เว็บไซต์คืออะไร?

https://www.facebook.com/288169548354195/

Siri in Motion เรื่องเล่า เพื่อส่งต่อ, Bangkok (2026)

13/09/2026

Season 1 : เด็กหญิงสิริวิมล

ตอนที่ 8

📖 พี่โอ๋มาเล่าเรื่อง…

นครศรีธรรมราช…จังหวัดที่หลายคนว่าอยู่ยาก 🧚🏻‍♀️

หลังจากผ่านช่วงมรสุมชีวิตจากเรื่องโรงพิมพ์ส่วนท้องถิ่น คุณพ่อได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการจังหวัดนครศรีธรรมราชในปี พ.ศ. 2525 และอยู่จนถึงปี พ.ศ. 2529

ตอนนั้นโอ๋เข้าจุฬาฯ ปี 1 แล้ว

จำได้ว่ามีคนพูดกับคุณพ่อไม่น้อยว่า

“นครฯ อยู่ยากนะ”

แต่คุณพ่อกลับมองต่างออกไป

พ่อเห็นว่าการได้รับมอบหมายให้ไปเป็นผู้ว่าฯ จังหวัดใหญ่และสำคัญอย่างนครศรีธรรมราช เป็นทั้ง เกียรติและความท้าทาย

วันเดินทางมีญาติพี่น้อง เพื่อนฝูง และกัลยาณมิตรมาส่งกันแน่นหัวลำโพง

โอ๋ยังจำความรู้สึกซาบซึ้งใจวันนั้นได้ดี

สำหรับครอบครัวเรา โดยเฉพาะคุณพ่อซึ่งเพิ่งผ่านคดีโรงพิมพ์และกำลังก้าวกลับเข้าสู่ชีวิตราชการอีกครั้ง การที่มีผู้คนมากมายมาส่งและให้กำลังใจ เป็นพลังใจที่มีความหมายมากจริง ๆ

พวกเราเดินทางด้วยรถด่วนจากกรุงเทพฯ ไปลงทุ่งสง แล้วต่อรถเข้าเมืองนครฯ

นฤมล ธนทวี เพื่อนรักจากวัฒนาฯ ก็มารอรับพวกเราด้วย

สมัยนั้นถ้าจะนั่งรถไฟลงนครฯ โดยตรง ต้องนั่งรถเร็ว ซึ่งใช้เวลานานกว่าหลายชั่วโมง จึงเลือกลงทุ่งสงแล้วเดินทางต่อกันค่ะ

ช่วงแรก ๆ พวกเราถูกกำชับเรื่องความปลอดภัย ไม่ให้ออกไปไหนตามลำพัง และไม่ให้ขี่จักรยานออกนอกบริเวณจวน

ตอนนั้นโอ๋ก็อดคิดไม่ได้ว่า…

เอ๊ะ จังหวัดนี้มันขนาดนั้นเลยหรือ? 😆

แต่พอได้รู้จักนครศรีธรรมราชจริง ๆ กลับพบว่าเป็นจังหวัดที่มีเสน่ห์มาก

ทั้งทะเลที่สิชล ขนอม ปากพนัง
น้ำตกพรหมโลก น้ำตกอ้ายเขียว น้ำตกกรุงชิง
เครื่องถมและเครื่องเงินที่งดงาม

และแน่นอน…

อาหารใต้ค่ะ 😆

น้ำยาใต้ อาหารทะเล แกงใต้สารพัด โอ๋ชอบหมด

พอเพื่อนนิติศาสตร์ จุฬาฯ มาเที่ยว โอ๋ก็พาเที่ยวกันเต็มที่ ทั้งน้ำตก ทะเล แล้วต่อไปสมุย สุราษฎร์ฯ กันอีก

สนุกมากค่ะ

นครฯ ยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่โอ๋จำได้แม่นคือ ฝน

ตกทีไม่ใช่ตกเล่น ๆ

เคยตกต่อกันเจ็ดวันเจ็ดคืน เสื้อผ้าไม่แห้งกันเลย 😆

แต่สิ่งหนึ่งที่วันนี้ยิ่งทำให้โอ๋รู้สึกเป็นเกียรติว่า ครั้งหนึ่งครอบครัวเราเคยมีโอกาสใช้ชีวิตอยู่ที่นครศรีธรรมราช คือ วัดพระมหาธาตุวรมหาวิหาร

สมัยนั้นเราไปกราบพระ ไปทำบุญกันเป็นเรื่องธรรมดา ไม่เคยคิดเลยว่า วันหนึ่งสถานที่ที่คุ้นเคยแห่งนี้จะได้รับการยอมรับในระดับโลก

ในปี 2026 วัดพระมหาธาตุวรมหาวิหารได้รับการขึ้นทะเบียนเป็น มรดกโลกของ UNESCO อย่างเป็นทางการ โดย UNESCO ระบุว่าวัดแห่งนี้เป็นศูนย์กลางพระพุทธศาสนาที่สำคัญของภูมิภาคมายาวนาน และมีประเพณีทางศาสนาและวัฒนธรรมสืบต่อกันมากกว่า 1,500 ปี

พอนึกย้อนกลับไปวันนี้ โอ๋รู้สึกทั้งภูมิใจและเป็นเกียรติมาก ที่ครั้งหนึ่งเราเคยใช้ชีวิตอยู่ใกล้สถานที่ซึ่งมีคุณค่าทางศาสนาและวัฒนธรรมมากถึงเพียงนี้

