Innerstroom

19/05/2026

Balans.
Waarin verlang jij het?
En waar ervaar je het al in jezelf, in je leven?

Ik vond het heerlijk deze stenen uit te zoeken en te stapelen.
Zoekend naar evenwicht.
Wat een metafoor.

Ik blijf zelf zoeken naar balans in mijn leven.
Tussen bij mezelf zijn en afstemmen op de ander.
Tussen lastige gesprekken even laten rusten… en toch benoemen wat voor mij van belang is.
Tussen comfort zoeken en mezelf uitdagen.
Tussen willen groeien en leren… en mezelf graag zien zoals ik nu al ben.
Tussen doen en gewoon zijn.
Tussen mezelf dragen en durven uitreiken.
Enz...

Balans betekent niet dat alles perfect stil staat. Dat we overal precies "gematigd" in worden. We hebben nu eenmaal polariteiten in ons. En tussen ons.
Het is voor mij niet of-of.
Sterk of zacht.
Grenzen of verbinding.
Autonomie of nabijheid.
Rust of groei.
Werken of rusten.

Balans zit vaak in én-én.

Misschien komt vrede wel als we ruimte maken voor meerdere waarheden tegelijk.
Ik droom van een wereld met wat minder polarisatie.
Minder hard tegenover elkaar.
Meer nieuwsgierigheid naar wat ook nog waar kan zijn. In ons en tussen ons.
En misschien begint dat dichterbij dan we denken.
Bij het leren luisteren naar de verschillende stemmen in onszelf.
Bij het onderzoeken van onze innerlijke tegenpolen, zonder één kant te moeten wegduwen.
En net als er iets heel sterk op de voorgrond leeft eens nieuwsgierig zijn naar wat er daarmee geen ruimte krijgt.

Voice Dialogue heeft daarin voor mij echt een steen verlegd.
Niet omdat alle spanning verdween.
Maar omdat ik anders leerde kijken naar wat er in mij én in jou leeft. 🌿

05/05/2026

Hij beschrijft hier zo op zijn manier hoe dat oorspronkelijke kind in hem is mogen blijven bestaan.
Hoe hij het heeft beschermd en in leven heeft gehouden.
"Mijn centrum vanbinnen, daar blijf je af."
Ondanks de straffen...

De meesten van ons hebben wél geleerd zich op 1 of andere manier aan te passen.
En dat is héél natuurlijk.
We willen erbij horen en graag gezien worden.
Dat is een diep menselijk verlangen en instinctief ook nodig voor survival, zéker als kind.
Vaak komt er aanpassing en dus kwetsuur op wie we diep vanbinnen waren en zijn.
Het kwetsbaar innerlijk kind laat zich ook als volwassene vaak (subtiel) nog voelen in ons telkens we door iets geraakt zijn.

En toch hebben we het ook allemaal nog in ons. Dat oorspronkelijk kinddeel.
Het mijne wordt blij van spelen, zingen en verkleden 🤭🥰

En hoe ook ik het zelf ervaar: hoe meer innerlijke zorg voor het kwetsbare, hoe meer ruimte ook dit oorspronkelijke deel krijgt.

Hoe laat het zich bij jou voelen?
Waar wordt jouw oorspronkelijk innerlijk kind blij van?
Hoe zou zijn/haar dag eruit zien als die even helemaal wild mag dromen? ❤️

03/05/2026

De eerste 14 tickets voor Ontvlam zijn de deur uit 🔥
Zo fijn om te voelen dat het alweer begint te leven.
Dat jullie verlangen naar echte ontmoeting!

Dankjewel aan iedereen die zich al inschreef 🙏 én aan wie mee voelt, leest, deelt…

Ik heb er veel zin in om jullie te ontmoeten en vooral jezelf en elkaar te laten ontmoeten.

Er zijn nog plekjes in elke categorie.
Ben je of ken je een single die zin heeft in verrassend en écht verbinden?

👉

Voor de meest populaire categorieën (hetero tussen 25 en 55 jaar) en categorieën waarvoor reeds voldoende mensen inschreven worden er effectieve data gepland.

26/04/2026

Wat is jouw bescherming?

Ik zette gisteren een helm op.
En een zonnebril.
Fysieke bescherming.
Soms nodig.

Maar vaak beschermen we ons ook vanbinnen.

Je weet al zoveel.
Je hebt al gevoeld, gepraat, geanalyseerd.

En toch…
blijf je ergens vastlopen.
Niet omdat je het niet begrijpt.
Maar omdat iets in jou zich beschermt
tegen voelen.

