Jaka jest strona internetowa?

https://www.facebook.com/591335224071987/

Karina Pizoń - ciało, umysł i dusza, Janki (2026)

25/09/2026

Kolejna porcja wiedzy. Tym razem o centrum energii poza zmysłowej i dostępu do innych rzeczywistości 🙂

Trzecie oko

Bywa, że oglądamy świat i dostrzegamy szarą, ponurą rzeczywistość, która blednie co dnia, gaśnie co noc, a budzi się co dnia. Albo roztacza się przed nami widok słońca, tęczy, nieba, czy wiatru. To widzi nasz zmysł wzorku. Natomiast, jak by to było, gdybyśmy mieli trzecie oko? Co moglibyśmy zobaczyć, dowiedzieć się i zrozumieć?.

Trzecie oko jest terminem ezoterycznym i mistycznym. Jest symbolem intuicji, wyższej świadomości i postrzegania ponad zmysłowego. Znajduje się czole między brwiami tuż nad nasadą nosa.

W hinduizmie nazywana jest szóstą czakrą Ajna, która odnosi się do niewidzialnego oka, które wykracza ponad to, co widzą zwykłe oczy.

Pojęcie trzeciego oka jest ściśle związane z szyszynką, gruczołem dokrewnym w mózgu, który odpowiada za rytm dobowy, produkcję melatoniny (hormon regulujący sen).

W duchowości New Age trzecie oko jest symbolem stanu oświecenia albo ma znaczenie głęboko duchowe i psychologiczne.

Kiedy energia trzeciego oka jest aktywna mamy możliwość doświadczać i obserwować ludzkie czakry, aury, a także posiadać zdolności jasnowidzenia i prekognicji.

Blokada trzeciego oka nazywana w hinduizmie "Maya" wiąże się z:

*odłączeniem od intuicji

*trudnościami z koncentracją i uwagą

*wewnętrznym niepokojem i stanami lekowymi

*niezdolności do wizualizacji, czy wyobrażania sobie

*zamkniętym i wąskim myśleniem

*bólami i zawrotami głowy

*zaburzeniami snu

*zmęczeniem oczu

Jak aktywować czakrę Trzeciego Oka?

*medytacja - koncentracja na punkcie między brwiami, wizualizacja światła w kolorze indygo

*joga - połączenie asan (pozycja dziecka), (skłon do przodu) i (pozycja na głowie) aktywuje przepływ energii

*oddech - pomaga zbalansować półkule mózgowe, wyciszyć umysł

25/09/2026

Cześć Wszystkim! Przyszło do mnie natchnienie, aby napisać coś na temat lustrzanych godzin i ich znaczeniu. Zapraszam do krótkiej lektury 🫠

Lustrzane godziny

Zdarza się, że w ciągu dnia spoglądamy na zegarek widząc identyczne cyfry np. 11:11 lub 21:21. Jednak wielu z nas nie zwraca na ten fakt uwagii i pędzi dalej. Tymczasem okazuje się, że ta symetryczna całość nazywana jest ideą synchroniczności.

Wydarzenia, jakich dotykamy choć pozornie nieistotne przyczynowo-skutkowo nabierają głębszego sensu, kiedy synchroniczność zostaje przez nas zauważona i doświadczana.

Pojawienie się lustrzanych godzin nie jest przypadkowe lecz ma osobiste znaczenie dla każdego z nas, np. zastanawiamy się, jak odnieść sukces w pracy i oto spotanicznie rzucamy oko na zegar dostając wskazówkę, czy przesłanie. Mówiąc krótko synchroniczność godzin jest bezpośrednio związana z myślami, emocjami lub odczuciami.

Lustrzane godziny, jako przesłanie duchowe

Interpretacji znaczenia lustrzanych godzin można doszukiwać się w naukach o numerologii, czy astrologii. Nie mniej jednak ważne jest tutaj znaczenie duchowe. Specjaliści od komunikacji z aniołami mówią, że synchroniczność godzin może być spostrzegana, jako forma, w jaki anioł stróż przekazuje nam kluczowe przesłanie.

