Armin Kochar Geshtalt therapist

Armin Kochar Geshtalt therapist Գեշտալտ մոտեցումը կոնտակտի արվեստի մասին է ✨

Ողջույն, հարգելի այցելու:
Ես հոգեբան խորհրդատու եմ: Աշխատում եմ Գեշտալտ ուղղությամբ, որը մարդուն ամբողջական ու համակարգային մոտեցում է ցուցաբերում: Կարևոր և ուշադրության է արժանի Ձեր և՛ մտածածը,
և՛ Ձեզ հետ պատահածը, և՛ այն թե ինչ եք զգացել երբևէ կամ ինչ եք զգում հիմա:
Դուք ամբողջականություն եք, ով ինքնագիտակցելու արդյունքում կարող է դառնալ իր լավագույն տարբերակը:
Ձեզ՝ որպես անհատական համակարգի,

խնամքով ու մանրամասն մոտենալու մասին է Գեշտալտը:
Դե իսկ իմ մասնագիտական նպատակն է այցելուի հետ արդյունավետ աշխատանքը և առավելևս նրա հոգեկանում տեղի ունեցող դրական շարժընթացը:

Համեցեք զգալով ապրել սովորելու...

11/02/2026

Միջսեռային հար֊ներում 《Կախյալությունն֊փոխկախյալություն》վիճակի մասին լավ հայերեն տեքստ, կոլեգայիս` Տաթևիկ Նահապետյանի էջից։
Կարդացեք ու իսկույն դիմեք հոգեբանի` այցելության համար։
Ձեր սրտի հոգեբանին գտեք ու սկսել միասին աշխատել 💜

☆☆☆☆☆

💘Ձեր նախավալենտինյան թոհուբոհը մի կարևոր ինֆոյով կտրեմ հենց Ձեր մասին: 📚Կարդացե՛ք, կարող է ձեզ գտնեք կամ ձեր զուգընկերոջը ու հասկանաք, ինչի չի ստացվում հարաբերությունը:🔎
📌Դադարիր անվանել «մեծ սեր» քո կախյալությունը: Երբ 20 հաղորդագրություն ես գրում իրար ետևից ու անդադար հետևում ես սոց հարթակներում՝ երբ է օնլայն, դա սեր չէ, այլ փորձ՝ օգտագործելու դիմացինին, որպես դեղահաբ սեփական տագնապի դեմ:🔐
Քո ստրատեգիան «լավ ու հարմար» լինելու, ձախողում է: Դու մտածում ես՝ «Եթե լավը լինեմ, նա ինձ չի լքի»: Իսկ իրականությունը այլ է՝ եթե դու «հարմար» լինես առանց քո ցանկությունների, կներես, պիտի ասեմ՝ քեզ կօգտգործեն, բայց սիրել, որպես անհատականություն, հաստատ՝ չէ:💔
Դու պատրաստ ես ներել զուգընկերոջդ ցանկացած վատ արարք, միայն թե նա չհեռանա: Իրականում, դու սակարկում ես քո ինքահարգանքը՝ փոխարենը ստանալով այդ մարդու պատրանք ներկայությունը քո կողքին: Եթե քեզ գտար, ուրեմն ՏԱԳՆԱՊԱՅԻՆ ՏԻՊ-ն ես: ❤️‍🩹
📌Քո «բարձր չափանիշները» ընդամենը թակարդ են: Դու զուգընկերոջդ մեջ անընդհատ փնտրում ես նույնիսկ ամենափոքր թերությունը (սխալ է ուտում, ճիշտ ֆիլմեր չի նայում, հագուստը համապատասխան չէր և այլն), ոչ այն պատճառով, որ դու էսթետ ես, այլ, որովհետև գտածդ թերությունը «օրինական» պատճառ է չմտերմանալու և մնալու քո անվտանգ տարածքում: ⛓️‍💥
🔇Անտեսումն ու լռությունը նույնպես ագրեսիայի ձև են: Երբ դու լռությամբ «պատժում» ես զուգընկերոջը, դու ոչ թե խուսափում ես կոնֆլիկտից, այլ ոչնչացնում ես նրա ինքնագնահատականը: Դա էմոցիոնալ բռնություն է, նույնիսկ, եթե դու երբևէ ձայնդ չես բարձրացրել: Նմա՞ն էր քեզ, ուրեմն ԽՈւՍԱՓՈՂ ՏԻՊՆ ես:❤️‍🩹
Տագնապային-խուսափող ես, եթե Մի դատարկ առիթով սկանդալ ես սարքում ու գոռում ես՝ գնա, չզանգես և այլն՝ գաղտնի հույսով, որ նա կմնա ու կգրկի քեզ: Բայց իրական կյանքում մարդիկ լսում են այն, ինչ իրենց ասում են: Դու ինքդ ես ստեղծում քո միայնությունը՝ փորձելով ստուգել մարդկանց այնտեղ, որտեղ պարզապես պետք է նրանց սիրել: 💔
Իսկ երբ Դուք հուսալի զուգընկերոջը անհետաքրքիր եք համարում, որովհետև նրանք անվտանգ ու կայուն են ու ինտրիգների կարիք չի լինում: Իսկ Ձեր հոգեկանը, որը սովոր է էմոցիոնալ ճոճանակներին, հանգստությունն ու կանխատեսելիությունը ընդունում է որպես զգացմունքների բացակայություն, մինչդեռ դա է հենց առողջը: Հա, սա էլ բնորոշ է «ձանձրալի-հուսալիների» մասին⏳
📣Ո՞րն եք հաճախ հանդիպում💬

