Omnia Heling

13/06/2026

Ik ken Anxiety ondertussen maar al te goed.

Dat stemmetje dat zegt dat je niet goed genoeg bent.

Dat het waarschijnlijk toch niet gaat lukken.

Dat anderen beter zijn.

Dat je je moet schamen.

Dat je nog harder moet proberen.

Dat er iets mis is met jou.

En eerlijk?

Ik ben dat stemmetje beu.

Niet omdat het nooit meer opduikt.
Maar omdat ik niet langer wil dat het mijn leven bestuurt.

Jarenlang dacht ik dat ik van Anxiety af moest geraken.

Dat ik haar moest wegduwen.
Negeren.
Oplossen.

Tot ik ontdekte dat dat meestal alleen maar meer spanning creëert.

De grootste verandering kwam toen ik iets anders begon te doen.

Voelen.

Niet analyseren.
Niet vechten.
Niet wegduwen.

Gewoon voelen wat er aanwezig is.

Dat is ook waarom ik zo graag werk met de Sedona-methode.

Omdat ze je niet leert hoe je gevoelens moet controleren.

Maar hoe je ze kunt toelaten.

Zodat ze uiteindelijk vanzelf minder grip krijgen.

Want hoe meer ik Anxiety probeer weg te duwen,
hoe harder ze roept.

Hoe meer ik haar gewoon laat bestaan,
hoe stiller ze wordt.

🤍

Ben jij iemand die Anxiety probeert te bevechten?
Of heb je al ontdekt dat er soms een andere weg bestaat?

10/06/2026

Ik heb het gevoel dat we iets zijn kwijtgeraakt.

Of misschien niet kwijtgeraakt,
maar het gewoon vergeten.

We leren al van heel jonge leeftijd hoe we sterk moeten zijn.
Hoe we moeten doorgaan.
Hoe we moeten presteren.
Hoe we ons moeten aanpassen.

Maar veel minder hoe we moeten voelen.
Dat huilen oké is.
Dat woede niet alleen destructief is, maar ook passie, vuur en kracht kan zijn.
Dat vertragen niet hetzelfde is als opgeven.
Hoe we moeten luisteren naar ons lichaam.

De afgelopen maanden ben ik daar zelf weer keihard tegenaan gelopen.
Maar ik zie het ook rondom mij.

In gesprekken met vrienden.
Tijdens sessies.
In de verhalen die mensen met mij delen.

We worden voortdurend richting doen geduwd.
Werken.
Presteren.
Bouwen.
Dragen.

Eigenschappen die op zich niet verkeerd zijn, integendeel.

Maar ergens onderweg lijkt er iets te zijn doorgeslagen.
Want de mannelijke energie die ons vooruit helpt bouwen,
is niet dezelfde energie als voortdurend moeten presteren.

En de vrouwelijke energie gaat niet over zwak zijn,
maar over voelen, verbinden, ontvangen en vertrouwen.

Voor mij gaat dit niet over mannen of vrouwen.
Het gaat over de delen die we allemaal in ons dragen.

En ik heb het gevoel dat de balans zoek is geraakt.

Dat we zijn vergeten dat kracht en zachtheid naast elkaar mogen bestaan.

Dat voelen en handelen elkaar nodig hebben.

Dat rust even waardevol is als actie.

De balans is weg.
En ik denk dat veel van ons dat voelen.

Ik ben op zoek naar de middenweg, de balans.
Wie zoekt er met mij mee?

08/06/2026

Je hebt geen nieuw leven nodig.

Je hebt meer van jezelf nodig.

Ik denk dat veel mensen voelen dat er iets mag veranderen.
Een andere job.
Een andere relatie.
Een ander huis.
Een andere omgeving.

En soms klopt dat ook.

Maar vaak gaat het niet over wat er rondom ons verandert,
maar in onze binnenwereld.
Het gaat over het contact dat we onderweg met onszelf zijn kwijtgeraakt.

Met wat we voelen.
Met wat we nodig hebben.
Met wat ons energie geeft.
Met wat echt bij ons past.

Hoe harder ik probeer te worden wie ik denk dat ik moet zijn,
hoe verder ik van mezelf afdwaal.

