
​TATAY CARDING: (Paos ang boses) Anong gamot, nak? Ang huling bili ni Rico ng gamot ko, tatlong buwan na ang nakalipas. Sabi nila, wala ka na raw naipadala kaya tinitiis ko na lang ang hapdi ng dibdib ko.
​ELENA: (Mapapahagulgol, lilingon sa mga kapatid) Wala naipadala?! Buwan-buwan akong nagpapadala ng halos lahat ng sahod ko! Kinakapos ako doon, tinitipid ko pati pagkain ko para lang makapagpadala ng pambili ng gamot ni Tatay! Tapos nalaman ko, ibinubulsa niyo lang?!
​RICO: Ate, kailangan din naman namin mabuhay...
​ELENA: Mabuhay?! Rico, ginagawa niyo kaming gatasan ni Tatay! Habang nagpapakapagod ako sa ibang bansa, pinapanood niyo si Tatay na mamatay sa sakit para lang sa luho niyo? Mga wala kayong utang na loob!

Itutuloy..

29/03/2026

GANTONG GANTO YUNG KAKILALA KO...

"Ang Kapitbahay na Laging Nakasilip"

Akala ko masaya siya para sa akin, 'yun pala, bawat post ko ay parang tinik sa lalamunan niya.

​Si Mina at Lorna ay magkababata. Ngayong may mga pamilya na sila, magkapitbahay pa rin sila. Si Mina ay masipag sa kanyang maliit na online business, habang si Lorna naman ay laging nakatambay sa tapat ng bahay, binibilang ang bawat parcel na dumarating kay Mina.
​Isang araw, bumili si Mina ng bagong smart TV. Kinabukasan, bumili rin si Lorna—gamit ang utang. Nag-post si Mina ng masarap na dinner kasama ang pamilya, agad ding magpo-post si Lorna ng mas bonggang handa, kahit na ang totoo ay wala na silang pambayad sa kuryente.
​
Napansin ni Mina na tuwing may magandang nangyayari sa kanya, laging may parinig si Lorna sa Facebook: "Ang iba diyan, akala mo kung sinong mayaman, puro naman yabang." O kaya, "Pa-deliver-deliver lang, hindi natin alam kung saan galing ang pera."
​Isang gabi, narinig ni Mina na umiiyak si Lorna sa labas. Pinuntahan niya ito at nalaman na kukunin na ang kanilang gamit dahil hindi na nakabayad ng mga utang na "pangsabay" lang kay Mina.
​
Imbes na magmalaki, iniabot ni Mina ang isang sobre kay Lorna. Hindi iyon pera para sa utang, kundi mga flyers at contact numbers ng mga supplier niya.
​Sabi ni Mina: "Lorna, hindi tayo magkalaban. Imbes na ubusin mo ang oras mo sa kapapanuod sa buhay ko, bakit hindi natin simulan ang pagbuo ng sarili mong buhay? Tutulungan kita."

​"Ang buhay ay hindi karera. Mas mabilis kang makakarating sa finish line kung nakatingin ka sa sarili mong daan, hindi sa takbo ng iba. ✨

15/03/2026

“Araw-araw siyang tinatawag na pabigat ng sariling pamilya… pero nang dumating ang araw na nawala siya, saka lang nila nalaman kung gaano siya kahalaga.”

Part 1. “Ang Panganay na Laging Isinasakripisyo ang Sarili”

Si Lena ang panganay sa apat na magkakapatid.
Simula nang mamatay ang tatay nila, halos lahat ng responsibilidad sa bahay ay napunta sa kanya.

Siya ang nagbabayad ng kuryente.
Siya ang bumibili ng pagkain.
Siya rin ang tumutulong sa pag-aaral ng mga kapatid.

Pero kahit ganoon… hindi siya kailanman narinig na pinasalamatan.

“Ate, kulang yung padala mo!” reklamo ng kapatid.
“Lena, sana mas malaki man lang sweldo mo,” sabi pa ng nanay.

Araw-araw niyang nararamdaman na parang hindi siya sapat.

Tahimik lang siyang umiiyak sa kwarto tuwing gabi.

Isang araw, umuwi siyang pagod na pagod galing trabaho.
Pagpasok niya sa bahay, narinig niya ang usapan ng nanay at kapatid niya.

“Kung wala lang si Lena, baka mas magaan ang buhay natin.”

Parang kutsilyong tumarak sa puso niya ang mga salitang iyon.

Kinabukasan, tahimik siyang umalis ng bahay.
Wala siyang iniwang paalam…
Isang liham lang sa mesa.

Nang basahin iyon ng pamilya niya, saka lang sila natahimik.

Sa sulat nakasulat:

"Pagod na pagod na ako maging matibay para sa inyong lahat.
Hindi ko hinihiling na suklian niyo ang lahat…
kahit sana minsan lang, maramdaman ko na mahal niyo rin ako."

Doon lang nagsimulang umiyak ang nanay niya.

Pero huli na.

Dahil sa araw na iyon…
hindi na umuwi si Lena.

Pagkaraan ng ilang buwan, nalaman nila na nagtatrabaho na siya sa ibang lugar—malayo sa kanila.

Masaya na siya.
Tahimik na buhay, pero sa unang pagkakataon…

Pinili niya naman ang sarili niya.

Itutuloy

Address

Cebu City
6000

Telephone

+639157828342

Website

https://twitter.com/loveabbie17

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when AZ Eau de Parfum posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Shortcuts

Share