The Self-Care Toolkit (2026)

06/03/2025

It's been a while...

Ik heb lang getwijfeld over dit Instagram kanaal. Moet ik er nog wel mee verder gaan? Heb ik er de energie nog wel voor nu ik het langzaam steeds weer ietsjes drukker krijg? Zitten mensen überhaupt wel te wachten op wat ik te vertellen heb?

Ik wil van alles met jullie delen. Van mijn diepste gedachten tot aan mijn nieuwe sokken. Maar er is een stemmetje in mijn hoofd dat me vertelt dat het niemand iets boeit. Een stemmetje dat me vertelt dat het raar is om je leven op Instagram te gooien.

En deels ben ik er ook van overtuigd dat het misschien niet altijd even gezond is om je hele hebben en houwen op internet te gooien. Maar ik heb in de afgelopen jaren ook ervaren hoeveel verbinding je hier kunt creëren als je open bent en je gedachten deelt. En dat mis ik momenteel wel een beetje.

Wat me ook tegenhoudt, is dat ik soms zo ongelukkig wordt van social media. Er is zoveel gezeik. Zoveel geklaag. Zoveel negativiteit.

Ik vind het fijn om dingen te delen, maar tegelijkertijd ben ik bang voor die negativiteit. Bang voor nare reacties. Dat is bij mij zelf gelukkig nog niet gebeurd, maar ik zie het wel bij anderen en ik kan daar niet zo goed tegen.

Hoe ervaren jullie dit? Hoe gaan jullie hier mee om? ❤️

15/10/2024

Met mijn gezicht vertrokken van de pijn en een kruik tussen mijn benen lig ik op de vloer van ons vakantiehuisje. Ik kan niet meer normaal zitten of staan. Zo'n pijn heb ik in tijden niet meer gehad.

Gisteren zat ik nog vol levenslust. We hebben een pittige wandeling gemaakt in het prachtige Tsjechische landschap. Mijn lichaam liet me niet in de steek en ik voelde me goed. Meer dan goed. Maar nu is het duidelijk even klaar met de pret.

Fysiek kan ik even niks meer, maar ook mentaal heb ik het moeilijk. Er schieten allerlei gedachten door mijn hoofd. Wat als de hormonen in het spiraaltje niet genoeg zijn om de pijn van mijn endometriose tegen te gaan? Wat als ik weer hormonen moet gaan slikken? Dat wil ik eigenlijk niet meer. Maar deze pijn wil ik ook niet.

"Je eierstokken zijn schoon," zei de gynaecoloog tegen me na het plaatsen van mijn spiraaltje. Ja, heel fijn, maar endometriose kan overal zitten. Het kan zich op heel veel verschillende plekken in je lichaam verstoppen, onzichtbaar voor een ongetraind oog.

Ik ben als de dood dat ze me niet serieus nemen. Dat ze tegen me zeggen dat de pijn er nou eenmaal bij hoort. Dat zal niet de eerste keer zijn. Maar het kan toch niet normaal zijn om zoveel pijn te hebben? Ligt het aan mij? Stel ik me aan?

Opereren doen ze niet zo snel. Zeker niet als ze niet weten waar de endometriose zit. Maar wat als opereren de enige manier is om daar achter te komen? Wat mij betreft mogen ze me opensnijden. Ik wil gewoon duidelijkheid. Ik wil geen pijn meer. Maar ik weet dat ze dat niet zomaar gaan doen, in ieder geval niet in het ziekenhuis waar ik nu geholpen word.

Voor nu trek ik me terug met een kruik, en hoop ik dat de pijn snel weggaat zodat ik weer van mijn vakantie kan genieten.

Als iemand van jullie toevallig een goede specialist kent op gebied van endometriose hoor ik het heel graag. Of misschien heb je wel een kennis, familielid of vriendin die ergens goed geholpen is. Tag die dan even alsjeblieft. ❤️

02/10/2024

"Ik heb pijn." Nog half buiten bewustzijn vinden de woorden zich moeizaam een weg langs mijn lippen.

