07/09/2026
Het gesprek was 20 minuten geleden gedaan.
Mijn hoofd was nog lang niet klaar.
“Waarom zei ik dat eigenlijk?”
“Dat kwam toch niet raar over?”
“Waarom reageerde die persoon zo?”
“Had ik dat anders moeten zeggen?”
En voor je het weet ben je een gesprek van een paar minuten opnieuw aan het afspelen.
Met andere woorden.
Je bent niet alleen het gesprek aan het herinneren.
Je bent alle mogelijke versies ervan aan het maken.
Wat als ik dit anders had gezegd?
Wat als die stilte iets betekende?
Wat als ik hem of haar toch gekwetst heb?
Wat als die ander eigenlijk denkt dat ik irritant ben?
En het vervelende is dat je daar zelden een duidelijk antwoord op krijgt.
Dus blijft je hoofd zoeken.
Nog een keer.
En nog een keer.
Tot je uiteindelijk vooral moe bent van een gesprek waar de ander waarschijnlijk al lang niet meer mee bezig is.
Dat overdenken kan bij ADHD en neurodivergentie heel herkenbaar zijn. Niet omdat je bewust kiest om alles zo diep te analyseren.
Je hoofd wil gewoon heel graag zekerheid.
Alleen…
die krijg je niet altijd.
En soms is het moeilijkste dus niet om het gesprek los te laten.
Het is accepteren dat je nooit 100% gaat weten wat iemand anders dacht.
Dus als jij vanavond weer in bed ligt en ineens denkt:
“Oh s**t. Waarom zei ik dat?”
Misschien hoef je het deze keer niet helemaal uit te pluizen.
Misschien mag je gewoon denken:
ik was erbij. Ik heb het gesprek gevoerd. Het is voorbij.
En nu mag mijn hoofd ook verder. ❤️
Ben jij ook iemand die gesprekken nog drie uur later opnieuw voert in je hoofd?
