RediscoverYou.be

03/06/2026

Workshop nervous system in the Rat Race ✨

✨ Een namiddag om meer inzicht te krijgen in jouw eigen zenuwstelsel en opnieuw te leren luisteren naar de signalen van je lichaam.
Voor wie voelt dat spanning, onrust of overleving zich niet alleen in het hoofd afspelen, maar ook in het lichaam aanwezig blijven.

✨ Tijdens deze workshop staan we stil bij hoe jouw zenuwstelsel werkt, hoe stress en oude patronen zich kunnen tonen, en hoe je jouw eigen signalen beter leert herkennen.
We verkennen lichaamssensaties, copingmechanismes en de manieren waarop jouw systeem zichzelf probeert te beschermen.

Daarnaast is er ruimte om niet alleen te begrijpen, maar ook te ervaren.
Via oefeningen, lichaamswerk en trauma-release maken we de brug van inzicht naar integratie. Want soms is praten alleen niet genoeg, en heeft je lichaam iets nodig om spanning stap voor stap los te laten.

Je gaat naar huis met meer bewustwording, meer verbinding met je lichaam en praktische tools om ook zelfstandig verder aan de slag te gaan.

🌕De sessie vindt plaats in de energie van de volle maan in Steenbok. Een maan die ons uitnodigt om stil te staan bij alles wat we dragen, controleren of blijven volhouden, terwijl ons lichaam misschien al langer vraagt om te vertragen. Een krachtig moment om bewust te worden van oude stresspatronen, spanning los te laten en opnieuw verbinding te maken met jezelf.

Een zachte, verdiepende workshop rond regulatie, lichaamsbewustzijn en thuiskomen in jezelf.

📍The Secret Garden Dome Hasselt
(adres na inschrijven)

🗓️Wanneer: 28/06/2026
🕘Uur: 14.30u – 17.30u
✍🏻 Inschrijven en meer info: via PB

Plaatsen zijn beperkt.

Liefs, Wen en Li ✨✨

01/06/2026

🧠🪫Een gedachte kan heel overtuigend aanvoelen. Zeker wanneer ze vertrekt uit angst, zelfkritiek of oude ervaringen. Dan lijkt het alsof wat je hoofd zegt ook automatisch klopt. En net daar raak je vaak verstrikt: in twijfelen, vermijden, controleren of jezelf kleiner maken.

Afstand maken van je gedachten betekent niet dat je ze moet wegduwen. Het betekent dat je leert opmerken wat er in je opkomt, zonder er meteen in mee te gaan. Dat je leert onderscheiden: dit is een gedachte, niet per definitie een feit. Dit is het deel van me dat me wil beschermen.. Dat al zegt 'zet je troepen al maar klaar' of 'maak je maar klaar om je te verstoppen'.

Die verschuiving maakt veel verschil. Want zodra je niet meer automatisch samenvalt met wat je denkt, ontstaat er meer ruimte om bewuster te reageren in plaats van vanuit angst, gewoonte of zelfbescherming. Om hierin voor jezelf uit te maken of dit een feit is, of angst dat je probeert te waarschuwen... Maar het nodigt je uit om de 'persoon' in je hoofd ook tegen te spreken, de innerlijke criticus is vaak luid... en je hebt het niet steeds door maar het wil niet betekenen dat hij/zij altijd de waarheid spreekt ❤

Herken je dit bij jezelf?
Dan weet je hoe snel een gedachte je hele binnenwereld kan kleuren.

Liefs,

28/05/2026

27/05/2026

Soms doorbreek je een patroon niet door het beter te begrijpen, maar door op een klein moment iets anders te doen dan wat je gewoon bent.

Niet elke gedachte hoeft gevolgd te worden.
Niet elk gevoel vraagt automatisch om hetzelfde gedrag.

Net daar ontstaat iets nieuws.
Een andere ervaring in je lichaam.
Een andere route in je brein.
Een andere manier van omgaan met wat je voelt.

❤️Dat is jezelf stap voor stap iets nieuws aanleren.

Liefs,

25/05/2026

👀🫣Ik zie het vaak voorbij komen: “Mijn lichaam gaf aan dat ik mijn gevoel mocht volgen.” Maar daar zit een belangrijke nuance, zeker wanneer je bezig bent met oude hechtingspatronen en beschermingsmechanismen.

Je lichaam liegt niet, maar je zenuwstelsel vertelt ook niet altijd het volledige verhaal. Het reageert niet alleen op wat onveilig ís, maar ook op wat ooit onveilig voelde. Een grens stellen, je uitspreken, boosheid reguleren, niet meteen pleasen of niet terugtrekken kan daardoor spanning oproepen, zelfs wanneer het net een gezondere beweging is.

Dat is waarom het te kort door de bocht is om elke weerstand te zien als een teken dat je iets niet moet doen. Soms is weerstand een beschermingsreactie. Je systeem herkent iets nieuws nog niet als veilig, omdat het vroeger misschien gevolgen had. Afwijzing, ruzie, schuldgevoel, stilte.... Het verlies van verbinding.