Widząc konkretne lub powtarzające się godziny można doświadczyć obecności duchowego przewodnictwa, wiadomości od wszechświata, wsparcia, czy znaku ostrzeżenia. To tak, jakby lustrzane godziny były znakami od podświadomości, które nieświadomie kierują naszą uwagę na ważne sprawy, momenty w naszym życiu.

24/09/2026

Przebudzenie duchowe

Przebudzenie duchowe jest momentem, w którym przestajesz postrzegać siebie, jako myśl, emocja umysł i ciało, a odkrywasz, kim jesteś pod tym wszystkim.

U mnie przebudzenie duchowe przychodzi falami, dyskretnie i szepcze "czas na zmianę" po czym znika powracając subtelnie. Dla mnie ta czysta świadomość jest, jako światło, które przychodzi i rozświetla mrok wokół mnie. Czasem bywa bolesne i trudne, jako etap rozwoju ciągnąc się tygodniami, czy miesiącami.

Najtrudniejsze dla mnie w przebudzeniu duchowym jest chwila, kiedy wydaje się, że wszystko się rozpada. Ja sama mam nawet odczucie "umierania od środka". Podobne doświadczenia opisują inni mówiąc o trudnym okresie, w jakim się znaleźli. Ten kryzys egzystencjalny to część procesu przemiany, to czas rozpadu starych przekonań, przewartościowania życia i powrotu do swojego wnętrza. Jedni postrzegają przebudzenie duchowe jako błysk, który przychodzi nagle, a drudzy, jak cichą, powolną falę poszerzającą horyzonty.

Przebudzenie duchowe sprawia, że zaczynamy widzieć siebie, jako pełnię i rozumieć, że jesteśmy częścią większej całości, kimś więcej niż nam się wydawało. To czas, w którym opadają zewnętrzne maski, budzimy się w nowej rzeczywistości patrząc na siebie, ludzi i świat z innej perspektywy.

Przebudzenie duchowe jest naszym przewodnikiem, mentorem i wewnętrznym głosem. Jest, jak iskra, która zapala się w doświadczeniu naszego istnienia, jako drogowskaz prowadzący do wglądu będący ukrytym pod warstwą iluzji.

Same słowa nie oddają głębi znaczenia przebudzenia, gdyż nie da się go zmierzyć, ubrać w pojecia, czy zamknąć w racjonalnych podejściach. To zwyczajnie płynie, płynie w nas. Zatacza coraz większej kręgi i dociera do wewnetrzej części naszej esencji oraz zasiewa ziarno wolne od lęku, ograniczeń i zmartwień. To cud dający nam jasność i zrozumienie nas samych.

Przebudzenie uczy nas dostrzegania ponadczasowego, nielinearnego świata w szerszym kontekście, który wykracza poza to, co materialne i widzialne na zewnątrz. Pokazuje, że nie jesteśmy jedynie umysłem i ciałem lecz prawdziwą istotą, prawdziwą naturą wszechświata.

Wewnetrzna mądrość przebudzenia duchowego jest pełna miłości, harmonii, spokoju i rozwoju, bowiem przestajemy widzieć nasze życie, jako nieustanną walkę i chaos. Odkrywamy poczucie jedności z innymi jednoczesnie zdając sobie sprawę, że każdy z nas kroczy własną ścieżką ku prawdzie o sobie.

Przebudzenie duchowe może być momentem, w którym towarzyszą nam ból, smutek, dezorientacja, a nawet bezsens, który wydaje się nie do zniesienia. Lecz, kiedy budzi się nowa świadomość to potrzebuje czasu by zbudować nowe wartości, wzorce myślenia i odczuwania. Nasze życie po takim kryzysie egzystencjalnym nie jest już takie samo, gdyż rozkodowaliśmy żródło naszego JA.