บางทีตอนที่เราอยู่ใกล้สิ่งใด เราอาจยังไม่รู้ว่ามันมีค่ามากแค่ไหน

เวลาผ่านไปจึงค่อยทำให้เราเห็นว่า สิ่งที่เคยเป็น “เรื่องธรรมดา” ในวันนั้น แท้จริงแล้วอาจเป็นความโชคดีอย่างยิ่งของชีวิต

อีกอย่างที่โอ๋ประทับใจคือ ประเพณีเดือนสิบ

สมัยนั้นเราเห็นทั้งการทำบุญอุทิศให้บรรพบุรุษ การจัดหมฺรับ และ “ชิงเปรต” ซึ่งตอนนั้นโอ๋ก็รู้สึกทั้งแปลกและน่าตื่นเต้น

พอโตขึ้นจึงเข้าใจว่า ประเพณีเหล่านี้สะท้อนทั้งความกตัญญู ความผูกพันของครอบครัว และรากวัฒนธรรมของชาวใต้ที่เข้มแข็งมาก

คุณพ่อคุณแม่ยังพาไปวัด ไปกราบพระ และทำบุญอยู่เสมอ

หนึ่งในสถานที่ที่โอ๋จำได้ดีคือวัดของ พ่อท่านคล้าย วาจาสิทธิ์

และเมื่อสองปีก่อน โอ๋ก็ยังได้กลับไปอีกครั้งกับพี่เมอ

เวลาผ่านไปหลายสิบปี แต่ความรู้สึกบางอย่างกลับมาได้ทันที เมื่อเราได้กลับไปยืนอยู่ที่เดิม

ช่วงปลาย ๆ ที่คุณพ่อยังอยู่ที่นครฯ โอ๋เดินทางไปเรียนต่อที่อเมริกา

สมัยนั้นไม่มีมือถือ ไม่มี LINE ไม่มี FaceTime

สิ่งที่เชื่อมเรากับบ้านคือ จดหมายแอร์เมลสีฟ้า ๆ ที่พับเป็นซองได้ในตัว

ใครจำได้บ้างคะ? 😆

ส่วนถ้าจะโทรศัพท์หากัน ต้องนัดกันล่วงหน้า

คุณแม่จะเขียนจดหมายมาบอกว่า วันไหน เวลาไหน แม่จะไปที่ทำการไปรษณีย์เพื่อโทรศัพท์หาลูกสาว

กว่าจะได้คุยกันแต่ละครั้ง…

เป็นเรื่องใหญ่จริง ๆ ค่ะ 😆

แต่สิ่งที่โอ๋จำได้ดีที่สุดเกี่ยวกับนครฯ ไม่ใช่ฝน ไม่ใช่อาหาร ไม่ใช่น้ำตก

แต่เป็นผู้คนและความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานั้น

มีทั้ง พี่จง พี่แอ๊ด อาสวิน อาจารย์แรม อาแอ๊ว พี่หมอเต้ย และผู้ใหญ่อีกหลายท่านที่โอ๋รัก เคารพ และผูกพัน

ทั้งข้าราชการ พ่อค้า คหบดี และผู้คนที่ได้ทำงานร่วมกับคุณพ่อ ล้วนทำให้นครศรีธรรมราชกลายเป็นมากกว่าสถานที่ทำงานของพ่อ

ปีแล้วปีเล่า เมื่อมีข่าวว่าคุณพ่ออาจย้าย ก็มีคนอยากให้พ่ออยู่ต่อ

ตอนนั้นโอ๋อาจยังไม่เข้าใจความหมายของเรื่องนี้ทั้งหมด

แต่พอมาถึงวันนี้จึงเข้าใจว่า…

คนไม่ได้อยากให้ผู้ว่าฯ คนหนึ่งอยู่ต่อเพราะตำแหน่ง

เขาอยากให้อยู่ เพราะความสัมพันธ์และความไว้วางใจที่เกิดขึ้นระหว่างกัน

คุณพ่อไปนครฯ ในวันที่หลายคนบอกว่า “อยู่ยาก”

แต่สุดท้ายกลับอยู่ด้วยความรัก ความผูกพัน และได้รับน้ำใจจากผู้คนมากมาย

สิ่งนี้ทำให้โอ๋ได้เรียนรู้ว่า

ความไว้วางใจไม่ได้เกิดจากตำแหน่ง แต่เกิดจากสิ่งที่เราทำให้ผู้คนเห็นทุกวัน

และบางครั้ง สถานที่ที่ใคร ๆ บอกว่าอยู่ยาก ถ้าเราเข้าไปด้วยความจริงใจ เคารพผู้คน และตั้งใจทำหน้าที่ให้ดีที่สุด วันหนึ่งสถานที่นั้นอาจกลายเป็นอีกแห่งที่เราเรียกว่า

“บ้าน”

หลายปีหลังจากคุณพ่อย้ายจากนครศรีธรรมราชแล้ว ความผูกพันกับจังหวัดก็ไม่ได้หายไปไหน

ในปี พ.ศ. 2531 เมื่อนครศรีธรรมราชประสบอุทกภัยและดินถล่มครั้งใหญ่ โดยเฉพาะในพื้นที่คีรีวงและพิปูน คุณพ่อซึ่งขณะนั้นดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมการปกครอง ได้กลับไปเยี่ยมประชาชนในพื้นที่ และโอ๋มีโอกาสได้ติดตามไปด้วย

ภาพความเสียหายและความทุกข์ของผู้คนในวันนั้นยังติดอยู่ในความทรงจำ

และยิ่งทำให้โอ๋รู้สึกว่า สำหรับคุณพ่อ นครศรีธรรมราชไม่เคยเป็นเพียง

“จังหวัดหนึ่งที่เคยไปเป็นผู้ว่าฯ”

