„Takie to jest - moja droga Do Siebie” Emilia Sidorowicz-Kułak

02/06/2026

„Kochać jednocześnie” -Emilia Sidorowicz-Kułak

Czy można kochać?
Tak, kochać można całym sercem.
Czy można kochać jednocześnie?
Można,
Tak, jak zjadasz dwie czereśnie.
Trafiają najpierw do żołądka,
W serce,
I sam Bóg wie, gdzie jeszcze.
Trawisz i strawić nie możesz.
Wydalasz, wydalić nie możesz.
Miłość różne ma oblicza
Przyjaźń, rodzina
I bratnia dusza.
Miłość to wielkie wydarzenie
Dla organizmu, dla duszy,
Sam Bóg wie, dla kogo jeszcze.
Kim Bóg jest zatem
Że wie tak wiele?
Wszystkim, Tobą,
I przyjacielem.
Czy można kochać?
Można kochać wszystko.
Rodzinę, burzę i urwisko.
Czy można kochać jednocześnie?
Tak, można
Pochłaniać miłość,
jak dwie czereśnie.

29/05/2026

„Przyjaciel” - Emilia Sidorowicz-Kułak

Przyjaciel,
Spi za ścianą,
Gdy tego potrzebujesz.
Przyjaciel,
Rozmawia,
Do najpóźniejszych godzin nocnych .
Przyjaciel,
Płacze,
Gdy boi się,
O Twoj oddech.
On,
Biegnie,
Gdy czas Cię nagli.
Trzyma Cię za rękę
I ratuje Ci życie.
Przyjaciel,
Jest,
Gdy innych nie ma.
Przyjaźń…
To rodzina,
Którą zacieśnia,
Coś więcej,
Niż więzy krwi.

21/05/2026

„Znikając”. -Emilia Sidorowicz-Kułak

Czy świat będzie o mnie pamiętał,
Gdy głowę złożę
Swą
W grobie?
Czy ktoś wspomni o mnie,
Czy zostawię
Coś
Po sobie?
Czy życie dalej się toczy,
Gdy moje
Skończę
Westchnieniem?
Czy po mnie zostanie coś wiecej
Niż
Kruche wspomnienie?

18/05/2026

15/05/2026

„Pani Depresja”. -Emilia Sidorowicz-Kułak

Wbiła twarz w wielką nizinę,
Udając, że jest górą.
Stopy umoczyła
W ogromnym morzu łez.
Jak paluszki, słonym.
Rękoma zaś,
Próbowała dostać szczytów,
Niedosięgnionych.
Przez to palcem
Przebiłam chmurę,
Wywołując kolejną burzę.
Po burzy miało wyjść słońce.
Ono zaś, wypaliło jej oczy,
Gdy tylko podniosła,
Głowę.

14/05/2026

„Opluwaczowi pospolitemu”— Emilia Sidorowicz-Kułak
- STOP HEJT 🛑✋-

Gdy komuś flustracja buzuje
i żal ściska cztery litery,
Język swój strzępi
i wszędzie rzuca cholery.

Gdy go dopada niemoc
I złość na świat cały.
Opluwa innych,
Szukając w tym
Dla siebie, chwały.

Złość na siebie,
Swoje puste życie,
Przelewa w komentarzach,
I dziecinnym hejcie.

Niby twarz dorosła,
Lecz w środku zranione dziecko,
Które nie radzi sobie,
Więc krytykuje wszystko.

Zagląda tu, gdzie nikt go nie zaprasza.
Wyśmiewa, podważa,
Obraża.

Jak smutne jest życie
„opluwacza pospolitego” !
Jak żal mi jego,
Serca zgniłego.
Cóż jednak począć,
gdy ktoś ma tak puste życie?

Może ukoi go,
Kolejne plucie?

Wypluj, wyrzygaj,
Znów się nabuzuj,
Stań przed lustrem
I na siebie pluj.

Uprzątnij najpierw,
Sprzed swych drzwi,
Cuchnący,
Własny gnój.

Potem spójrz w twarz,
Tym których gnębisz,
Zobacz w ich oczach,
Współczucie,
Wobec tego,
Co robisz.

Im bardziej krytykujesz,
Tym bardziej,
Dopingujesz.
Nie działa,
Więc dalej,
Plujesz, plujesz, plujesz.

Któregoś dnia jednak,
Mój wierny prześladowco,
Utoniesz chyba,
W swoim zarzyganiu.
Po prostu…

Każda historia ma swój koniec,
Tam znajdziesz,
Na pewno,
Mój środkowy palec.

12/05/2026

„Okruszek” -Emilia Sidorowicz-Kułak

Jestem okruszkiem,
Wobec wielkości świata.
Jestem mrówką,
Którą może zdeptać olbrzym.
Jestem ziarenkiem piasku,
Szczyptą soli,
Kroplą w oceanie.
Świetlikiem,
we wszechświecie bezkresnym.
Jestem atomem
Wśród innych atomów.
Jednak w Jego oczach,
Jestem wszystkim.

12/05/2026

„Pchła szachrajka” -Emilia Sidorowicz-Kułak

Bałałajka, bałałajka.
Była sobie pchła szachrajka.
Tu mąciła,
Tam mąciła.
Ileż ona krwi wypiła!

Co zostało,
To zepsuła.
Mózg przeżuła
I wypluła.

Nakłamała,
Udawała.
Tylko knuła,
W twarz kopała.

Tu skoczyła,
Tam skoczyła.
Tu zagrała,
Tam zawyła.
Taka mocno,
Zmienna była.

Bałałajka, bałałajka.
Ciągle grała pchła szachrajka.

Takie życie,
Żadna bajka.

11/05/2026

09/05/2026

„Twoja!” Emilia Sidorowicz-Kułak

To moja mama!
Kłóciły się dzieci.
Toczyły bitwy na
Śmiech,
lecz nie na żarty.
Na krew i na wodę,
Na Kapcie i poduszki.
Kłóciły się,
Biły,
Walki toczyły.

Kłóciły, szarpały
O mamę, o tatę,
O względy i miłość.
O ich aprobatę.

Gdy starość nadeszła
I matka biedniejsza…
Wciąż sie klóciły,
Szarpały,
Bitwy toczyły o to,
Kto -mniej- jest mamy.

Kto może,
Kto czas ma,
Kto bardziej zajęty.

To Twoja mama!
Kłóciły się dzieci. .
Toczyło bitwy na śmierć i życie,
Na krew, nie na wodę.
O własną wygodę!

Gdy matka struchlala,
Gdy wyrosły jej młode,
Wciąż słychać było:
„Dzisiaj nie mogę”.

Wtem matki zabrakło,
Nie nadeszło „potem”,
Wciąż się Kłócili…
Już
Nad jej grobem.