Ja sama ostatnio przechodziłam przez kryzys egzystencjalny związany z przebudzeniem i podzielę się pewną refleksją.

Dla był to czas próby, oczekiwania i burzy emocjonalnej. Czułam, że wszystko stanęło w miejscu, mój rozwój zawodowy, moja psychika zaczęła wariować, a głowa zadawała mnóstwo pytań. Mimo przeszkód przeszłam przez ten okres i wierzcie mi z poczatku nie jest łatwo, to sens zawsze wyłania się później.

Karina Pizoń certyfikowany praktyk Somatic Experiencing®, praktyk Brainspotting i psychoterapeuta Poznawczo Behawioralny

24/09/2026

Szukając w starych materiałach natknęłam się na inne możliwe przyczyny ataków paniki i postanowiłam krótko o nich napisać.

Przyczyny ataków paniki:

*bierność w zachowaniu, jako brak reakcji na własną krzywdę

*tłumienie/wypieranie silnych emocji przez długi czas

*brak stawiania granic w relacjach społecznych

*reakcje psychosomatyczne, jako odpowiedź na dziejące się w życiu niedogodności np. toksyczna relacja

*przewlekłe znoszenie ciężarów życiowych bez możliwości podzielenia się nimi

*uczucie dyskomfortu w relacjach spowodowany umniejszaniem sobie np. brak własnego zdania, poczucia ważności, czy reakcji w zachowaniu

*bdb ugodowość, jako nieumiejętność odmowy np. zgadzanie się na wszystko

*bdb chęć unikania błędów, porażek

*przebyta trauma

Jak sobie radzić z atakiem paniki:

*oddychaj (wdychaj powietrze powoli nosem przez 4 sekundy, zatrzymaj na 2 sekundy i wydychaj przez usta przez 6 sekund)

*techika 5-4-3-2-1 (nazwij jeden smak, poczuj dwa zapachy, usłysz trzy dźwięki, dotknij czterech rzeczy, zobacz pięć rzeczy)

*spowolnij ruchy ciała (zacznij iść powoli stopa za stopą)

*stymuluj nerw błędy (połóż dwa palce wskazujące na dwóch wystających kościach potylicznych z tyłu głowy i masuj delikatnie ruchem okrężnym w obie strony)

*zacznij się orientować w otoczeniu i mów sobie, co widzisz

*uziemienie (usiądź wygodnie i poczuj stopy poprzez mocniejsze dociskanie ich do ziemi, może też dociskać same pięty lub palce)

*nie walcz, atak panik zawsze mija, wyobraź sobie, że jesteś od niego większy

23/09/2026

Zaburzenie obsesyjno - kompulsywne

Czy charakteryzuje się zaburzenie obsesyjno - kompulsywne?

Zaburzenie obsesyjno- kompulsywne z ang. OCD (Obssesive - Compulsive Disorder) lub nerwica natręctw jest zaburzeniem, w którym osoba odczuwa przymus wielokrotnego powtarzania pewnych czynności „kompulsji” na skutek powracających myśli „obsesji”.

Kompulsje są czynnościami behawioralnymi lub mentalnymi, które osoba wykonuje, aby zapobiec potencjalnemu zdarzeniu, które miałoby się wydarzyć, jeśli te czynności nie zostaną wykonane. Do najczęściej występujących kompulsji należą:

*sprawdzanie
*mycie
*czyszczenie
*liczenie
*powtarzanie pewnych zachowań i myśli.