Dat kan er zo uitzien:
afstand houden
pleasen
piekeren
druk bezig zijn
zorgen voor de ander
scrollen
alcohol
emo eten
blijven zoeken naar nóg een inzicht

Ik herken er zelf ook een paar...

En ergens is het logisch.
Die bescherming heeft je iets gebracht.

Maar soms houdt ze je nu
weg van wat je eigenlijk wil voelen...

Dus…
wat is jouw bescherming?

En wat zou er gebeuren
als je die even zachtjes laat zakken? 😉

25/04/2026

Je weet het al.
En toch verandert er weinig.

Je hebt er al veel over gelezen
veel geanalyseerd
benoemd
misschien al vaak besproken in therapie

En toch… blijf je ergens vastlopen

Niet omdat je het nog niet goed genoeg begrijpt
maar omdat er iets onder zit
dat nog niet echt ruimte kreeg

Kom.

We vertragen even

We kijken samen
Vertragen. Voelen. Verdiepen
zonder oordeel
met nieuwsgierigheid

Naar dat laagje dieper
voorbij het weten
voorbij het praten

Het kan spannend zijn om daar te komen

En we doen het samen

Wat gebeurt er als je daar echt nieuwsgierig naar durft te zijn?

22/04/2026

“ik weet het allemaal al wel”
“ik wil niet meer aan mezelf twijfelen”

wat als net dat je vastzet waar je niet wil zijn?

waar ik zo van hou en wat voor mij zo eenvoudig is (en tegelijk zo krachtig) is dit:

nieuwsgierigheid

zo’n eenvoudige, bijna zachte tool
maar eentje die grote shifts kan brengen

gewoon nieuwsgierig zijn

en vooral nét op de plek waar we denken het al te weten
denken te weten hoe iets in ons in elkaar zit

want we hebben al zoveel gedaan
therapie, boeken, inzichten, patronen gezien
"we wéten het wel"

en dat helpt

maar als we dan met echte nieuwsgierigheid een laagje dieper gaan kijken, luisteren, voelen…
zonder het al vast te hebben

dan wordt het soms bijna magisch wat we daar ontdekken
en dat overstijgt het wéten... dan wordt het vaak ervaren, belichamen, ont-dekken

niet alleen in onszelf

maar ook in de mensen rond ons
de mensen die we denken te kennen
waar we al weten wat ze denken, voelen, bedoelen

wat als we net daar eens vanuit niet-weten blijven kijken?

open
nieuwsgierig

probeer het eens…

18/04/2026

Wat zou jij graag meer op de voorgrond krijgen in jezelf?

Soms staat iets sterk op de voorgrond in ons leven.
Een innerlijke criticus die ons doet twijfelen aan onszelf.
De pusher die vindt dat we vooral bezig moeten blijven.
Een zorger die iedereen tevreden wil houden en inslikt.
De angst die roept dat het niet veilig is en terugtrekt.

Ze vragen aandacht. Ze klinken luid.
En daardoor verdwijnt iets anders vaak naar de achtergrond.

Een zachtere stem misschien.
Je verlangen.
Je verdriet.
Je nood aan ontspanning.
Je wijsheid.
Je nodig mogen hebben.
Je hart.

In Voice Dialogue kijken we met mildheid naar wie er in ons waarom op de voorgrond staat… én maken we ruimte voor wat naar de achtergrond verdween.

Want niet alles wat luid is, is leidend.
En niet alles wat stil is, is onbelangrijk.

Misschien hoeft er vandaag niets opgelost te worden.
Misschien is de vraag alleen:

✨ Wat leeft er nu op de voorgrond in mij?
✨ Wat raakt op de achtergrond en wil ik terug meer uitnodigen?
✨ En wat zou mijn hart zeggen als het even alle ruimte kreeg?

08/04/2026

🌿 Ruimte nemen… en dan?

De laatste tijd hoor ik veel verhalen die me raken.
Mensen die in een liefdevolle relatie zitten, en toch ineens voelen dat ze ruimte nodig hebben.
Die besluiten apart te wonen, een pauze te nemen of zelfs een relatie te beëindigen. Iets in hen begint te verschuiven, maar welke richting klopt? Naar welke stem heb ik te luisteren?

En telkens komen dezelfde vragen naar boven:

Waar neem ik eigenlijk nog ruimte in voor mezelf?
Waar heb ik me zó lang aangepast dat ik mezelf niet meer helemaal voel?
En als ik dan wél ruimte neem… wie bén ik dan eigenlijk?
Wat vind ik leuk? Bij wie wil ik zijn? Wat wil ik echt in dit leven?