แต่เป็นจังหวัดที่มีผู้คนซึ่งพ่อยังห่วงใย และผูกพันอยู่เสมอ

และในวันที่ 22–23 กันยายนนี้ โอ๋กำลังจะมีโอกาสพิเศษได้กลับไปนครศรีธรรมราชอีกครั้ง เพื่อร่วมพิธีเปิด อาคารพักผู้โดยสารหลังใหม่ ท่าอากาศยานนครศรีธรรมราช ตำบลปากพูน อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช

แค่คิด…

ใจก็ย้อนกลับไปถึงวันเก่า ๆ แล้วค่ะ

จากวันที่นั่งรถไฟลงทุ่งสง
ถึงวันที่กำลังจะกลับไปเห็นนครฯ ในอีกช่วงเวลาหนึ่งของชีวิต

หลายสิบปีผ่านไป จังหวัดเปลี่ยนไปมาก

แต่ความรู้สึกบางอย่างไม่เคยเปลี่ยน

นครศรีธรรมราชจึงเป็นจังหวัดหนึ่งที่ครอบครัวเราจากมาแล้ว…
แต่ความผูกพันไม่เคยจากไป 🤍

ชีวิตยังมีอีกหลายเรื่องที่อยากเล่า
แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ 🤍

#นครศรีธรรมราช #มหาดไทย #กรมการปกครอง
💫
Season 1: Little Siriwimol

Episode 8

📖 Siri Shares Her Stories…

Nakhon Si Thammarat… the Province Many People Said Was “Difficult”🧚🏻‍♀️

After our family had weathered the storm surrounding the Local Printing House case, my father was appointed Governor of Nakhon Si Thammarat in 1982, a position he held until 1986.

By then, I was already in my first year at Chulalongkorn University.

I remember quite a few people saying to Dad,

“Nakhon is a difficult place.”

But Dad saw it differently.

To him, being entrusted with the governorship of such a large and important province was both an honour and a challenge.

On the day we left Bangkok, relatives, friends and well-wishers packed Hua Lamphong Station to see us off.

I can still remember how deeply touched I felt.

For our family — and especially for Dad, who had only recently come through the ordeal of the printing-house case and was stepping back into public service — seeing so many people there to support and encourage him meant more than I can say.

We travelled by express train from Bangkok to Thung Song, then continued by car into Nakhon Si Thammarat.

My dear Wattana friend, Narumol Thanathawee, was there waiting to welcome us too.

At that time, if we wanted to travel directly to Nakhon Si Thammarat by train, we had to take the slower service, which added several hours to the journey. So Thung Song was the more practical route.

During our early days there, we were given very clear instructions about safety. We were not to go out alone, and we were not even allowed to ride our bicycles outside the Governor’s Residence.

I remember thinking…

Goodness, is this province really that serious? 😆

But once I got to know Nakhon Si Thammarat, I discovered a province full of charm.

The coastline at Sichon, Khanom and Pak Phanang.
Phrom Lok, Ai Khiao and Krung Ching waterfalls.
The beautiful niello and silverware.

And of course…

Southern food. 😆

Southern-style khanom jeen nam ya, seafood, spicy curries — I loved it all.

Whenever my friends from the Faculty of Law at Chulalongkorn came to visit, I took them everywhere: waterfalls, beaches, and sometimes on to Koh Samui and Surat Thani.

We had such fun.

Another thing I remember very clearly about Nakhon is the rain.

And when it rained, it really rained.

Sometimes it seemed to go on for seven days and seven nights. Nothing would dry! 😆

But there is one place that makes me feel even more honoured today to have once lived in Nakhon Si Thammarat:

Wat Phra Mahathat Woramahawihan.

Back then, going there to pay respects and make merit felt like a normal part of life.

We never imagined that one day this familiar place would receive recognition on the world stage.

In 2026, Wat Phra Mahathat Woramahawihan was officially inscribed as a UNESCO World Heritage Site. UNESCO recognises it as an important Buddhist centre with religious and cultural traditions extending back more than 1,500 years.

Looking back now, I feel both proud and deeply privileged that our family once lived so close to a place of such extraordinary religious and cultural significance.

Sometimes, when something is part of our everyday surroundings, we do not fully appreciate its value.

Only with time do we realise that what once seemed “ordinary” may actually have been one of life’s great privileges.

Another tradition that left a strong impression on me was the Tenth Lunar Month Festival.

At the time, I remember seeing people make merit for their ancestors, prepare the traditional hmrub offerings, and take part in Ching Pret. As a young person, even the name sounded both strange and exciting to me.

Only later did I understand how deeply these traditions reflect gratitude to one’s ancestors, family bonds and the strong cultural roots of Southern Thailand.

Mum and Dad also regularly took us to temples to pay respects and make merit.

One place I remember particularly well was the temple associated with Por Than Klai Wajasit.

Two years ago, I had the opportunity to return there again with P’Mer.

Decades may pass, but sometimes the moment you stand in a familiar place, certain feelings return immediately.

Towards the later years of Dad’s time in Nakhon, I left to continue my studies in the United States.

There were no mobile phones, no LINE and no FaceTime in those days.

What connected us with home were those blue aerogramme letters that folded into their own envelopes.

Does anyone else remember them? 😆

And if we wanted to speak on the telephone, it had to be arranged in advance.

Mum would write to tell me the date and time she planned to go to the post office to call her daughter.

Just managing to have a conversation with each other was quite an operation in those days! 😆

But what I remember most about Nakhon is not the rain, the food or the waterfalls.

It is the people and the relationships that grew during those years.