"Ik heb je net al iets gegeven tegen de pijn," zegt de gedaante die naast mijn ziekenhuisbed staat.

Ik zak weer weg. Even later, al weet ik niet hoeveel later want ik heb geen tijdsbesef meer en ik weet eigenlijk ook niet zo goed waar ik ben, speelt hetzelfde riedeltje zich af. "Ik heb pijn," zeg ik weer. De gedaante naast mijn bed herhaalt dat ik al iets heb gekregen tegen de pijn. Maar waarom voel ik daar niks van?

Later, als ik wat beter wakker ben, rijdt mijn vriend me in een oncomfortabele rolstoel naar de auto. De pijn is niet weg, en ik ben me nog niet helemaal bewust van alles wat er om me heen gebeurt, maar verder gaat het prima.

Als we bijna thuis zijn gaat het mis. "Stop," zeg ik tegen mijn vriend. "Zet de auto ergens neer." Gelukkig zijn we vlakbij een parkeerplaats en voordat ik weer weg kan vallen stop ik mijn hoofd tussen mijn benen. Ik zie vlekken en voel me beroerd.

Thuis draagt mijn vriend me naar binnen en ik plof neer op de bank. Ik krijg een kruik en een dosis paracetamol, maar het lijkt niet te helpen.

Er zijn zoveel vrouwen die hun spiraaltje gewoon bij de huisarts laten plaatsen en vervolgens weer vrolijk verder gaan met hun dag. Waarom kan ik dat niet? Wat is er mis met mij? Stel ik me niet gewoon een beetje aan?

Ik weet inmiddels gelukkig wel dat er veel vrouwen zijn die ook zoveel pijn ervaren. Ik ben echt niet de enige. Ik heb verhalen gehoord van vrouwen die het plaatsen van een spiraaltje pijnlijker vonden dan de bevalling van hun drie kinderen. Dus ik ben blij dat ik dit keer onder zeil was en niks meekreeg van de ingreep.

Maar toch blijft het knagen. Bij het plaatsen van een spiraaltje is het advies om twee paracetamol in te nemen en daar blijft het bij. Zijn wij, die vrouwen met zoveel pijn, dan een uitzondering? Stellen we ons dan allemaal een beetje aan? Of is er toch iets anders aan de hand?

Voor sommige vrouwen is die paracetamol misschien genoeg.

Maar voor mij, en voor velen met mij, duidelijk niet.

23/09/2024

Leven met een angstige, reactieve hond is moeilijk. Enorm moeilijk. Heel eerlijk? Ik denk dat ik, als we Lucca niet hadden gehad, ik een stuk sneller zou herstellen van mijn burn-out. Dat klinkt heel hard, en ik vind het ook allesbehalve leuk om dit te zeggen, maar ik denk wel dat het waar is.

Het leven met hem is ontzettend stressvol. Dagelijkse wandelingetje door de buurt zijn niet ontspannen, het zijn momenten waarin ik constant alert ben op zowel mijn hond als mijn omgeving. En als hij dan getriggerd wordt, dan heeft dat niet alleen impact op hem, maar ook op mij. Want ik moet niet alleen ingrijpen en zorgen dat de situatie niet verder escaleert, maar ik ben de rest van de dag (of week, of maand) nog bezig in mijn hoofd met allerlei negatieve gevoelens.

Ik voel schuld, ik voel schaamte, ik voel wanhoop. Wat als het nooit beter wordt? Wat als anderen over ons oordelen? Wat zouden ze denken? Doe ik wel genoeg voor mijn hond?

Leven met Lucca is zwaar. Zwaarder dan ik soms wil toegeven. Maar er zijn ook genoeg momenten waarin hij de allerleukste hond van de hele wereld is. Als hij buiten aan het spelen is, rennend door de bossen, totaal in zijn element, dan is mijn leven even perfect. Dan valt er een last van mijn schouders af.

Ik geniet van die momenten. ❤️

13/08/2024

"Ik voel me soms zo minderwaardig aan jou," zeg ik tegen hem.