En hoe meer ik vertraag, luister en voel,
hoe meer ik mij herinner dat opnieuw rust vinden in mezelf het enige is dat ik 'moet' doen.
Het enige dat ik wil zijn, is mezelf.

06/06/2026

Hoe weet je eigenlijk wat bij je past?

Het is een vraag die ik de laatste jaren steeds vaker hoor.
Een vraag die ik mezelf ook vaak gesteld heb...
'Wat moet ik in godsnaam gaan doen?'

En eerlijk?
Het antwoord wordt niet gevonden door nog meer na te denken.

Want de meeste mensen zijn zichzelf niet kwijtgeraakt.
Ze zijn vooral heel goed geworden in aanpassen.

Aan verwachtingen.
Aan werk.
Aan wat hoort.
Aan wat logisch is.
Aan snel vooruit gaan, en vooral niet te lang stil te staan.

Tot ze op een bepaald moment voelen dat er iets ontbreekt.

Dat herken ik ook bij mezelf.
Hoe meer ik vertraag, hoe meer ik merk dat de dingen die mij echt gelukkig maken eigenlijk verrassend eenvoudig zijn.

Tijd in de natuur.
Creatief bezig zijn.
Diepe gesprekken.
Dieren.
Mensen begeleiden.
Gewoon aanwezig zijn bij wat er is.

Veel daarvan deed ik als kind ook al.

Dus mijn advies is dat we onszelf niet opnieuw moeten uit vinden.
Maar juist onszelf eens terug te gaan vinden.
Misschien mogen we ons gewoon herinneren wie we altijd al waren.
🤍

Dus hierbij een kleine uitnodiging:
Wat deed jij graag als kind?
Ga het deze week eens opnieuw doen.

Niet met groot doel, intentie of verwachting.

Maar gewoon om te voelen wat er gebeurt.

Ik ben benieuwd wat je ontdekt.
Laat het mij weten;
Wat deed jij graag, en wat deed het met je toen je dit opnieuw implementeerde?
🤍

05/06/2026

Doe dingen die je graag doet.

Of doe dingen die je moet doen, op een manier die voor jou werkt.

Ik denk dat we ergens onderweg zijn vergeten dat er meer dan één manier bestaat om te leven.

Dat niet iedereen gemaakt is voor hetzelfde ritme.
Dezelfde agenda.
(dezelfde) Regels.

Vrijheid zit voor mij niet in niets meer moeten.
Vrijheid zit in keuzes maken die bij jou passen.
De dingen zo doen, dat het voor jou werkt.

In luisteren naar jezelf.
In voelen wat werkt.
In ruimte maken voor plezier, zelfs in de kleine dingen.

Want misschien hoeft het leven niet lichter te worden.

Misschien mogen we gewoon stoppen met het zwaarder te maken dan nodig.

🤍

Wat is iets dat jij tegenwoordig meer op jouw manier doet?
Of waar besluit jij, hier en nu, klaar mee te zijn?

02/06/2026

Rust vinden in de chaos...
Het klinkt makkelijker dan het is.

Het 'probleem' is dat de chaos vaak niet alleen rondom ons beweegt,
maar dat ze ook vanbinnen duidelijk voelbaar is.

In de gedachten die blijven doorgaan.
In de verwachtingen die we onszelf opleggen.
In het gevoel dat we nog van alles moeten.
Dat we eerst nog iets moeten bereiken voor we mogen rusten.

Ik ken dat gevoel zelf goed genoeg, en ik zie het ook gebeuren in mijn omgeving.

En toch merk ik telkens opnieuw dat rust niet ontstaat wanneer alles opgelost is,
maar wanneer we stoppen met vechten tegen wat er is.

Wanneer ik luister naar mijn lichaam.
Wanneer ik mezelf toelaat om even niets te 'moeten'.
Wanneer ik vertraag.

Dus hierbij een kleine uitnodiging als je voelt dat dit voor jou bedoelt is:

Neem vandaag eens één moment waarop je niets hoeft op te lossen.
Niets hoeft te bereiken.