Obsesje natomiast to natrętne myśli, które pojawiają się automatycznie powodując wyraźne cierpienie i ból emocjonalny, od których pacjent chce się uwolnić. Irracjonalne myśli najczęściej dotyczą:

*brudu
*choroby
*przemocy
*zachowań seksualnych
*krzywdy własnej lub innych
*porządku
*czystości
*symetrii- układaniu przedmiotów w sposób symetryczny

Zachowania i myśli potrafią być uciążliwe i negatywnie oddziałują na codzienne funkcjonowanie społeczne, czy indywidualne pacjenta ze względu na:

*powtarzalność i długość wykonywanych komupsji

*brak utrzymania kontroli nad czynnościami

*dyskomfort związany z myślami i zachowaniami

Do mechanizmów podtrzymujących zaburzenie obsesyjno- kompulsyjne należą:

*zachowania zabezpieczające, które uniemożliwiają modyfikacje przekonań, np. powtarzanie pewnych czynności- kompulsji

*potrzeba pewności

*potrzeba kontroli

*nadmierna odpowiedzialność

*unikanie myśli

*wypieranie myśli

Pacjenci z OCD nie tolerują niepewności. Muszą być pewni na 100% czegoś, co robią, że zabezpieczyli się przed nieuchronną katastrofą lub zranieniem. Im bardziej dręczą ich niespokojne myśli dotyczące wykonywanych czynności, tym bardziej są zdenerwowani, zdezorientowani i tracą pewność siebie.

Osoby z OCD lubią mieć 100 % kontrole nad wszystkim, w tym nad swoimi myślami. Jednak ta strategia generuje tylko większy lęk. Zwykle próby kontrolowania czegoś, co jej nie podlega wiążą się z ryzykiem nieosiągnięcia takiego celu. Oczywiście możemy skontrolować swoje działanie, o tyle ciągła kontrola naszych myśli nie jest możliwa.

Innym ważnym aspektem OCD jest znaczenie nadmiernej odpowiedzialności. Pacjenci często są zmuszani do ciągłego upewniania się, że nic złego się nie wydarzy, gdyż obawiają się możliwości faktycznego spowodowania jakieś katastrofy. Dlatego też, bycie pewnym jest dla nich tak ważne, bo zdejmuje z nich odpowiedzialność za dziejące się złe rzeczy.

Unikanie sytuacji, które narażają osobę na wykonywanie natrętnych czynności nie przynosi zamierzonego rezultatu. Albowiem unikając taki pacjent traci szanse na dowiedzenie się, że nie wykonanie kompulsji nie prowadzi do niczego złego. Wręcz unikanie odsuwa ten problem, który i tak pozostaje nierozwiązany, aż do następnego razu.

Pacjenci z OCD wkładają wiele wysiłku, aby zablokować natrętne myśli, co jest zrozumiałe, ale okazuje, że nawet ta strategia zawodzi. Prawda jest taka, że im bardziej starają się nie myśleć o czymś, wyprzeć, tym bardziej te myśli do nich powracają. Więc wypieranie daje przeciwny efekt do zamierzonego.

Osoby z zaburzeniem obsesyjno-kompulsyjnym mają tendencje do nadawania nadmiernej znaczenia myśli. Wierzą, że ich obsesje mają wielką moc, która sprawi, że wydarzy się coś złego, dlatego wykonując daną kompulsję sądzą, że są w stanie zapobiec katastrofie.

Po wykonaniu danej czynności pacjent odczuwa chwilową ulgę, co powoduje spadek lęku, jednak nie na długo, ponieważ on powraca. To zjawisko nazywanym fuzją myśli z działaniem z ang. (Thought Action Fusion), inaczej TAF prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzenia. Istnieje również TAF moralności posiadania niespokojnych myśli, czyli „jeśli mam takie myśli, to znaczy, że jestem zła osoba”.

Przyczyny zaburzeń obsesyjno - kompulsywnych

Do najczęściej wymienianych należą:

*trudne i bolesne doświadczenia z dzieciństwa wiążące się z poczuciem nadmiernej odpowiedzialności

*czynniki genetyczne i środowiskowe- występowanie OCD w rodzinie zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia zaburzenia nawet o kilkanaście procent.

*nieprawidłowości budowy anatomicznej

*funkcjonowanie autonomicznego układu nerwowego

*nieprawidłowości funkcjonowania mózgu- nadaktywność jego obszarów: kory przedczołowej, jądra ognistego, kory okrężnej, ciała prążkowanego i zwojów podstawy

Błędne koło OCD

22/09/2026

Czym jest atak paniki?