There were P’Jong, P’Add, Ah Sawin, Ajarn Ram, Ah Aew, P’Mor Toey and many other adults whom I came to love, respect and feel deeply connected to.

Civil servants, businesspeople, respected members of the community and so many others who worked alongside Dad made Nakhon Si Thammarat much more than simply another place where he served as Governor.

Year after year, whenever rumours began that Dad might be transferred, people would ask for him to stay.

At the time, I probably did not fully understand what that meant.

Today, I do.

People did not want a Governor to stay simply because of his position.

They wanted him to stay because of the relationships and trust that had grown between them.

Dad arrived in Nakhon at a time when many people told him it was “a difficult place.”

Yet he left with affection, lasting bonds and an extraordinary amount of goodwill from the people around him.

It taught me something I still believe today:

Trust does not come from a title. It comes from what people see us do, day after day.

And sometimes, even a place that everyone tells us will be difficult can eventually become somewhere we call

“home”

— if we enter it with sincerity, respect its people and simply do our duty as well as we can.

Several years after Dad had left Nakhon Si Thammarat, that connection had still not disappeared.

In 1988, when Nakhon Si Thammarat suffered devastating floods and landslides, particularly around Khiri Wong and Phipun, Dad — who by then was serving as Director-General of the Department of Provincial Administration — returned to visit people in the affected areas.

I had the opportunity to accompany him.

The destruction and the suffering I saw that day have stayed with me.

And it made me understand even more clearly that, for Dad, Nakhon Si Thammarat was never simply

“a province where I once served as Governor.”

It was a place filled with people he still cared about and remained deeply connected to.

And now, on 22–23 September, I will have another very special opportunity to return to Nakhon Si Thammarat to attend the opening ceremony of the new passenger terminal at Nakhon Si Thammarat Airport in Pak Phun, Mueang Nakhon Si Thammarat.

Just thinking about it…

takes me straight back to those old days.

From the day we travelled by train to Thung Song,
to the day I will return and see Nakhon again at another stage of my life.

Many decades have passed, and the province has changed enormously.

But some feelings never change.

Nakhon Si Thammarat is a province our family may have left long ago…
but the bond has never left us. 🤍

There are still many more stories I’d love to share.

Until next time. 🤍

09/09/2026

📖พี่โอ๋มาเล่าเรื่อง

ดูแลตัวเอง…ในแบบที่เราสบายใจ

อายุเท่านี้แล้ว โอ๋ก็ยังดูแลตัวเองอยู่นะคะ 😆

ไม่ใช่เพราะอยากย้อนวัย
ไม่ใช่เพราะอยากให้หน้าตึงเหมือนเดิมทุกอย่าง

แต่เพราะรู้สึกว่า ถ้าเรายังดูแลตัวเองได้ และทำแล้วสบายใจ ก็ทำค่ะ

โอ๋เองไม่เคยฉีดโบท็อกซ์ ไม่เคยฉีดฟิลเลอร์ และไม่ได้ชอบทำหัตถการที่ต้องเจ็บตัวมาก ๆ หรือมีค่าใช้จ่ายสูงเกินไป

แต่ช่วงหลังสังเกตว่าบนหน้ามีกระเยอะขึ้น ทั้งกระเนื้อและกระตามวัย

ก็เลยคิดว่า…เอาล่ะ จัดการสักหน่อยก็ดี 😆

เลยกลับไปหาคุณหมอรุ่นน้องที่รู้จักและนับถือกันมานาน แต่ไม่ได้เจอกันเกือบสิบปีแล้ว

คุณหมอดูแล้วบอกว่า มีเยอะจริงค่ะ 😆

สรุปเลยทำเลเซอร์ทั้งหน้า คราวนี้สะเก็ดก็เลยเยอะหน่อย ต้องใช้เวลาประมาณสิบวันกว่าจะค่อย ๆ ดีขึ้น

ช่วงนี้หน้าก็อาจจะดูเป็น “งานระหว่างปรับปรุง” นิดหนึ่ง 🤣

แต่โอ๋รู้สึกว่า การดูแลตัวเองในวัยนี้ไม่จำเป็นต้องทำทุกอย่าง

ไม่ต้องตามใคร
ไม่ต้องทำเพราะกลัวแก่
และไม่ต้องฝืนตัวเอง

แค่เลือกสิ่งที่เรารู้สึกว่าเหมาะกับตัวเรา ทั้งร่างกาย ความเสี่ยง ค่าใช้จ่าย และความสบายใจ

สำหรับโอ๋…

อายุเพิ่มขึ้นได้ ริ้วรอยมีได้ แต่ถ้าอะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ดูแลแล้วทำให้เรามองกระจกและรู้สึกดีกับตัวเองขึ้น ก็ไม่เห็นจะเป็นไรเลยค่ะ

ไม่หยุดสวยในความหมายของโอ๋ ไม่ใช่การพยายามกลับไปเป็นสาว

แต่คือ ไม่หยุดดูแลตัวเอง ในแบบที่เรายังเป็นตัวเราอยู่

เท่านั้นเองค่ะ 🤍

Siri in Motion 🤍

📖Siri Share Her Stories…

Taking Care of Myself… in a Way That Feels Right

At this age, I still take care of myself, of course. 😆

Not because I’m trying to turn back the clock, and not because I expect my face to look exactly as it did years ago.

I simply feel that if there is something I can reasonably do to look after myself — and it makes me feel good — then why not?

I’ve never had Botox or fillers, and I’m not someone who enjoys painful procedures or spending excessive amounts of money on treatments.

But lately, I noticed more and more age spots and small skin growths appearing on my face.

