Ewa Szpyt- Terapia zajęciowa Zdrowie psychiczne Rozwój

25/07/2026

18/07/2026

👂 18 lipca – Światowy Dzień Słuchania 💙

W pracy terapeuty zajęciowego każdego dnia przekonuję się, że słuchanie jest jedną z najważniejszych form wsparcia.

Nie zawsze trzeba znaleźć właściwe słowa.
Czasem wystarczy być obok.
Spojrzeć z życzliwością.
Usiąść.
Poświęcić komuś swój czas.

Nasi mieszkańcy mają za sobą całe życie – pełne wspomnień, doświadczeń, radości i trudnych chwil. Kiedy czują, że ktoś naprawdę ich słucha, otwierają swoje serca i pokazują, jak wiele mają jeszcze do przekazania.

To zdjęcie przypomina mi, że terapia to nie tylko zajęcia, ćwiczenia czy plan dnia. To przede wszystkim relacja. Bo każdy człowiek chce czuć się ważny, zauważony i wysłuchany.

Dziś zachęcam, aby znaleźć choć kilka minut dla drugiej osoby. Odłożyć telefon, spojrzeć w oczy i po prostu… posłuchać.

🤍 Czasem największym darem, jaki możemy komuś ofiarować, jest nasza uważna obecność.

16/07/2026

📚 Są książki, które nie starzeją się wraz z upływem lat.

Wróciłam do książki Dale’a Carnegiego „Jak zdobyć przyjaciół i zjednać sobie ludzi” i po raz kolejny zaznaczyłam zdania, które poruszają mnie najbardziej.

Nie dlatego, że szukam gotowych odpowiedzi. Dlatego, że przypominają mi o tym, co w relacjach z drugim człowiekiem jest naprawdę ważne.

💚 Życzliwość.
💚 Uważność.
💚 Autentyczny uśmiech.
💚 Obecność.

Jako terapeuta zajęciowy każdego dnia przekonuję się, że to właśnie te proste gesty budują zaufanie i poczucie bezpieczeństwa. Czasem jedno dobre słowo, szczery uśmiech czy chwila prawdziwej uwagi znaczą więcej niż najbardziej wyszukane metody.

Dlatego wracam do książek, które inspirują mnie nie tylko do rozwoju zawodowego, ale przede wszystkim do bycia lepszym człowiekiem.

📖 A Ty masz książkę, do której wracasz za każdym razem, gdy potrzebujesz inspiracji? Napisz w komentarzu – chętnie poznam Twoje polecenia. ❤️

15/07/2026

🌿 Czasem życie samo zaprasza nas do zatrzymania.

Ostatnie dni spędzam spokojniej niż zwykle. Najpierw z powodu zdrowia, a za chwilę rozpocznę urlop.

Jeszcze niedawno myślałam o tym, ile rzeczy nie zdążę zrobić. Dziś czuję, że może właśnie tego było mi potrzeba – chwili ciszy, oddechu i spojrzenia na siebie z większą czułością.

To właśnie w takich momentach wracam do książek, zapisanych myśli i spotkań, które zostawiły we mnie coś ważnego.

Jednym z nich było spotkanie z Ewą Woydyłło. Jej słowa przypomniały mi, że rozwój nie polega na nieustannym pędzie. To także umiejętność zatrzymania się, zadawania sobie pytań i otwartość na zmianę.

Dlatego nie przestaję się uczyć.

W ostatnim czasie ukończyłam kolejne szkolenia i odebrałam następne dyplomy. Nie są dla mnie celem samym w sobie ani powodem do chwalenia się. Są symbolem drogi, którą świadomie wybieram. Każdy z nich to nowa wiedza, nowe doświadczenia i kolejne narzędzia, dzięki którym mogę jeszcze lepiej wspierać osoby, z którymi spotykam się w swojej pracy.

Jako terapeutka zajęciowa każdego dnia widzę, jak wiele znaczą uważność, obecność i zwykła ludzka życzliwość. Coraz mocniej wierzę, że rozwój nie kończy się wraz z odebraniem dyplomu. On trwa każdego dnia – w rozmowach, doświadczeniach, refleksjach i spotkaniach z drugim człowiekiem.

Po doświadczeniu choroby nowotworowej inaczej patrzę na życie. Bardziej doceniam zwyczajne chwile, możliwość uczenia się, ludzi, których spotykam na swojej drodze, i każdy dzień, w którym mogę robić coś dobrego.

Chciałabym, aby to miejsce było przestrzenią, w której będziemy wspólnie zatrzymywać się na chwilę. Miejscem pełnym inspiracji, refleksji, rozwoju i wzajemnego wsparcia.

💚 ,,Jeśli dotarłaś lub dotarłeś aż tutaj, napisz w komentarzu jedno słowo, którego dziś najbardziej potrzebujesz. Może będzie to: spokój, nadzieja, odwaga, czułość, wdzięczność… Jestem ciekawa, jakie słowo wybierzesz.”

Dziękuję, że jesteś tutaj. To dla mnie naprawdę wiele znaczy. ♥️

Wierzę, że najlepszą inwestycją, jaką możemy zrobić, jest inwestycja w siebie. To ona pozwala nam później mądrzej i pełniej być dla innych. 🌿

12/07/2026

Niedawno minęła rocznica śmierci Jerzego Stuhra. 🕊️

Są ludzie, których pamięta się nie tylko za to, co stworzyli, ale również za to, jak potrafili mówić o życiu.

„Życie to jest takie pole minowe. Przeszedłeś kawałek? To podziękuj. I zrób następny krok. Jeden. Nie puszczaj się biegiem – jeden krok. To jest wiara.”
– Jerzy Stuhr

Te słowa towarzyszą mi od wielu lat.

Miałam zaszczyt poznać Pana Jerzego podczas mojego leczenia onkologicznego w Centrum Psychoonkologii Unicorn przy Zielonym Dole w Krakowie. W czasie, gdy sama uczyłam się żyć z chorobą i odnajdywać nadzieję w codzienności. To spotkanie pozostawiło we mnie coś, co trwa do dziś.

Dziś, kiedy pracuję jako terapeutka zajęciowa w Domu Pomocy Społecznej i prowadzę zajęcia dla kuracjuszy w sanatorium psychosomatycznym, często wracam do sensu tych słów.

Widzę, jak wiele odwagi kosztuje ludzi zwykłe, codzienne życie. Dla jednych tym jednym krokiem jest wyjście z pokoju. Dla innych rozmowa, uśmiech, udział w zajęciach czy uwierzenie, że jutro może być choć odrobinę lżejsze.

Moja własna historia nauczyła mnie, że nie trzeba biec. Wystarczy iść. Czasem bardzo powoli. Najważniejsze, by się nie zatrzymywać.

Dlatego każdego dnia staram się być obok drugiego człowieka – z uważnością, szacunkiem i nadzieją. Bo właśnie z takich małych kroków rodzą się największe zmiany.

Dziękuję, Panie Jerzy, za słowa, które nadal prowadzą i przypominają, że za każdy przeżyty dzień warto być wdzięcznym.

💚 A Ty? Za jaki mały krok możesz dziś podziękować sobie lub życiu?