Mijn vriend kijkt me aan alsof hij die gedachte ter plekke de grond in wil stampen. En dat snap ik. Want hij denkt de wereld van me, en vindt het moeilijk te begrijpen dat ik soms zo weinig eigenwaarde heb. Andersom vind ik het juist weer lastig te begrijpen dat hij mij wél zo waardeert.

Mijn hele leven worstel ik al - dankzij mijn borderline - met een laag gevoel van eigenwaarde. En dat ik al zo lang in een burn-out zit maakt het er niet beter op. Ik voel me een last, ik voel me incapabel, ik voel me niet goed genoeg.

Toen we gisteren besloten samen het halve meer over te zwemmen zag ik de bui alweer een beetje hangen. Ik zou vast niet zo snel gaan als hij. Ik zou vast kramp krijgen. Ik zou het vast niet volhouden.

Tot mijn verbazing ging het eigenlijk best lekker. Ik zwom lekker door en ik voelde me stiekem best wel fijn, zo in het koele water in de brandende zomerzon.

Ik keek achterom en zag dat mijn vriend een stuk langzamer ging dan ik. Ik wachtte even op hem, om vervolgens samen weer verder te zwemmen. Ik liep al snel weer op hem uit. "Verrek," dacht ik bij mezelf. "Zo slecht ben ik eigenlijk helemaal niet."

In dat moment voelde ik me goed over mezelf. Ik voelde me niet alleen maar een blok aan zijn been. Ik voelde me niet alleen maar een last, een probleem.

Ik ben best capabel, besefte ik. Ik heb er alleen al zo lang de energie niet voor gehad.

---

25/06/2024

Ik houd van groen.

Niet alleen van de kleur groen, maar ook van groen om me heen. Ik houd van de natuur, van het bos, van de bomen, van de planten, van de bloemen, van de vogels en ja, zelfs van de insecten (behalve dan van muggen en spinnen, excusez moi 🕸).

Ik houd van de rust die de natuur me brengt. Van de kalmte die over me neerdaalt als ik omringd ben door bomen. Van de ruimte die het in mijn hoofd creëert.

Als ik buiten ben kan ik beter uit mijn hoofd komen. Kan ik dingen in perspectief plaatsen. Kan ik nadenken over de dingen die ik écht belangrijk vind in het leven.

Buiten is het leven ineens een stuk simpeler.

Ervaar jij dat ook zo? 🌿

25/04/2024

Misschien is dit een beetje controversieel.

Ik weet namelijk dat er een heleboel mensen zijn die een hekel hebben aan diagnoses. Aan labels. Aan hokjes. En ik snap dat. Want jouw diagnoses bepalen niet per se wie jij bent. En bovendien wordt er nog weleens vergeten om naar het grotere plaatje te kijken als je eenmaal een diagnose te pakken hebt.

Maar er zijn (denk ik!) ook veel mensen die daar net iets anders over denken. Mensen die dankbaar zijn voor hun diagnoses. En ik ben er daar één van.

Mijn diagnoses hebben me enorm geholpen het met begrijpen van mijn klachten en waar ze vandaan komen. Ze hebben me geholpen de juiste hulp te krijgen. En misschien wel het allerbelangrijkst: ze hebben me geholpen mezelf, beetje bij beetje, steeds meer te accepteren. 🙏

Hoe denk jij over jouw diagnoses? Hebben ze jou geholpen? Of juist niet?

09/04/2024

Ik heb altijd al problemen gehad met eten.

Het begon op de middelbare school. Periodes van mezelf uithongeren wisselden zich af met eetbuien. Ik vond mezelf niet goed genoeg. Ik vond mezelf lelijk. Ik verstopte me in capuchons zodat ik zo onzichtbaar mogelijk zou zijn.

Die jarenlange worsteling heeft nu, heel wat jaren later, nog steeds impact op mijn leven. En dat vind ik ook niet zo gek. Ik heb nooit echt geweten wat het inhoudt om een normaal eetpatroon te hebben.