So I thought…

Right. Perhaps it’s time to do something about them. 😆

I went back to see a younger doctor whom I’ve known and respected for many years, although I hadn’t visited the clinic for almost ten years.

The doctor took one look and confirmed it…

Yes, there were quite a lot! 😆

So this time, I decided to have laser treatment across my whole face.

There are quite a few scabs afterwards, and it will probably take around ten days for everything to settle down.

So at the moment, my face is still very much “a work in progress.” 🤣

But for me, taking care of yourself as you get older doesn’t mean you have to do everything.

You don’t have to follow what everyone else is doing.
You don’t have to do it because you’re afraid of ageing.
And you certainly don’t have to push yourself beyond what feels comfortable.

Just choose what feels right for you — for your body, your budget, and your peace of mind.

For me…

Getting older is fine. Wrinkles are fine. But if there’s something small I can do that makes me look in the mirror and feel a little better about myself, I see absolutely nothing wrong with that.

“Never stop looking your best” doesn’t mean trying to become young again.

To me, it simply means never stop taking care of yourself — while still looking and feeling like yourself.

That’s all. 🤍

Siri in Motion 🤍

06/09/2026

Season 1 : เด็กหญิงสิริวิมล

ตอนที่ 7

📖 พี่โอ๋มาเล่าเรื่อง…

นางรำตัวน้อยของคุณแม่

ความทรงจำเรื่องรำไทยของโอ๋ เริ่มจากคุณแม่ค่ะ

ตอนนั้นโอ๋อายุประมาณ 4 ขวบ แม่พาลูกสาวตัวเล็ก ๆ ไปสมัครเรียนรำไทย โดยคงไม่รู้เลยว่า สิ่งที่แม่เปิดประตูให้ในวันนั้น จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตลูกไปอีกนานมาก

แม่ชอบศิลปะไทย และอยากให้ลูกสาวคนเดียวได้เรียนรำ จึงพาโอ๋ไปสมัครที่ โรงเรียนนาฏศิลป์สัมพันธ์ สถานีโทรทัศน์ช่อง 4 บางขุนพรหม — ต้องรุ่นเดอะหน่อยถึงจะคลิกนะคะ 🤣

คำถามแรกของเด็กสี่ขวบคือ

“โอ๋จะได้ออกทีวีไหมคะ?”

คุณครูคงทั้งขำทั้งตกใจ 😆

แล้วก็รับเด็กตัวจิ๋วคนนี้เข้าเรียน ซึ่งตอนนั้นน่าจะเป็นเด็กที่อายุน้อยที่สุดคนหนึ่ง

แม่ไม่ได้บังคับนะคะ

แค่พาไปให้ลอง

แล้วปรากฏว่า…โอ๋ชอบเสียเอง

จากนั้นก็รำมาเรื่อย ๆ ตั้งแต่เด็กจนโต

มีโอกาสออกโทรทัศน์ในรายการ นักแสดงรุ่นเยาว์ อยู่บ่อย ๆ

แต่มีปัญหาอย่างหนึ่งค่ะ

ช่วงนั้นฟันหน้าหายเกือบหมด ยิ้มทีเห็นแต่เหงือก 😆

พี่วิเชียร ตากล้อง จึงต้องคอยแหย่ คอยหลอกให้ยิ้ม ส่วนโอ๋ก็พยายามเม้มปากเต็มที่

ชีวิตนักแสดงรุ่นเยาว์ก็มีปัญหาของมันเหมือนกันนะคะ 🤣

โอ๋รำให้โรงเรียนวัฒนาฯ เป็นประจำ และรำตามงานต่าง ๆ ทั้งงานเคหะศิลป์ที่สวนลุมฯ งานกาชาด และงานสำคัญอีกมากมาย

หนึ่งในความทรงจำที่ทรงคุณค่าที่สุด คือปี พ.ศ. 2511 เมื่อโอ๋อายุประมาณ 6 ขวบ มีโอกาสรำหน้าพระที่นั่ง พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 9 และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ

โอ๋ยังจำได้ว่า สมเด็จฯ ทรงรับสั่งถามว่าอายุเท่าไร เพราะตัวเล็กนิดเดียว แต่รำได้

พองานเลิก คุณพ่อจูงมือโอ๋ออกไปส่งเสด็จด้านนอก

แล้วเด็กหญิงหกขวบก็หันไปถามพ่อว่า

“ผู้ชายท่านนี้เป็นใครเหรอคะ?” 🙏🏻

วันนี้นึกย้อนกลับไป ยังรู้สึกทั้งเขิน ทั้งซาบซึ้ง และรู้สึกว่าเป็นความทรงจำที่ล้ำค่ามากจริง ๆ

โอ๋ยังมีโอกาสรำหน้าพระที่นั่ง สมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี ณ วังศุโขทัยอยู่สองสามครั้ง

มีครั้งหนึ่ง รำอยู่กลางเวทีกลางแจ้ง เพลงกำลังขึ้น “นอย น๊อย นอย…” 🎶

แล้วเสียงเพลงก็ดับสนิท

โอ๋อยู่กลางเวทีแล้ว

ทำอย่างไรดี?