Gewoon even ademhalen.
Voelen.
Aanwezig zijn.
En vraag jezelf eens: "Hoe gaat het écht met mij?"

Ik nam onlangs een tweede podcast op over vertragen, vrijheid en thuiskomen bij jezelf.
Je vindt de link in mijn linkinbio.

En voel je dat je hier zelf wat ondersteuning bij kan gebruiken?
Dan ben je altijd welkom.

31/05/2026

🌿 De agenda voor de grote vakantie staat open 🌿

Misschien voel je dat je nood hebt aan een moment voor jezelf.
Om te landen in je lichaam.
Om spanning los te laten.
Om te voelen wat er onder de drukte van het dagelijkse leven aanwezig is.

Deze zomer ben je welkom voor onder andere:

🤍 Holistische therapie
🤍 Res(e)t – lichaamsgerichte ontspanning en herstel
🤍 Enrootment
🤍 Cupping voor emotionele release
🤍 Ceremoniële sessies
🤍 ...

Of je nu ergens tegenaan loopt, nood hebt aan rust, of gewoon dichter bij jezelf wil komen, je bent van harte welkom.

📅 De volledige agenda voor juli en augustus staat nu online:
🖥️ https://calendly.com/omniaheling

Vind je geen geschikt moment of twijfel je welke sessie het beste bij je past? Stuur me gerust een berichtje, dan kijken we samen wat mogelijk is.

Liefs,
Kirsten 🤍

Welkom in mijn online agenda. Hier plan je je afspraak in mijn thuispraktijk. Voor maandag in Antwerpen (Puur Zuid) boek je via de online kalender van Puur Zuid. Geen passend moment of twijfel over je keuze? Contacteer me gerust.

31/05/2026

Soms vergeet ik dat ik ook gewoon een mens ben.

Een mens met een aangeboren hormoonaandoening.
Geboren zonder schildklier, en daardoor elke dag afhankelijk van medicatie.

Ik voel ondertussen goed zelf aan wanneer ik in balans ben en wanneer niet.
Want wanneer die waarden uit balans raken, voel ik dat in alles.

Mijn energie verdwijnt.
Mijn motivatie zakt weg.
Mijn lichaam voelt zwaar, leeg.
Mijn emoties worden intenser.
Donker.
Net als mijn gedachten.
Zelfs de dingen waar ik normaal van geniet, kosten plots veel meer moeite.
Copingsmechanismen nemen de overhand, en ik verlies mezelf.

De afgelopen maanden waren zo'n periode.

Sinds december voelde ik de vermoeidheid opspelen, en merkte ik dat ik mij verloor in zaken die ik anders (beter) onder controle heb.
In januari werd ik fulltime zelfstandige, en in februari crashte ik volledig.
Het duurt ongeveer 3 maand voor de medicatie terug op punt staat, dus ik ben blij dat we mei eindelijk door zijn, en dat ik mij weer als mezelf voel.

Waar ik de afgelopen maanden heel erg in gevecht was geraakt met mezelf,
was mijn lichaam simpelweg aan het aangeven dat er iets was dat aandacht nodig had.

Ik heb geprobeerd mezelf te verdoven, om alsnog door te gaan, maar ik besefte al snel dat dat niet kon.
Dat ik de situatie moest accepteren.

Vroeger vocht ik daartegen.

Ik wilde doorgaan.
Presteren.
Bewijzen dat ik het wel kon.

Maar deze keer probeerde ik iets anders.

Luisteren.

Luisteren naar mijn lichaam.
Luisteren naar mijn grenzen.
Luisteren naar wat de vermoeidheid, mijn gedachten en emoties mij probeerde te vertellen.
En gek genoeg bracht die periode mij dichter bij mezelf dan ik in lange tijd geweest ben.

Dichter bij wat echt belangrijk is.

🤍 Verbinding met mijn lichaam.
🤍 Verbinding met de natuur.
🤍 Verbinding met de mensen die ik liefheb.
🤍 Verbinding met mezelf.

Soms vraagt het leven je om te vertragen zodat je opnieuw kunt voelen wat je onderweg bent kwijtgeraakt.