23/06/2026
เราขยันหรือเราขาดความสมํ่าเสมอ
เราจะเห็นนักเรียนหลายท่านหรือครูที่เลิกการฝึกโยคะไปโดยไม่ทราบสาเหตุหรือบางท่านอาจจะกำลังอยู่ในสภาวะนี้ เราอาจจะเห็นว่าบางท่านขยันฝึกมากแต่ทำไมจู่ๆหยุดฝึกหรือเลิกฝึก เพราะความขยันมีช่วงเวลาของมันแต่ขาดความสมํ่าเสมอที่จะนำเราไปสู่ผลลัพธ์ที่ยั่งยืน
ความขยันจะทำให้เราสามารถฝึกท่าอาสนะนั้นๆได้เร็ว ไปได้เร็ว แต่ไม่ได้เป็นตัวกำหนดผลลัพธ์ในระยะยาวในระยะหนึ่งผมจะเห็นนักเรียนหลายท่านขยันฝึกมากเหมือนมีไฟแรง แต่ไฟนั้นอาจจะหมดกลางทางเหมือนที่เราได้ยินคำว่า burnout แต่ความสมํ่าเสมอนั้นอาจจะดูไม่ได้หวือหวาอะไรแต่ทำตลอดมากบ้างน้อยบ้าง ทีละเล็กทีละน้อยแบบต่อเนื่องเหมือนเป็นการสะสมทักษะและความสำเร็จในระยะยาว
การฝึกโยคะคือการเดินทางอย่างหนึ่ง แต่ไม่ใช่ทุกการเดินทาง ทุกถนนที่ต้องเดินจนสุด เหมือนการเดินทางบนเส้นทางชีวิต
ค้นหาความพอดีในการฝึกให้เจอนั่นคือการใช้ปัญญา แต่บางทีการหยุดแต่ไม่ใช่ล้มเลิกนั่นคือความกล้าหาญ
ช่วงนี้อ่านปรัชญาจีนอยู่ชอบคำกล่าวที่ว่า
รู้จักพอจะไม่อับอาย
รู้จักหยุดจะปลอดภัย
ในปัจจุบันโลกสอนเราหรือแม้กระทั่งการฝึกโยคะ“เอาให้มากกว่าเดิม” ไปให้ไกลกว่าเดิม มีให้มากกว่าเก่า บางทีความล้มเหลวในการใช้ชีวิตหรือการฝึกโยคะไม่ใช่เพราะเรามีน้อยหรือฝึกท่าพื้นฐาน แต่เพราะเราไม่รู้จักพอ
Practice wisely ผมมักจะกล่าวคำนี้บ่อยๆเพราะมันหมายถึงว่า เมื่อไหร่ควรเดินหน้า เมื่อไหร่ควรพัก เมื่อไหร่ควรถอย
มีนักเรียนถามมาว่า ในปัจจุบันผมฝึกอะไรอยู่? ก็ฝึกAshtanga นี่แหละครับ แต่เน้นเรื่องปรัชญามากกว่า ถ้ามีโอกาสเดี๋ยวมาเขียนให้อ่านครับ