ร้องเองค่ะ แล้วก็รำต่อเองจนจบ! 😆

หลังการแสดง ท่านทรงประทานสวมกอด

โอ๋ยังจำความรู้สึกนั้นได้จนถึงวันนี้

นอกจากนี้ยังเคยมีโอกาสรำหน้าพระที่นั่ง สมเด็จเจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดาฯ ณ พระตำหนักสุขุมวิท 42 และ สมเด็จพระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวี

ครั้งหนึ่ง พระองค์เจ้าสุขุมาภินันท์ ตรัสชมเด็กคนนี้ว่า

“รำตีนสวย”

คำชมสั้น ๆ แต่เด็กหญิงคนหนึ่งจำไปตลอดชีวิตค่ะ

โอ๋ยังเคยร่วมแสดงละครรำเรื่อง พระเวสสันดรชาดก ตอนกัณหา–ชาลี รับบทเป็นกัณหา แสดงที่สวนอัมพรเก่า หน้าพระที่นั่งรัชกาลที่ 9 เช่นกัน

ยิ่งโต ก็ยิ่งมีคนเชิญไปรำ

ตอนเด็ก ๆ บางงานได้รางวัลเป็นเงิน 100–200 บาท

ดีใจมากค่ะ 😆

พอโตขึ้น…

รำเสร็จได้ของขวัญเป็น ผ้าเช็ดตัว

ชีวิตนางรำก็มีขึ้นมีลงประมาณนี้ค่ะ 🤣

แต่สิ่งที่โอ๋จำได้มากกว่ารางวัล คือภาพคุณพ่อคุณแม่ทุกครั้งที่พาไปออกงาน

เราไปกันเป็นทีมสามคน

คุณแม่ถือชฎา
คุณพ่อถือเครื่องเล่นเทป
โอ๋มีหน้าที่รำ

คุณแม่สั่งตัดชุดเครื่องนาง ชฎานาง และชฎามโนราห์ให้โอ๋เอง

ทุกวันนี้โอ๋ยังบูชาชฎาทั้งสององค์ที่บ้าน ซึ่งผ่านพิธีครอบครูมาแล้ว

โอ๋เชื่อเสมอว่า ศิลปะนี้มีครู

และโอ๋เป็น ศิษย์มีครู

คุณแม่จะคอยดูทุกอย่างให้ลูก ตั้งแต่ชุด เครื่องแต่งตัว ชฎา ไปจนถึงความเรียบร้อยก่อนขึ้นเวที

คุณพ่อก็ช่วยทุกอย่างที่ช่วยได้

พอเห็นลูกขึ้นรำ ทั้งสองท่านจะดีใจและภูมิใจมาก

ตอนเด็กโอ๋ก็แค่คิดว่า

“แม่อยากให้รำ เราก็รำ…รำให้แม่ชื่นใจ”

แต่พอมาถึงวันนี้จึงเข้าใจว่า

ความสุขของลูกบางครั้ง ก็คือการได้เห็นแววตาของพ่อแม่ที่ภูมิใจในสิ่งที่เราทำ

และโอ๋เองก็มีความสุขมากที่เรื่องรำไทยเรื่องหนึ่งนี้ ทำให้คุณแม่สมใจ

ลูกสาวคนเดียวของแม่…

รำไทยค่ะ 🤍

โอ๋มีคุณครูที่ถือว่าเป็นผู้มีพระคุณมาก ทั้ง คุณครูสัมพันธ์ และคุณครูสุภาพ พันธ์มณี แห่งโรงเรียนนาฏศิลป์สัมพันธ์ รวมถึง คุณครูเจิมจิต ธารีฤกษ์ ซึ่งรักและใกล้ชิดโอ๋มาก คอยดูแลลูกศิษย์แทบทุกงาน

และโอ๋ยังถือว่าเป็นบุญอย่างยิ่งที่ คุณครูละมุน ยมะคุปต์ เคยกรุณาจับท่าให้ตอนนั่งรำเมขลา

ครูแต่ละท่านไม่ได้สอนแค่ท่ารำ

แต่ถ่ายทอดจังหวะ ความละเอียด ความอดทน ระเบียบวินัย และความเคารพต่อศิลปะให้เด็กหญิงคนหนึ่งไปพร้อมกัน

โอ๋ชอบรำ มโนราห์บูชายัญ มากที่สุด และรู้สึกว่าตัวเองรำได้ดี

รองลงมาคือ เพลงซัดชาตรี

พอโตขึ้นจึงรู้ว่า รำไทยไม่ได้ฝึกแค่ร่างกาย

แต่ฝึก สมาธิ ความนิ่ง ความอดทน และการควบคุมตัวเอง

เราต้องฟังดนตรี
จำจังหวะ
จำท่า
ควบคุมมือ เท้า สายตา และร่างกายให้ไปพร้อมกัน

ตอนเด็กไม่เคยคิดลึกขนาดนั้นค่ะ

รู้แต่ว่า…ชอบรำ

เวลาผ่านไปหลายสิบปี โอ๋ก็ยังมีโอกาสกลับไปรำเป็นครั้งคราว

ประมาณ 8–9 ปีก่อนเคยกลับไปรำในงานโรงเรียนวัฒนาฯ จนเพื่อนบางคนยังจำได้และบอกว่าอยากเห็นโอ๋รำอีก

ขอบคุณนะคะ 🤍

และเมื่อปีที่แล้ว โอ๋ได้กลับไปรำถวายมือเป็นพุทธบูชาแก่พระสิวลี และพระภูมิเจ้าที่ ที่ วัดป่าทรายแก้ว จังหวัดขอนแก่น เนื่องในวันก่อตั้งวัด และครบรอบวันเกิด 63 ปีของโอ๋เอง

งานนี้ต้องกลับมารื้อฟื้นและซ้อมใหม่

มีพี่เข็มกรุณามาช่วยฝึก และมีน้องน้อย รุ่นน้อง มารำดาวดึงส์เป็นพระคู่กัน

แต่พอดนตรีขึ้น…

ความรู้สึกเดิมกลับมาแทบจะทันที

เหมือนร่างกายยังจำ
เหมือนหัวใจยังจำ
เหมือนเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่คุณแม่เคยพาไปเรียนรำ ยังอยู่ข้างในนี้เสมอ