Atak paniki jest zaburzeniem lękowym charakteryzujący się uczuciem nagłego i intensywnego lęku bez konkretnej przyczyny. Najbardziej zintensyfikowane odczucia trwają od kilku do kilkunastu minut stopniowo ustępując. Ale wrażenie jest odwrotne, osobie wydaje się, że napad trwa bardzo długo i nigdy się nie skończy. Częstotliwość występowania napadów paniki zwykle waha się od kilku w ciągu miesiąca do kilkudziesięciu dziennie.

Napadowi paniki towarzyszą bardzo nieprzyjemne doznania somatyczne:

*przyspieszone bicie serca
* zawroty głowy
* poczucie spłyconego oddechu
*bardzo szybkie oddychanie (nazywane hiperwentylacją)
*dławienie
*mdłości
*ból w klatce piersiowej
*drżenie rąk i nóg
*uderzenia gorąca
*drętwienie albo mrowienie palców dłoni i stóp *poczucie nierealności własnej osoby i otoczenia

Podczas ataku paniki osoba traci zdolność krytycznego osądu sytuacji, dlatego pojawiają się katastroficzne myśli:

*umrę
*dostanę zawału lub wylewu
*zemdleję
*uduszę się
*upadnę
*zwariuje (stracę kontrolę nad sobą)
*zwymiotuję
*przestanę oddychać
*zrobię z siebie głupka.

Utrwalące się napady paniki prowadzą do wtórnego lęku antycypacyjnego nazywanego lękiem przed lękiem lub agorafobii, czyli lękiem przed przebywaniem w miejscu publicznym. Osoba zaczyna kojarzyć atak paniki z sytuacjami albo miejscami, w których przebywała i pomoc była niedostępna. Pojawia się np.obawa przed wyjściem z domu, przed samotnością, przed znalezieniem się w tłumie ludzi.

Przyczyny ataków paniki:

Opierając się na teoriach poznawczych i behawioralnych można wymienić następujące:

*warunkowe uczenie reakcji na stres bądź frustrację

*odzwierciedlanie zachowań rodziców.

*wczesne doświadczenia z dzieciństwa, np. strata, odrzucenie, przemoc sexualna i fizyczna

*brak wsparcia i pomocy ze strony rodziców

*temperament, jako składowa zachowania w obliczu zagrożenia i choroby

*somatyczne np. lęk krótkoterminowy/wolnopłynący

Błędne koło napadu paniki wg. Clarka (na podstawie Wells, 1997)

22/09/2026

BRAINSPOTTING - Praca z Uzależnieniami/Niechcianymi zachowaniami

Metoda Brainspotting została stworzona przez dr. David Grand w 2003 roku, jest relacyjną terapią neuro-doświadczeniową opartą na skupionej uważności.

Często w swojej pracy spotykam osoby, które zmagają się z wieloma niechcianymi przez siebie zachowaniami, których nie rozumieją, a nawet chcą się ich pozbyć. Tymczasem okazuje się, że natręctwa są zaprogramowanymi mechanizmami obronno-ochronnymi przechowywanymi w układzie limbicznym. Brainspotting w tym znaczeniu dociera do tych strategii, czy napięcia, jako żródła problemu i pozwala je uwolonić.

Dr. Roby Abeles we współpracy z dr. David'em Grand opracowała specjalistyczny protokół pracy z tymi trudnościami, który pomaga zneutralizować impuls działania zmuszający do wykonania danej czynności.

