17/04/2026
Kung totoo si God, bakit may mga taong naghihirap?”
I know saan nanggagaling yung tanong na ‘to.
Kapag ikaw na mismo ang nahihirapan…
kapag wala kang makain…
kapag sunod-sunod ang problema…
mapapatanong ka talaga.
“Nasaan Siya?”
“Bakit ganito?”
“Bakit parang walang tumutulong?”
And that’s valid.
Hindi ka mali
kung naguguluhan ka.
Hindi ka mali
kung nasasaktan ka.
Kasi mahirap talaga
kapag ikaw na yung nasa sitwasyon.
Pero eto yung hindi agad malinaw.
Pain doesn’t automatically mean
absence of God.
Minsan…
nandun Siya kahit hindi mo ramdam.
Not to remove the struggle instantly,
but to guide you through it.
Here’s what I’ve observed.
Hindi lahat ng hirap
pare-pareho ang pinanggagalingan.
May hirap na dala ng mundo.
May hirap na dala ng choices.
May hirap na dala ng environment.
At may hirap na
nagiging turning point.
Kasi doon ka natututo.
Doon ka napipilitang mag-isip.
Doon ka napipilitang gumalaw.
Doon ka nagiging aware.
And I get it.
Hindi mo hiningi yung sakit.
Hindi mo ginusto yung struggle.
Pero minsan…
dun ka hinuhubog.
Not to break you,
but to build you.
And this is where things shift.
Hindi lahat ng tanong
may instant na sagot.
Pero may choice ka
kung paano mo haharapin.
Pwede kang magalit…
pwede kang sumuko…
o pwede mong gamitin
yung sitwasyon mo
para mag-grow.
Kasi kahit hindi mo kontrolado
lahat ng nangyayari…
may control ka pa rin
kung paano ka kikilos.
So instead na tanungin mo:
“Bakit may naghihirap?”
Mas makakatulong kung itanong mo:
“Ano ang pwede kong gawin
sa sitwasyon ko ngayon?”
Kasi minsan…
hindi nawawala si God.
Tahimik lang Siya
habang tinuturuan ka
kung paano tumayo.