Պայքարն ու զոհայնացումը որպես հարաբերությունների ստրատեգիաներՄարդկանց մի մասը հարաբերություններում անգիտակցաբար ընտրում ...
19/01/2026

Պայքարն ու զոհայնացումը որպես հարաբերությունների ստրատեգիաներ

Մարդկանց մի մասը հարաբերություններում անգիտակցաբար ընտրում է մշտական պայքարի դերը․ հակադրությունը, վերահսկումը և լարվածությունը նրանց համար դառնում են շփման հիմնական լեզուն։ Սակայն նույնքան տարածված, բայց հաճախ չնկատվող ստրատեգիա է նաև մշտական զոհայնացումը։

Զոհի դերում գտնվող անձը (խմբ. ` ավելի հաճախ կանայք)իրեն ներկայացնում է որպես անպաշտպան, ճնշված կամ անարդարության ենթարկված, սակայն իր վարքով հաճախ անուղղակիորեն դրդում է դիմացինին ագրեսիայի։ Այս կերպ նա կարծես հաստատում է իր ներքին համոզմունքը, որ աշխարհը վտանգավոր է, մարդիկ՝ կոպիտ, իսկ ինքը՝ մշտապես տուժող, ինչպես նաև բավարարում հուզական, թեկուզ ցավոտ, բայց կոնտակտում գտնվելու պահանջմունքը։

Երկու ստրատեգիաներն էլ ունեն ընդհանուր արմատ՝ անապահովությունը, լքվածության վախը և արժեքավորված չլինելու խորքային զգացումը։ Պայքարը վերահսկելու փորձ է, իսկ զոհայնացումը՝ պատասխանատվությունից խուսափելու և ուշադրություն ստանալու միջոց, ուշադրություն պարտադրելու միջոց։

Առողջ հարաբերությունները սկսվում են այն պահին, երբ մարդը գիտակցում է իր ընտրած դերը և պատրաստ է դուրս գալ այդ ավտոմատ սցենարներից՝ ընտրելով բաց, հասուն և պատասխանատու շփում։

Հոգեբան Անուշ Կարապետյանի էջից

♦️եթե Ձեր մոտ կա առողջ հարաբերություններում լինելու պահանջ` գրեք էջին։
♦️եթե կա Առողջ հարաբերություններում լինելու պահանջ, բայց զգում եք, որ Ձեր մոտ չի ստացվում ու կուզենայիք տեսնել ու շտկել խանգարող բաները` գրեք էջին։

О том, как перестать видеть только миф и начать видеть ЧЕЛОВЕКАЧасто ко мне приходят с таким запросом про маму: «Она был...
07/01/2026

О том, как перестать видеть только миф и начать видеть ЧЕЛОВЕКА

Часто ко мне приходят с таким запросом про маму: «Она была холодная, не любила, не носила, не кормила, короче – ничего не делала. Только работала»

А если посмотреть на ту же маму как на человека, не как на функцию… Маму, которая должна была соответствовать нашим ожиданиям. Женщину. Очень часто – молодую, растерянную, оказавшуюся в обстоятельствах, где у неё пальцев нет… да ничего нет.
Сколько ей было? Девятнадцать? Двадцать один? А что это был за год? Что происходило в стране, в её городе? Что лежало на полках в магазинах? Как она выходила замуж? Откуда бралось мясо на столе? Где и кем она работала?