Overdag, wanneer ik juist brandstof nodig heb, eet ik veel te weinig. En aan het einde van de dag krijg ik honger. Zoveel honger dat ik soms niet eens meer op mijn benen kan staan. En dan ga ik snacken. Want ik wil zo snel mogelijk dat hongergevoel stillen. En ik heb dan eenmaal niet de energie om zelfs maar een boterham met kaas klaar te maken. Dus dan eet ik chips. Of koekjes. In ieder geval iets met genoeg calorieën, zodat ik snel mijn energie kan aanvullen.

Sinds een tijdje ben ik mijn voeding aan het bijhouden met de eetmeter van het voedingscentrum. Niet omdat ik wil afvallen. Ik heb een gezond gewicht. Maar ik wil graag inzicht krijgen in mijn voedingspatroon.

De eetmeter bevestigt wat ik zelf al vermoedde. Overdag krijg ik veel te weinig voedingsstoffen binnen. Ik heb een hoop tekorten. En daar ben ik nu geleidelijk verandering in aan het aanbrengen, in de hoop mijn lichaam de voedingsstoffen en de brandstof te geven die het zo hard nodig heeft. Tot nu toe gaat dat best goed, al moet ik mezelf er overdag regelmatig aan herinneren dat ik wat moet eten.

Ik hoop ik dat ik het dit keer volhoudt. En dan vooral op de lange termijn. Want ik heb al flink wat pogingen gedaan in mijn leven. En als het dit keer eindelijk lukt, dan heeft het alsnog enorm lang geduurd om een enigszins normale relatie met voeding te ontwikkelen. Veel te lang.

Wees niet zoals ik. Schakel hulp in. Want er zijn tegenwoordig steeds meer coaches die hier begeleiding in aanbieden.

Ben/ken jij iemand die ook ondersteuning aanbiedt op gebied van gezond eten? Laat dat dan achter in de reacties. Wie weet wie het nodig heeft. ❤️

02/04/2024

Wat heb ik er tegen gevochten toen ik uitviel. Ik ben ontzettend ongeduldig en ik weet nog dat ik letterlijk aan de bedrijfsarts heb gevraagd wanneer ik weer beter zou zijn.

Hij antwoordde daarop overigens dat hij verwachtte dat ik over drie weken wel weer aan het werk zou kunnen gaan. Maar laten we dat vooral snel vergeten. 😅

Inmiddels zijn we twee jaar verder. En ik kan eindelijk zeggen dat ik het leven weer zie zitten. Dat ik weer een toekomst voor me zie waarin ik niet de hele dag lamlendig op de bank lig. En dat heeft me flink wat gekost. Maar door al mijn ervaringen heb ik nu wel de ultieme tip voor iedereen die net als ik in hetzelfde schuitje zit en ernaar verlangt snel beter te worden.

Hoe harder je tegen jezelf en je burn-out blijft vechten, hoe langer je herstel gaat duren. Dat ik heb door schade en schande geleerd. Proberen snel weer beter te worden duwt je alleen maar verder de verkeerde kant op.

Accepteren dat je ziek bent, en accepteren dat je geen flauw idee hebt hoe lang het gaat duren, dat is moeilijk. Echt heel erg moeilijk.

Maar het is wel het allerbeste wat je kunt doen. Want alleen dan kun je écht gaan werken aan herstel.

Dus stel jezelf geen deadlines. Doe rustig aan. Het is oké als het lang duurt. 🙏

22/03/2024

Als ik even een moment niks te doen heb pak ik al gauw mijn telefoon erbij. Ik vind het vervelend om het toe te moeten geven, maar dat ding zit zo’n beetje aan me vastgeplakt. 🫢

En hoewel het doelloos scrollen op mijn telefoon heel ontspannend kan voelen, ben ik eigenlijk gewoon honderdduizend prikkels op mijn brein af aan het vuren. En dat doet mijn zenuwstelsel geen goed.

Sinds een tijdje ben ik aan het experimenteren met naar buiten kijken. Ik zet een stoel voor het raam en kijk naar de achtertuin. Ik kijk naar de planten, de bomen, de vogeltjes... 🐦 En dat werkt best wel rustgevend.

