21/05/2026
"Wat als mijn baby te groot is?" Het is iets wat zoveel mama's wakker houdt. Terwijl de wetenschap al lang weet dat een baby zelden écht te groot is voor het lichaam dat hem draagt.
Goesting om te gillen! Dat heb ik als ik (weeral) een berichtje krijg van een mama die ik begeleid, na haar controle op 25 weken. De baby doet het super goed alleen... lijkt die wel aan de grote/zware kant zo op deze termijn.
Ik word er kwaad van. Wekenlang zitten we al samen in een traject, ga ik samen met de ouders na wat hun angsten zijn, waar ze vertrouwen in mogen vinden, welke hun diepste wensen zijn.
En in 1 moment, wordt het allemaal van tafel geveegd door 'het vermoeden van een grote baby'. Terwijl we weten dat het meten op de echo géén exacte wetenschap is, het is een SCHATTING, dus zou het fijn zijn om dat ook zo te behandelen. Er niet meer en niet minder waarde aan te hangen dan wat het vermoedelijk is (net zoals de uitgerekende datum, trouwens).
Ik herken de angst, in omgekeerde richting dan. Bij Lenn kreeg ik consequent te horen dat mijn baby'tje aan de kleine kant was. Dat ik dringend meer rust moest nemen, dat hij echt meer moest groeien.
Hij werd op 40 weken geboren met een gewicht van 4kg170. Ofwel heb ik héél goed gerust (waarvan ik weet dat dat wel tegenviel), ofwel waren de schattingen gewoon verkeerd en heb ik me druk gemaakt om niks.
Bij deze... een oproep om je als mama te realiseren dat het meten op de echo een schatting is met een marge! en als arts, om voorzichtig om te gaan met uitspraken die alle bevalwensen couperen. Dat geeft geen veilig gevoel.
(Ohja, als ik er twee baby's kan uitduwen van 4kg170, dan kan jij dat ook 😅)
