25/07/2026
25 dagen na de rook.
Ik weet nog altijd niet goed hoe ik dit moet vertellen zonder dat het te zwaar wordt en tegelijk kan ik het ook niet kleiner maken dan het is.
Op 1 juli zat ik âs morgens nog fris gewassen achter mijn pc. De airco stond op, Lola lag in haar donut naast mij, mijn coaching van die middag lag klaar en ik had echt dat gevoel van: komaan, Berit, de tweede helft van 2026, we zijn vertrokken.
Nog geen uur later droeg ik Lola door een gang die geen gang meer was, maar een stinkende muur van pikdonkere rook.
Sindsdien leven we ergens tussen dankbaarheid en totale ontreddering. Tussen tassen, telefoons, experten, verzekeringen en het zoeken naar een plek waar ons lichaam opnieuw kan geloven dat we veilig zijn.
De voorbije weken was ik stiller. Niet omdat er niets gebeurde. Integendeel. Er gebeurde te veel. Mijn leven lag letterlijk in brokstukken en tegelijk stonden er mensen op die ik nooit meer vergeet. MSOC. Mijn zusje. De brandweer. Mensen die hun huis, hun handen, hun hart openzetten.
Ik ben niet dankbaar voor de brand. Dat zou absurd zijn.
Ik ben dankbaar dat wij er nog zijn.
Lola leeft. Peanut leeft. MSOC leeft. Ik leef.
Vandaag staat mijn blog online: 25 dagen na de rook en eerlijk: ik ben geen herboren versie van mezelf. Ik ben moe, bang, gedragen, verdwaald en nog altijd aan het zoeken naar grond onder mijn voeten.
Maar ik leef.
En vandaag is dat het enige eerlijke wat ik kan zeggen.
Lees de blog hier: https://beritbel.be/blog/25-dagen-na-de-rook