Ook als ik bijvoorbeeld moet wachten bij de tandarts of de dokter probeer ik niet mijn telefoon erbij te pakken maar gewoon om me heen te kijken. Voelt in het begin misschien heel ongemakkelijk, maar het geeft je brein de kans om alle opgedane prikkels en informatie van je dag te verwerken.

Wat werkt voor jou om je zenuwstelsel te kalmeren? Ik hoor het graag! Want ik ben dan wel tips aan het geven, maar op dit gebied valt er voor mij nog een hoop te leren. 🙏

15/03/2024

Kleine disclaimer: ik vind het heel spannend om dit te delen.

Oké. Daar gaan we.

Ik ben altijd heel open over mijn mentale gezondheid en over mijn struggles in het leven. Ik vertel met gemak over mijn burn-out, mijn eerdere depressie, mijn sociale angststoornis en mijn ADHD-I (ADD). Maar er is één ding wat ik nog lastig vind.

Ik zal maar gelijk met de deur in huis vallen, want dan ben ik er vanaf.

Ik heb borderline. Al prefereer ik de term emotieregulatiestoornis, want dat klinkt net wat minder heftig. En dat is ook meteen de reden waarom ik hier nooit zo open over ben geweest. Borderline heeft voor veel mensen een nare bijklank en de hoeveelheid vooroordelen en stigma’s rondom deze persoonlijkheidsstoornis is enorm.

Nee, ik ben geen psychopaat. Ik ben niet gevaarlijk. Ik ben ook niet onbetrouwbaar of ongevoelig. Sterker nog, ik voel juist enorm veel. Ik voel vaak meer dan ik aankan en ik heb moeite met het reguleren van mijn emoties.

En dat maakt dat ik me soms best een beetje ‘kapot’ voel. De moeite niet waard. Want ondanks de jaren die ik in therapie heb gezeten, is leven met borderline nog steeds lastig. Ja, ik kan er een stuk beter mee omgaan dan vroeger. Maar het zal nooit helemaal weggaan. En praten erover vond ik tot nu toe dus moeilijk. Dit label, deze diagnose, houd ik meestal voor me, omdat ik bang ben dat anderen dan gelijk wat van me vinden. Dat ze gelijk al over me oordelen.

Maar ik vind mezelf ook wel een beetje hypocriet. Want ik zeg altijd hoe het belangrijk is om over dingen te praten, om ook juiste kwetsbare en persoonlijke dingen te delen. Dus bij deze. Nu weten jullie weer een beetje meer over mij. En ik zal hier ook meer over gaan delen. Om stigma’s te doorbreken, om meer informatie te geven over deze persoonlijkheidsstoornis, maar ook om jou (als jij ook borderline hebt) een hart onder de riem te steken en je te laten weten dat je niet alleen bent.

Weet jij wat borderline is? Heb jij misschien ook vooroordelen over deze aandoening? Of is er iets wat je graag zou willen weten? Ik ga hier graag met jullie over in gesprek. 🙏

12/03/2024

Er is licht aan het einde van de tunnel. Dat is wat ze zeggen. Maar als je je in zo’n pikdonkere tunnel bevindt, dan heb je vaak het gevoel dat je er nooit meer uit gaat komen.

Het voelt alsof je stilstaat. Of alsof er überhaupt geen einde is.

En als iemand je dan vertelt dat er licht is aan het einde van de tunnel, dan kan dat een flinke dooddoener zijn. Voor jou voelt het nu eenmaal even alsof het nooit meer ophoudt. Alsof je voor altijd ongelukkig blijft.

Maar ik beloof je, als je kleine stapjes zet, dan zul je op een gegeven moment weer wat kleine lichtpuntjes gaan zien. En ik hoop dat je dan beseft dat er écht licht is aan het einde van de tunnel. Al is het maar een beetje. ❤️

The Self-Care Toolkit

06/03/2025

15/10/2024

02/10/2024

23/09/2024

13/08/2024

25/06/2024

25/04/2024

09/04/2024

02/04/2024

22/03/2024

15/03/2024

12/03/2024

Address

Website

Alerts

Contact The Business

Shortcuts

Share