Vaak komt dit soort onderzoek naar boven na een intense shift:
een relatiebreuk, burn-out, herstel van ziekte of verslaving, een verlies ervaring, ontslag,…
momenten die alles door elkaar schudden en tegelijk iets in beweging zetten.

Het echte antwoord zit zelden in het aanpassen van de omstandigheden, maar wel in de weg naar binnen.

Wat mij raakt, is hoe moedig het is om daar niet van weg te lopen.
Om te blijven voelen.
Om eerlijk te worden met jezelf, zelfs wanneer de richting nog niet duidelijk is.

Voor iedereen die in zo’n overgang zit:
je bent niet alleen en je bent niet kapot.
Je bent aan het ont-wikkelen.
Aan het terugvinden wat van jou is... en wat niet.

💛

30/03/2026

Work of Love

De voorbije week mocht ik me samen met een heerlijke groep mensen twee dagen onderdompelen in het bijzondere opstellingswerk van Daivika van The Sound of Running Water.
Het raakte opnieuw iets in mij dat ik al lang weet: waarom opstellingswerk mij ooit riep... en waarom het dat nog steeds doet.

Work of Love

Mensen die samenkomen om te helen, te verbinden, te voelen, te laten stromen, oude pijn of boosheid te uiten, bedding te vinden,...
Om te onderzoeken wat hen draagt én wat hen ergens nog vasthoudt.
Patronen en cycli die door generaties heen in ons bewegen.
Vragen over liefde, grenzen, je plaats innemen, de band met ouders, broers/zussen, je partner, kinderen,...
En ook de stille sporen van wat er vóór ons leven gebeurde, bijvoorbeeld het verlies van kinderen voor onze geboorte of trauma's van vorige generaties, maar die wel voelbaar aanwezig zijn in een systeem.

Wat mij telkens raakt, is hoe dit werk voorbij woorden gaat.
Voorbij begrijpen.
Het is de laag waar we kunnen voelen, ervaren, bewegen, dingen een nieuwe plek of andere lading geven. En dit samen. Wat van jou is, herken ik ook in mezelf. Zo werkt het vaak.

Work of Love.

Misschien ken je het al en wil je zelf terug een stukje verkennen?
Of je kent het niet en bent nieuwsgierig?
Je hebt al veel "begrepen", geanalyseerd, besproken en voelt dat je iets wil bewegen op een laagje dieper?
Je bent welkom om dit te komen verkennen in mijn praktijk. (zie link in de eerste comment)
Voorlopig nog in individuele sessies, dat voelt voor velen vaak laagdrempeliger.
Stilaan voel ik ook weer het verlangen om groepssessies te organiseren.
Ik broed er nog even op. Het is tenslotte lente 💛😘

03/02/2026

Soms voel ik sneller wat jij nodig hebt
dan wat ik zelf nodig heb.

Ik stem me af.
Ik zorg.
Ik hou rekening.
Ik maak het zacht voor iedereen.

En pas veel later merk ik:
huh… waar ben ik eigenlijk gebleven?

Misschien herken je dat stuk in jezelf.
Dat deel dat bijna automatisch zorgt, aanvoelt, zich aanpast.
Dat vrede wil. Verbinding. Niemand teleurstellen.

We noemen het vaak “pleasen”, alsof het iets is dat weg moet.

Maar zo kijk ik er niet naar.

Ik zie een deel dat ooit is opgestaan om je te beschermen.
Dat leerde: als ik zorg voor de ander, dan blijft de verbinding. Dan ben ik veilig.
Loyaliteit. Liefde. Bescherming

Dus eerst: dank je.
Voor alles wat je gedragen hebt.
Je moet niet weg, maar hoe zou het zijn als je ook eens mag rusten?

Wanneer dat kan, komt er soms iets zachts tevoorschijn:
Een eigen behoefte.
Een grens.
Verdriet.
Een verlangen
Iets kwetsbaars dat ook zorg vraagt of eens wil vastgehouden worden.

In mijn werk bij Innerstroom leren we onze innerlijke delen niet wegduwen,
maar leren we ernaar luisteren.
Zodat je niet samenvalt met één rol,
maar wat meer ruimte krijgt om te kiezen wie er op dat moment mag spreken.

Misschien mag vandaag de zorger ook even rusten?
En wat wordt er dan voelbaar in jou?

28/01/2026

"Stilvallen voelt spannend", herken je dat?
In Voice Dialogue gaat het niet over harder werken aan jezelf,
maar over leren luisteren naar wat in jou gehoord wil worden.