พอมาถึงวัย 64 วันนี้ โอ๋จึงยิ่งรู้สึกขอบคุณคุณแม่

เพราะแม่ไม่ได้ยัดเยียดสิ่งที่แม่ชอบให้ลูก

แม่เพียงเปิดประตูบานหนึ่งให้

แล้วโชคดีที่ลูกสาวคนนี้เดินเข้าไป และรักศิลปะการรำไทยจริง ๆ

โอ๋ดีใจที่ครั้งหนึ่งในชีวิต ได้เป็น

“นางรำตัวน้อยของคุณแม่”

ได้ทำสิ่งที่แม่รัก
ได้ทำให้แม่ภูมิใจ
และได้เห็นแม่มีความสุขกับลูกสาวคนนี้จริง ๆ

พ่อแม่อาจเป็นคนเปิดประตูให้ลูก

แต่สิ่งที่ลูกได้พบหลังประตูบานนั้น อาจกลายเป็นส่วนหนึ่งของเขาไปตลอดชีวิต

สำหรับโอ๋…

ศิลปะการรำไทย คือหนึ่งในสิ่งนั้นค่ะ 🤍

ชีวิตยังมีอีกหลายเรื่องที่อยากเล่า
แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ 🤍
🧚🏻‍♀️🎶

✅Ready to pos Sun 6 sept

Season 1: Little Siriwimol
Episode 7

📖 Siri Shares Her Stories…

Mum’s Little Thai Dancer

My memories of Thai classical dance all began with my mother.

I was about four years old when Mum took her little girl to enrol in Thai dance classes. She probably had no idea then that the door she opened for me that day would become part of my life for many years to come.

Mum loved Thai arts and wanted her only daughter to learn traditional dance, so she took me to Natasin Samphan School at Channel 4, Bang Khun Phrom — you probably have to be from my generation to remember that! 🤣

The first question this four-year-old asked was:

“Will I get to be on television?”

I imagine the teachers were both amused and surprised. 😆

But they accepted this tiny little girl, who must have been one of the youngest students there.

Mum never forced me.

She simply gave me the chance to try.

And as it turned out… I loved it.

From then on, I continued dancing from childhood into adulthood.

I often appeared on television in a programme for young performers.

There was just one little problem.

At that age, I had lost almost all my front teeth, so whenever I smiled, all you could see were my gums. 😆

P’Wichian, the cameraman, would keep teasing me and trying to make me smile, while I desperately tried to keep my lips firmly closed.

Even young performers have their problems, you know. 🤣

I regularly danced for Wattana Wittaya Academy and performed at many different events, including fairs at Lumpini Park, Red Cross events and other special occasions.

One of my most precious memories was in 1968, when I was about six years old and had the opportunity to perform before His Majesty King Bhumibol Adulyadej, King Rama IX, and Her Majesty Queen Sirikit.

I still remember Her Majesty asking how old I was because I was so tiny, yet already able to dance.

After the event, my father took my hand and led me outside to join the farewell.

And this six-year-old little girl turned to him and asked:

“Who is that gentleman, Daddy?” 🙏🏻

Looking back today, I still feel embarrassed, deeply touched and incredibly grateful to have such a precious memory.

I also had the opportunity to perform several times before Queen Rambhai Barni at Sukhothai Palace.

On one occasion, I was dancing on an outdoor stage. The music was playing…

“Noy… noy… noy…” 🎶

And then suddenly—

the music stopped completely.

I was already in the middle of the stage.

What was I supposed to do?

I sang it myself and kept dancing until the end! 😆

Afterwards, Her Majesty gave me a hug.

I can still remember how that felt today.

I also had opportunities to perform before Princess Bejaratana Rajasuda at her residence on Sukhumvit 42, and before Queen Suvadhana.

On one occasion, Prince Sukhumabhinanda complimented me by saying:

“Your footwork is beautiful.”

A very short compliment — but one that a little girl remembered for the rest of her life.

I also performed in the dance drama The Vessantara Jataka, the Kanha–Chali episode, playing the role of Kanha at the old Amphorn Gardens, again in the presence of King Rama IX.

As I grew older, I was invited to perform more and more.

When I was little, sometimes I received 100 or 200 baht as a reward.

I was thrilled. 😆

Then, as I got older…

I performed and came home with a towel as my gift.

The life of a dancer has its ups and downs. 🤣

But what I remember far more than any reward is the sight of my parents taking me to every performance.

We were a team of three.

Mum carried the chada.
Dad carried the tape player.
And I did the dancing.

Mum had my traditional costumes made especially for me, including my female dancer’s chada and my Manohra headdress.

To this day, I still keep and respectfully display both headdresses at home. They were properly blessed through the traditional Wai Kru and Khrop Kru ceremony.

I have always believed that this art has teachers and lineage behind it.

And I am very proud to be a student who has had teachers.

Mum looked after everything — my costume, my jewellery, my headdress and every little detail before I went on stage.

Dad helped with whatever he could.

Whenever they saw their daughter performing, they were both so happy and proud.

As a child, I simply thought:

“Mum wants me to dance, so I’ll dance… and make Mum happy.”

But now I understand something much more clearly.

Sometimes a child’s happiness comes from seeing the pride in her parents’ eyes.

And I am very happy that this one thing — Thai classical dance — fulfilled one of my mother’s wishes.

