15/06/2026
Omdat het noodzakelijk is. Omdat we recht op ondersteuning hebben. Respect voor alweer een zeer geslaagde actie van Actiegroep Recht op Ondersteuning, in Hasselt.
Persbericht van de geslaagde actie die deze middag doorging in Stadspark Hasselt. Foto's volgen nog!
Actiegroep hekelt wachtlijsten handicap en geplande hervormingen
“Doordat mijn ondersteuningsbudget uitbleef heb ik mijn job moeten opgeven.”
Vaderdag, 14 juni, 13u, Stadspark van Hasselt: de actiegroep recht op ondersteuning van personen met een handicap voert actie. “We zijn hier niet voor een wandelingetje in het park. We hebben een boodschap voor de samenleving en de politiek”, zegt Karen Thoonen, woordvoerster van de actie. “Mensen met een handicap pikken het niet langer dat ze worden uitgesloten uit de samenleving. We hebben ondersteuning nodig om net als anderen in de samenleving te kunnen wonen, leren, werken, ons verplaatsen, plezier maken zoals iedereen hier vandaag in het park. We kunnen wel een budget voor ondersteuning aanvragen bij het Vlaams Agentschap voor Personen met een Handicap (VAPH). Maar vervolgens worden we jaren op de wachtlijst geparkeerd. Er is geen zicht op wanneer we wel ons PVB of PAB krijgen. We kunnen geen toekomstplannen maken, we kunnen geen stappen zetten die voor anderen evident zijn. Ons leven staat on hold”
Volgens de meest recente cijfers van het VAPH staan in Limburg 3210 volwassen personen met een handicap op de wachtlijst. De laatste cijfers voor kinderen wijzen op 379 wachtenden op PAB. Voor heel Vlaanderen is dat respectievelijk 17.889 en 1763.
“Elke persoon op de wachtlijst is er 1 te veel. Achter al die cijfers zitten mensen met een handicap maar ook hun families. Moeders, vaders, zussen, kinderen, ook partners. Velen onder hen geven hun job op omdat ze zorg moeten opnemen voor een familielid. Ze belanden op uitkering en zijn algauw enkel nog mantelzorger. Vorige maand getuigden verschillende jonge ouders hier nog over. Wij en onze naasten willen ook een eigen leven, we willen niet enkel (over)leven. We willen als mensen behandeld worden, niet als nummers en statistieken”, stelt Thoonen.
Ook Marleen Billen (64) en haar vader (90) doen mee aan de actie. “Ik sta al 14 jaar op de wachtlijst. Ik woon alleen en mijn netwerk is mijn papa van bijna 90 jaar. Mijn zus komt ook wel zo veel mogelijk langs maar die heeft ook een eigen leven.”
De actievoerders geloven niet in het plan van minister Gennez om de wachtlijsten weg te werken. Thoonen: “De minister vindt dat mensen meer op allerlei erkende diensten en voorzieningen moeten beroep doen. Maar die kunnen nog altijd vaak niet bieden wat er nodig is. Ze kosten ook allemaal geld terwijl met het PVB die kosten kunnen worden vergoed. De minister wil ook bestedingsmogelijkheden afbouwen, terwijl die verschillende mogelijkheden juist ondersteuning op maat brengen.”
Marleen legt uit: “Voor mij is poetsen onmogelijk en er zijn heel wat andere taken waarbij ik ondersteuning nodig heb vanwege mijn handicap. Met een PVB zou ik poetshulp via dienstencheques kunnen betalen. Ik zou een assistent zoeken die me snel begrijpt en kan ondersteunen bij heel verschillende dingen. Ondersteuning bij administratie, een dagplanning maken, boodschappen, koken, met mijn auto rijden om ergens naartoe te gaan. Zonder PVB ga ik constant in het rood. Alles wat ik extra wil doen buiten gewoon dagelijks voor mezelf zorgen en diensten aansturen, kost me te veel energie. Met PVB zou ik energie overhouden om mij meer te kunnen inzetten voor anderen bijvoorbeeld via vrijwilligerswerk. Ik zou meer autonomie hebben en niet meer afhankelijk zijn van mijn familie. Dan zou ik gewoon weer zus en dochter kunnen zijn.”
Minister Gennez stelde meermaals dat het niet haalbaar is om voldoende middelen vrij te maken voor iedereen op de wachtlijst. De actievoerders zijn het daar niet mee akkoord. Thoonen: “Voor andere zaken is wel geld. Trouwens, investeren in de voorzieningen rechtstreeks toegankelijke hulp, het alternatief van de minister, kost ook veel geld. Het biedt minder kansen op ondersteuning maat en eigen regie dan investeren in persoonlijke budgetten.”
Marleen: “Wij zijn geen kostenpost. Laat ons zelf onze ondersteuning regelen en dat kunnen wij nog veel bijdragen aan de samenleving. Een aantal jaar geleden heb ik ontslag gekregen wegens medische overmacht. Ik werkte bij de VDAB en had nog heel wat te bieden. Ik had PVB willen inzetten om ondersteuning in te kopen op mijn werk. Maar ik stond op de wachtlijst. Ik heb nood aan één iemand die mij ondersteunt en me zonder veel woorden begrijpt. Als ik tegen verschillende mensen moet uitleggen wat ik nodig heb, is mijn energie voor de dag al op. Dat heb ik in het verleden te veel te veel moeten doen. Daardoor ben ik terug ziek geworden. Nochtans deed mijn werk graag en had méér kunnen geven.”
Thoonen: “De regering wil toch veel mensen aan het werk zetten? Wel, zorg dat mensen de budgetten krijgen om ondersteuning in te kopen zodat ze echt stappen naar werk kunnen zetten. Zo kunnen ook duizenden vaders, moeders en andere mantelzorgers hun job en leven terug oppikken. Dit is een win win voor iedereen.”