Do najczęściej spotykanych niechcianych zachowań/reakcji należą:
*kompulsje
*wybuchy agresji
*objadanie
*zakupy
*korzystanie z telefonu, czy komputera
*prokrastynacja
*nawyki
*uzależnienia behawioralne

Proces:
*identyfikacja I punktu związanego z fizycznego przymusem wykonania danego zachowania (brainspot aktywacji)

*identyfikacja II punktu związanego z konsekwencjami wykonania danego zachowania

*przetwarzanie bodźca znalezionego w I punkcie, aż do zneturalizowania silnego impulsu, a następnie pokierowanie uwagii na punkt II w celu wydobycia skutków fizycznego przymusu

*swobodne przechodzenie między punktem I i II, aż do zmniejszenia pobudzenia i znalezienia rozwiązania

Przyjdź, poeksperymentuj i zauważ nawet delikatne różnice w swoim zachowaniu

Serdecznie zapraszam

☎️ 505 837 317

https://naturazdrowie.com/twoj-mozg-wie-jak-sie-uleczyc-na-czym-polega-terapia-brainspotting/

Karina Pizoń certyfikowany praktyk Somatic Experiencing®, praktyk Brainspotting i psychoterapeuta Poznawczo Behawioralny

22/09/2026

Dlaczego dusza wybiera trudne życie?

Według nurtów rozwoju duchowego i koncepcji ezoterycznych dusza wybiera trudne życie, aby przyspieszyć swój duchowy rozwój pokonując ziemskie wyzwania.

Inkarnacja nie przypadkowym wydarzeniem gdyż dusza opuszczając duchowy dom świadomie wybiera sobie rodzinę, doświadczenia i sytuacje, z którymi chce się zmierzyć.

Dla duszy każde wydarzenie, nawet najbardziej bolesne i przysparzające cierpienie jest okazją do nauki i ułatwia:

*Szybki wzrost duchowy: trudne sytuacje i ból dają szansę na głęboką refleksję, zmianę świadomości i wzbogacają empatię, co w komfortowych warunkach trwałoby dłużej

*Przerabianie i spalanie karmy: wybór konkretnych wydarzeń i relacji przez jest możliwością przerobienia lekcji z poprzednich wcieleń i uwolnienia się od powtarzalnych wzorców i traum rodowych

*Rozwój siły i współczucia: doświadczanie cierpienia pozwala pojąć i docenić, jaka jest rola miłości, spokoju i przebaczenia by zrozumieć ich wartość

*Realizacja planu duszy: przed przyjściem na ziemię tworzony jest plan wcielenia, w którym trudności są z góry zaplanowanymi "lekcjami do odrobienia" a nie przeciwnościami losu

Karina Pizoń certyfikowany praktyk Somatic Experiencing®, praktyk Brainspotting i psychoterapeuta Poznawczo Behawioralny

21/09/2026

Trauma prosta wg. Metody Somatic Experiencing®

Wypadek komunikacyjny należy do kategorii MOCNE UDERZENIA, NIEZDOLNOŚĆ DO OBRONY FIZYCZNEJ.

Pacjenci często nie widzą w wypadku samochodowym wydarzenia traumatycznego, mówiąc "nie mi się nie stało", "dobrze się czułam". Aczkolwiek praktyk SE® wie, że mimo braku obrażeń fizycznych u poszkodowanego i tak mogły wystąpiły objawy straumatyzowania. Wypadek komunikacyjny potrafi być przytłaczający z racji:

*szybkości i unieruchomienia/zamknięcia

*dużego pobudzenia i niemożliwości rozładowania go

*dezorientacji i nadmiernej uwagii do granic możliwości

W pracy z osobami, które uległy wypadkowi niedawno i doznali obrażeń fizycznych i są w trakcie rekonwalescencji warto zastosować indywidualną ilość pracy. Ważnymi elementemi okażą się:

*odbudowywanie poczucia bezpieczeństwa w teraźniejszości, czyli uziemienie i orientacja w stabilnej przestrzeni zapewniająca o zakończeniu zdarzenia

* spowolnienie czasu, gdyż pacjeni mogą mieć tendencję do przyspieszania, ponieważ podczas wypadku wszystko działo "za szybko", "za dużo", za intensywnie". Co więcej wypadek samochodowy wywołuje zalew przytłaczających informacji w krótkich odstępach czasowych.