Когда начинаешь медленно погружаться в эти детали, происходит важная вещь…
Из образа, отягощённого нашими обидами и требованиями, проступает человек.
Не идеальный.
Не «правильная мать».
А живая женщина со своей усталостью, страхами, надеждами.
У неё были другие роли… учитель, жена, чья-то дочь.
Была своя жизнь, в которую мы однажды вошли, как в готовый сценарий…

И это УВИДЕТЬ – не значит оправдать...
Это значит – ОТДЕЛИТЬ. Отделить человека от функции.
И это первый… самый трудный шаг к тому, чтобы перестать проецировать свою боль на всех вокруг.

Ведь обычно это работает так… Мне в себе что-то не нравится – например, я чувствую себя неуверенным, несостоятельным...
Моя психика, чтобы защитить хрупкое «я-окей», включает механизм: «Я плохой? Нет, это они плохие!» Это и есть проекция.
Свою неуверенность я могу переложить и оправдаться: «Мой отец был таким».
А потом – решить, что «все мужчины такие».
И вот уже первый, второй, третий партнёр оказываются мифом не потому, что они такие, а потому что так устроена моя защита…

Разорвать этот круг можно только изнутри.
Начиная с того, чтобы разрешить себе быть несостоятельным. Неуверенным. Неидеальным.
Когда ты это разрешаешь, самооценка перестаёт обрушиваться при каждой неудаче.
Ты меньше рушишься и тогда эти автоматические защиты – обвинить, спроецировать – начинают слабеть.
Ты учишься их замечать…

А как только замечаешь – появляется шанс разглядеть и других. Не как экраны для своих проекций, а как отдельных людей.
В том числе – своих родителей.

С этого момента всё меняется.
Появляется пространство.
Пространство, где можно наконец встретиться не с мифом, а с реальностью.
С живым человеком, которым был твой родитель. И с живым человеком, которым становишься ты сам...
из стр. А. Ройтмана

«Я всё понимаю головой, но ничего не меняется…»— это один из самых частых запросов, которые я слышу от людей, много чита...
05/01/2026

«Я всё понимаю головой, но ничего не меняется…»
— это один из самых частых запросов, которые я слышу от людей, много читающих психологию, подписанных на специалистов, всё знающих о своих травмах — но не идущих в терапию.

И здесь есть одна очень важная истина, о которой редко говорят прямо.
Травма не живёт в мыслях.
Травма живёт в теле и нервной системе.
А ещё — в изоляции.

Почему «осознание» не исцеляет?

Психологическая травма возникла не тогда, когда ты чего-то не поняла,
а тогда, когда ты осталась одна со своей болью.
Когда не было того, кто мог выдержать твои слёзы.
Когда чувства были «лишними».
Когда страх, стыд и боль приходилось нести в одиночку.

Поэтому сколько бы ты ни анализировала,
сколько бы ни называла это «травмой отвержения», «детской травмой», «нарциссическим опытом» —
нервовая система не успокаивается от названий.
Она успокаивается от опыта безопасности.

Травма живёт в изоляции — исцеление происходит в контакте.

Осознание — это работа коры головного мозга.
А травма — это лимбическая система, тело, рефлексы выживания.

Отсюда и возникает этот разрыв:
«Я всё понимаю, но меня всё равно триггерит».
«Я знаю, откуда это, но продолжаю так реагировать».
«Я прочитала кучу книг, но боль не уходит».

Потому что понимание не переписывает нервную систему.
Её переписывает только новый опыт:
когда твои чувства выдерживают,
когда тебя не бросают в уязвимости,
когда рядом есть другой — стабильный, живой,
когда ты больше не одна со своей болью.

Что на самом деле исцеляет?

Человеку становится легче не тогда, когда он всё понял,
а тогда, когда:
его боль не пугает другого,
его эмоции не обесценивают,
его не заставляют «быстро взять себя в руки»,
его не оставляют в самый уязвимый момент.

