17/06/2026
Kijken naar theorie is één ding, maar in dit laatste deel over Designing Belonging zag ik hoe neuro-inclusie er in de praktijk écht uitziet.
Geen abstract gedoe, maar keiharde praktijk. De expo was een fantastische mix van oplossingen die wel werken voor ons brein.
Ik zag ruimtes, slim ingericht met sensorische tools zoals noise-cancelling headphones. Echte rustplekken met speciale kussens om veilig te ontprikkelen na een overload. En muren vol heldere info om concepten als maskeren en stimming eindelijk te normaliseren.
Zelfs alledaagse objecten kregen daar een nieuwe betekenis. Zo was er een collectie lepels die diende als geniale ijsbreker om glashelder uit te leggen hoe uniek jouw brein werkt.
Het zit hem in die combinatie van grote en kleine aanpassingen.
Een werkplek die ruimte maakt voor ieders zenuwstelsel, is geen luxe. Het is een biologische noodzaak.
Door dit soort tools en open gesprekken de normaalste zaak van de wereld te maken, ontwerpen we scholen en kantoren waar niemand zich nog hoeft aan te passen aan een neurotypische norm.