*rozladowanie ogólnego pobudzenia w układzie nerwowym, wtedy pracujemy nad tym, co było przed i po wypadku, a następnie (miareczkując) krok po kroku po zmnieszeniu aktywacji emocjonalno-psychicznej idziemy dalej w głąb tego zdarzenia.

Kiedy etap rekonwalescencji u klienta zostanie zakończony i dostanie dostęp do wszystkich zasobów ukierunkowanych na pracę i proces leczenia zaczynamy renegocjować traumę:

*przywracamy odruchy orientacyjne i obronne w ciele

*rozszerzamy ilość połączonych ze sobą obrazów (wizualnych, słuchowych, dotykowych, węchowych i smakowych) związanych z wypadkiem w sposób uporządkowany

*wspieramy klienta w pozostawaniu ze swoimi odczuciami powiązanymi z wypadkiem (nudności, zawroty glowy i dezorietacji, jeśli doszło do uderzenia w głowę) aż do rozladowania za pomocą ruchów wahadłowych np. od zasobu do pobudzenia

Oczywiście należy pamiętać, jak w przypadku każdej traumy, że nie każdy wypadek będzie aktywatorem przeżycia traumatycznego, bowiem zależy to od indywidualnych doświadczeń, systemu przekonań, kondycji emocjonalnej i tego, czy klient w przeszłości narażony był na podobne wydarzenia.

20/09/2026

Trauma i Duchowość

Czy jest trauma?

Definicja zasięgięta z internetu brzmi następująco: "głęboka rana psychiczna i fizjologiczna, która powstaje w wyniku wydarzenia przekraczającego zdolność człowieka do poradzenia sobie ze stresem". W pełni zgadzam się z tą definicją lecz dodałabym jeszcze słowa Peter'a Levine - twórcy metody Somatic Experiencing®, który widzi traumę, jako: "stan zamrożenia energii w układzie nerwowym, który wynika z przytłoczenia organizmu przez wydarzenie zagrażające życiu".

Z perspektywy SE® jesteśmy w stanie nawiązać kontakt z naszym ciałem i jego odczuciami w sposób bezpieczny i powolny, co daje możliwość dopełnienia relacji obronno-ochronnych i uwalnia nagromadzony stres i napięcie.

Więcej informacji na ten temat w artykule poniżej:
https://naturazdrowie.com/cialo-pamieta-to-o-czym-glowa-chce-zapomniec-psycholog-karina-pizon-o-terapii-traumy-metoda-somatic-experiencing/

Do mojego gabinetu nierzadko przychodzą osoby po takich doświadczeniach i dosyć często zadają pytania w stylu: "Dlaczego mnie to spotkało", "Dlaczego właśnie ja musiałam to przeżyć", " Co złego zrobiłam"? Wówczas dzięki Somatic Experiencing@ mogę wytłumaczyć, dynamikę działania autonomicznego układu nerwowego, sposób rekacji i mechanizmy walcz, uciekaj lub zastygnij, co pozwala odbudować naturalną zdolność organizmu do powrotu do równowagi oraz wzmocnić odporność układu nerwowego. Po kilkunastu takich spotkaniach ludzie zaprzestają zadawać pytania o sens napotkanych wydarzeń.

Natomiast jak by to było, gdyby istniała możliwość wyjaśnienia pacjentom, skąd biorą się trudne, traumtyczne doświadczenia z perspektywy duchowości?. Z racji podejścia holistycznego do ludzkich przeżyć pozwalam sobie zadać to pytanie.

Otóż z wieloznacznego pojęcia duchowość oznacza "wymiar ludzkiego życia związany z sferą niematerialną, przeżyciami wewnętrznymi, poszukiwaniem sensu oraz odniesieniem do transcendencji (rzeczywistości pozacielesnej i nadprzyrodzonej). W swoich publikacjach dr. Michael Newton i Dolores Cannon i inni piszą o wędrówce dusz, jako nieustannym kręgu, jakim jest cylk narodzin i odrodzeń, w których dusza jest nieśmiertelna, umiera jedynie ciało fizyczne. Jest to koncept, w który wciąż wątpi wielu sceptyków, krytyków poszukujących dowodów na istnienie takiego zjawiska.