Her only daughter…

became a Thai dancer. 🤍

I was fortunate to have wonderful teachers who had a lasting influence on me, including Khun Kru Samphan and Khun Kru Suphap Phanmani of Natasin Samphan School, as well as Khun Kru Jermjit Thareererk, who loved me dearly and looked after her student at almost every performance.

I also consider it a great blessing that Khun Kru Lamun Yamakhup once personally corrected my posture while I was practising the seated Mekhala dance.

My teachers did far more than teach me steps.

They taught rhythm, precision, patience, discipline and respect for the art itself.

My favourite dance was Manohra Buchayan, and I always felt I danced it particularly well.

My second favourite was Sat Chatri.

As I grew older, I came to understand that Thai dance trains far more than the body.

It develops concentration, stillness, patience and self-control.

You have to listen to the music,
remember the rhythm,
remember the choreography,
and control your hands, feet, eyes and entire body at the same time.

As a child, I never thought about it that deeply.

I simply knew that…

I loved to dance.

Decades passed, but from time to time I still found my way back to it.

About eight or nine years ago, I performed again at a Wattana school event, and some friends still remember it and have recently told me they would love to see me dance again.

Thank you. 🤍

And last year, I returned to dance once more as an offering in Buddhist devotion to Phra Sivali and the guardian spirits at Wat Pa Sai Kaew in Khon Kaen, on the anniversary of the temple’s founding and around my own 63rd birthday.

I had to practise and refresh my memory all over again.

P’Khem kindly helped coach me, and Nong Noi, a younger dancer, joined me as my partner in the Daowadung dance.

But as soon as the music began…

the old feeling came back almost immediately.

It was as though my body still remembered.

As though my heart still remembered.

As though the little girl whom Mum once took to her first dance lesson had never really left me.

Now, at 64, I feel even more grateful to my mother.

She never forced her own passion onto her daughter.

She simply opened a door.

And I was fortunate enough to walk through it — and truly fall in love with Thai classical dance.

I am so glad that, for one part of my life, I was able to be

“Mum’s Little Thai Dancer.”

I was able to do something she loved.

I was able to make her proud.

And I was able to see how happy it made her to watch her daughter dance.

Parents may be the ones who open a door for their children.

But what a child discovers on the other side may become part of who they are for the rest of their life.

For me…

Thai classical dance is one of those things. 🤍

There are still many more stories I’d love to share.

Until next time. 🤍

02/09/2026

📖 พี่โอ๋มาเล่าเรื่อง…

60 ปีแล้วนะ…เพื่อนยังอยู่ตรงนี้❤️

เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา พวกเรา วัฒนาฯ 105 นัดรวมตัวกันอีกครั้ง ลงทะเบียนไว้ 71 คน มาได้จริง 66 คน

เยอะกว่าที่คิด และสนุกกว่าที่คาดมากค่ะ 😆 มีการแสดงต่างๆ ที่สุดไปเลย โดย แอ๊ป และมอน มีเล่นเกมส์ โอ๋เข้าวิน ดีใจอย่างกับถูกรางวัลที่หนึ่ง!

โอ๋มีความสุขมากที่ได้เจอเพื่อน ๆ หลายคนไม่ได้เจอกันมานาน แต่พอนั่งลงด้วยกัน เรื่องเก่า ๆ ก็กลับมาหมด บางคนเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ อนุบาลหนึ่ง อายุ 4 ขวบ

ลองนับดูแล้ว…ก็ 60 ปีแล้วค่ะ! พูดแล้วพวกเรายังนั่งหัวเราะกันเองว่า “จริงเหรอเนี่ย?” 😆

14 ปีในรั้ววัฒนาวิทยาลัยให้โอ๋มากกว่าแค่การศึกษา

ให้ความทรงจำ
ให้เสียงหัวเราะ
และที่สำคัญที่สุด…ให้เพื่อนดี ๆ ที่ยังอยู่ในชีวิตจนถึงวันนี้

พอมาถึงวัยนี้ยิ่งเข้าใจว่า มิตรภาพไม่ได้ยั่งยืนเพราะเวลาที่ผ่านมานาน แต่ยั่งยืนเพราะเรายังมีความจริงใจให้กันเสมอ

วันนั้นโอ๋ทั้งสนุก ทั้งฟิน และมีความสุขใจมากจริง ๆ 🤍

Wattana 105 — เด็กวว. แล้วพบกันใหม่นะ

Siri in Motion 🤍

📖 Siri Shares Her Stories…

60 Years On… and We’re Still Friends❤️

Last Sunday, our Wattana 105 group got together once again. We had 71 people registered, and 66 actually made it.

More than I expected — and even more fun than I imagined! 😆 There were some fantastic performances by App and Mon, plus games… and I actually won one. I was so delighted you’d think I’d won first prize in the lottery! 🤣

I was genuinely so happy to see everyone. Some friends I hadn’t seen for a long time, but the moment we sat down together, all the old stories came rushing back.

Some of us have been friends since Kindergarten 1, when we were just four years old.

When we stopped to count… that’s 60 years! We all looked at one another and laughed, “Can that really be true?” 😆

Fourteen years within the walls of Wattana Wittaya Academy gave me far more than an education.

It gave me memories.
It gave me laughter.
And most importantly… it gave me wonderful friends who are still part of my life today.

At this stage of life, I understand more clearly than ever that friendship doesn’t last simply because many years have passed. It lasts because we continue to be sincere and genuinely care about one another.

I had such a wonderful time that day — so much fun, so much laughter, and most of all, I came home with a very happy heart. 🤍

Wattana 105 — once a Wattana girl, always a Wattana girl. Until we meet again!

Siri in Motion 🤍

ที่อยู่

Bangkok