01/02/2026
Zo terecht dat onze topper in het zonnetje is gezet. Map heeft veel voor onze regio betekent. Veel vertrouwen en een veilige sfeer gegeven aan de deelnemers van de gespreksgroep. Veel dank namens het bestuur van de afdeling!
“Iemand deelde in de groep: ‘Eerlijk gezegd, ik houd niet meer van hem’.”
Map (90) startte precies 25 jaar geleden als vrijwilliger bij Alzheimer Nederland Noord-Kennemerland. Al deze jaren begeleidde ze de lotgenotencontactgroep. In december nam ze afscheid. “Ik vond het heel mooi om getuige te zijn van de steun die mensen van elkaar ervaren. Het is best zwaar om een naaste met dementie te hebben en dan is het heel fijn wanneer je dit kunt delen met mensen die het begrijpen.
Ik werkte op latere leeftijd een paar uur per week als geestelijk verzorger in verpleeghuis 'De Platanenhof'. Toen ik met pensioen ging, vroeg de directeur Zorg of ik mee wilde helpen om de afdeling Noord-Kennemerland van Alzheimer Nederland op te richten. Dat heb ik samen met hem en anderen gedaan. Niet lang daarna startten we het Alzheimer Café en de lotgenotencontactgroep.
De lotgenotencontactgroep kwam langzaam op start. Het is ook moeilijk om over zulke persoonlijke gevoelens te praten. Toch kwamen de mensen trouw, ook van verder weg. Ze leerden elkaar kennen, herkenden hun zorgen in elkaar en gaven tips. Je moet enorm veel aan jezelf sleutelen als je partner dementie heeft. Alles verandert.
Wat mij al die jaren het meeste plezier gaf, was niet één bijzonder moment, maar het geheel. Dat iemand iets durft te zeggen wat thuis niet lukt. In de groepen werd gelachen en gehuild. Soms zei iemand iets waarvan je even moest slikken. Juist dat maakt het waardevol. Ik heb mezelf nooit als bijzonder gezien. Ik was vaak vooral blij dat ik zelf niet in hun situatie zat. En tegelijk hoop ik dat, als het mij ooit overkomt, ik iets heb geleerd van al die mensen. Hun openheid en manier van doorgaan."
Voor Map helpt één beeld om dementie te begrijpen: “Het is als lopen in een besneeuwd landschap. Je weet dat er ergens een sloot is, maar je ziet hem niet meer. Je voelt dat er gevaar is, maar je weet niet hoe je het moet vermijden. Je bent de weg kwijt. Als je met die blik kijkt, begrijp je beter wat iemand doormaakt. En dan kun je er zijn voor de ander en bij diegene aansluiten. Dat is zo belangrijk.” 💛