Za sprawą własnych doświadczeń i powieści zasłyszanych oraz opowiedzianych przez ludzi jestem gotowa przechylić się ku tej tezie. Albowiem postulat jednego życia nie objaśnia nam w całości, dlaczego jedni rodzą się zdrowi, a inni z ciężką i śmiertelną chorobą. Dlaczego jedni przychodzą na świat w biednych rodzinach podczas, gdy drudzy opływają w luksusach?

Metoda Somatic Experiencing® rzecz jasna dociera do głęboko zakorzenionych przekonań, warst podświadomości uzdrawiając traumę od początku do końca. Wydobywa za pomocą doznań fizycznych wczesne wydarzenia, których zakłóciły przebieg rozwoju psycho-fizyczno-emocjonalnego i zaprowadziły człowieka do chorób o podłożu psychicznym, ale to jedynie aspekt psycho-neuro-fiziologiczny.

Nie żyjemy raz, nie przychodzimy na ziemię z czystą kartą, ona została już wielokrotnie zapisana przez nasze wcześniejsze wędrówki duszy. Wybraliśmy sobie w świecie duchowym to obecne życie, aktualne sytuacje i naszych rodziców. Nasze dusze zgodziły się na ten plan chcąc przeżyć doświadczenia pomagające nam wzrastać i doskonalić się na drodze duchowego rozwoju.

Powołując się na książkę Michaela Newton "Wędrówka dusz" okazuje się, że przy wyborze nowego życia na ziemi pomagają nam przewodnicy duchowi, którzy są bardziej zaawansowanymi duszami oraz grupa bliskich nam dusz, które dzielą z nami wspólne doświadczenia. Ci pierwszi czuwają nad naszym rozwojem, podczas gdy ci drudzy wspierają nas planując kolejne nasze wcielenia.

O kolejnych i poprzednich etapach wędrówki duszy można dużo pisać lecz ja odsyłam panstwa do literatury, gdzie napisano o tym więcej.

Wracając do Somatic Experiencing® za każdym razem zadziwia mnie, kiedy pracuję z pacjentem, jak głęboko dzięki doznaniom somatycznym można dotrzeć do wspomnień przechowywanych w piwnicy podświadomości. Mogą to być przeżycia z okresu wczesnego dzieciństwa, życia prenatalnego, czy doświadczeń naszych przodków. Wtedy klient odkrywa, że, to, co nosił w sobie przez dłuższy czas nie jest mu już potrzebne. Może doświadczać siebie w pełni, w radości i spokoju wewnętrznym. To niczym magia, magia nowo rodzącego się życia, które było spowite traumą.

Na pewnym poziomie metoda Somatic Experiencing® i głęboko rozumiana Duchowość się łączy. Albowiem docierając do żródła traumy i uwalniając brzemię z nią związane, jak i odkrywając u siebie swoje prawidze JA, swoją moc boską, odkrywany spójność prowadzącą do prawdy, która od zawsze mieszkała w naszych sercach.

Na koniec pragnę powiedzieć, że trauma nie wynika tylko z naszego teraz życia, ale jest związana z minionymi wcieleniami oraz decyzjami podjętymi we wcześniejszych życiach.

Karina Pizoń certyfikowany praktyk Somatic Experiencing® praktyk Brainspotting i pschoterapeuta Poznawczo Behawioralny

Karina Pizoń - ciało, umysł i dusza

25/09/2026

25/09/2026

24/09/2026

24/09/2026

23/09/2026

22/09/2026

22/09/2026

22/09/2026

21/09/2026

20/09/2026

Adres

Strona internetowa

Powiadomienia

Skróty

Udostępnij

Prośba o usunięcie wpisu