26/05/2022
Vandaag een jaar geleden:
Ging ik naar het ziekenhuis voor mijn zesde en laatste IUI poging. Alles was anders dan die andere 5 keer. Ik had al voor mij vroeg in de cyclus 3 mooie grote eitjes waardoor ik meteen die avond pregnyl moest sp***en om de eisprong op te wekken en op Hemelvaartsdag kon ik bij de gynaecoloog terecht voor de iui behandeling. Na afloop zei ze: ik hoop je over 9 maanden hier terug te zien en het enige wat ik kon denken en dus ook zei was ‘ik geloof er niet in dat ik nog zwanger kan raken want anders was dat toch al wel gebeurd in de afgelopen 3 jaar? Waarom zou het nu wel lukken?’
Uiteindelijk mocht ik mij 9 maanden later toch echt in het ziekenhuis melden maar nu om onze grootste wens in vervulling te laten gaan: Het ging niet lang meer duren of we zouden ouders worden.
We zijn er altijd heel open over geweest naar onze omgeving maar dit delen voelt toch een beetje gek. Aan de andere kant heb ik al heel lang de behoefte om dit te delen. Al kan ik maar 1 iemand een steuntje in de rug geven om voor de zoveelste keer alle moed bij elkaar te rapen en er voor te blijven knokken.
Het is een eenzame en frustrerende periode geweest van 3 jaar met heel veel onzekerheid: Gaat het ooit lukken? Ik ben geconfronteerd met het feit dat de wereld niet maakbaar is zolang je maar je best doet en hard werkt. Je kunt niet overal controle op uitoefenen. Het was een harde les maar we zijn oh zo dankbaar met dit geweldige meisje. Achteraf is het makkelijk praten maar ik denk dat het zo had moeten zijn 💫 🤍