Именно поэтому терапия — это не «просто поговорить».
Это опыт отношений, в которых постепенно:
нервная система учится успокаиваться,
тело перестаёт жить в постоянной готовности к опасности,
боль больше не нужно нести в одиночку.

Самообразование — важно. Но этого недостаточно.
Книги дают язык.
Терапия даёт опыт.

А исцеление всегда про опыт:
быть увиденной,
быть услышанной,
быть с кем-то, кто может выдержать твою боль вместе с тобой.

Потому что мы ломаемся в отношениях —
и исцеляемся тоже в отношениях.
Не в одиночку.
Не только головой.
А в живом, безопасном контакте 🤍

Это может быть любимый человек, друг, твой психотерапевт.
Главное — чтобы было безусловное принятие, эмоциональная безопасность и любовь.

05/01/2026

стырено из страницы коллеги.

имеет ли место быть в ваших с лч взаимоотношениях соответствие к описанному в этом тексте?
есть выход!
приходите в терапию и постепенно будете менять свой шаблон контакта с лч!
~~~~~~~~
Одно из самых печальных зрелищ — наблюдать, как женщина медленно угасает, стоя прямо перед тобой. Она остаётся с мужчиной, который ей не предназначен… с мужчиной, который не заботится о ней, который по-настоящему её не видит, который постепенно высасывает из неё жизнь. Вначале она яркая. Живая. Полная красок и возможностей. Она легко смеётся. Она открыто мечтает. В её глазах свет.

А потом что-то начинает меняться.

Усилия ослабевают. Цвета исчезают. Одежда, которая когда-то позволяла ей чувствовать себя собой, остаётся в шкафу. Макияж остаётся нетронутым. Волосы, которые когда-то излучали уверенность, кажутся тяжёлыми и тусклыми. Её улыбка становится редкой, её сменяет молчание, которое кажется менее значительным, чем она была раньше. Она больше не занимает много места. Её присутствие сжимается. То, что когда-то было смелым и сияющим, становится тихим и почти незаметным.

И самое болезненное — дело никогда не ограничивается только внешностью. Угасает её дух.

Некоторые мужчины разрушают женщин изнутри. Не всегда криками или явной жестокостью, но пренебрежением. Эмоциональным отсутствием. Безразличием. Они заставляют её чувствовать себя слишком много или недостаточно, или просить то, о чём она не должна просить. Они принижают её мечты. Отвергают её потребности. Медленно отнимают у неё веру в себя, пока она не перестанет стремиться к большему. Пока она не забудет, что у неё когда-либо были крылья.

Наблюдать за этим больно, и это трудно описать словами. Это похоже на тихую потерю того, кем она была и кем могла бы стать. И моё сердце сочувствует каждой женщине, оказавшейся в ловушке отношений, которые лишают её света. Я надеюсь, она найдёт в себе ясность, чтобы увидеть, что происходит. Силу, чтобы вспомнить о своей ценности. И мужество, чтобы выбрать себя, даже когда это кажется ужасающим.

Потому что уйти нелегко. Уйти означает столкнуться со страхом, сломать привычки и иногда остаться в одиночестве. Но остаться означает терять частичку себя каждый день. И ни одна женщина не заслуживает того, чтобы исчезнуть только потому, что мужчина отказывается любить её с заботой и вниманием.

Если вам это знакомо, знайте… вы не слабы. Ваша боль реальна. Ваши мечты всё ещё важны. Ваша жизнь ценнее того, чего вам никто не смог дать. И когда придёт день, когда вы будете готовы, я надеюсь, вы выберете себя. Я надеюсь, вы вернёте то, что у вас отняли, и позволите своему свету вернуться, более сильным и ярким, чем прежде.

Вы заслуживаете любви, которая питает вас… а не той, которая медленно разрушает вас.

19/10/2025

Խորհրդատվությունը հոգեբան֊խորհրդատուի հետ, անցյալում տեղի ունեցած դեպքերի, իրադարձությունների, հանգամանքների դասավորության շուրջ համատեղ վերլուծությունն է, ըստ այցելուի առաջադրած թեմայի։
Այնուհետ, այցելուն է որոշում կազմակերպել անձնային աճի կամ հոգեթերապիայի ուղղությամբ մասնագետի հետ իր համագործակցությունը։

Address

Yerevan

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Armin Kochar Geshtalt therapist posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Business

Send a message to Armin Kochar Geshtalt therapist:

Shortcuts

Share

Category