🧠Wanneer je getriggerd wordt, reageert je zenuwstelsel vaak sneller dan je bewustzijn. Je voelt boosheid, spanning of verdediging, en voor je het weet doe je wat je altijd deed: uithalen, pleasen, controleren, terugtrekken of jezelf overschreeuwen..

Het aanleren van nieuwe veiligheid begint wanneer je die oude reactie leert opmerken zonder er automatisch in mee te gaan. Je kan boosheid voelen en toch pauzeren. Je kan geraakt zijn en toch kiezen om niet aan te vallen. Je kan een grens aangeven, ook wanneer je lichaam protesteert. Je kan spanning voelen zonder meteen te besluiten dat je iets verkeerd doet.

Het vraagt penduleren tussen veiligheid en spanning. Een kleine stap zetten, terugkeren naar je lichaam, voelen wat er gebeurt en binnen je draagkracht blijven. Niet overspoelen, maar ook niet telkens vermijden zodra iets ongemakkelijk wordt.

Zo leert je lichaam iets nieuws... en niet alleen door inzicht, maar door herhaling en ervaring. Door te merken dat je spanning kan voelen en toch aanwezig kan blijven..
Dat is innerlijk werk: niet elk alarm blind volgen, maar leren luisteren met onderscheid.

Dikke kus,

❤

21/05/2026

👀 Wat is eigenlijk nog “normaal” in relaties?

Toen mijn partner vertelde dat hij voor zijn nieuwe job vaak door de week en soms weken na elkaar van huis zal zijn, kwam opvallend vaak dezelfde reactie:
“Oei… en wat vindt uw vrouw daarvan?”

En ergens vind ik dat fascinerend.

Alsof liefde alleen echt is wanneer je elke avond samen thuiskomt, samen eet, samen slaapt en leeft volgens het script dat de maatschappij heeft uitgeschreven.

❤️ Maar wie heeft eigenlijk beslist dat dát de juiste manier van liefhebben is?

Waarom wordt iets dat afwijkt van het klassieke plaatje zo snel bekeken alsof er gevaar dreigt?
Net zoals koppels die bewust geen kinderen willen.
Partners die alleen reizen of voor een job kiezen waardoor ze vaak van huis zijn..
Mensen die kiezen voor ruimte, autonomie of een andere invulling van verbinding.

We zeggen voortdurend dat iedereen zichzelf moet mogen zijn…
tot iemand het ook écht doet.

En begrijp me niet verkeerd:
natuurlijk mis ik hem.
Maar misschien is dat net wat deze situatie zo zichtbaar maakt.

Hoe vanzelfsprekend we elkaar vaak beginnen nemen.
Hoe weinig aandacht er soms gaat naar de kleine dingen:
samen koffie drinken, thuiskomen, een gewone doordeweekse avond..

Afstand legt daar een vergrootglas op.

Maar wat mij vooral opvalt, is hoe snel mensen “anders” gelijkstellen aan “ongezond”.
Terwijl veel koppels die perfect binnen het maatschappelijke plaatje passen, diep ongelukkig zijn.

Dus misschien is de vraag niet:
“oei, hoe gaat dat werken?”

Maar eerder:
werkt het voor jullie?

Want liefde gaat niet over voortdurend samenzijn.
Liefde gaat over elkaar ruimte geven om te groeien, zonder elkaar onderweg kwijt te raken.
Over vrijheid voelen én tegelijk weten waar thuis is.

En eerlijk?
Ik vind het mooier om bewust voor elkaar te blijven kiezen,
dan samen te leven op automatische piloot omdat het “zo hoort”. Maar ook om ieders dromen na te jagen en elkaar erin te supporten. Door een leven naast jouw relatie op te bouwen ❤️

💬 Welke keuze in jouw leven of relatie werd ooit vreemd bekeken… terwijl ze net heel goed voelde voor jou?

Liefs,

20/05/2026

🌹🥀Veel mensen denken dat ze alleen in liefdesrelaties bepaalde patronen herhalen.
Maar je zenuwstelsel kiest verbindingen op basis van wat het kent dus ook in vriendschappen, familiebanden, werksituaties en sociale contacten.

🪫Zo merkte ik vroeger zelf heel erg op dat ik moeite had met een dominantere stijl vanuit een manager, mijn hele systeem ging op alarmstand en ik zei maar op alles 'ja' dat doe ik wel, dat kan er nog bij. Wanneer een gevoel werd aangegeven, kwam er uiteindelijk nooit een gevolg aan. En wanneer ik toch een grens aangaf, werd er door gebolderd.. waardoor ik die grens ook niet bleef stellen, maar waar ik dacht dat "ik maar beter mijn best moest doen". Maar ook mijn perfectionisme naar mijn cliënten toe, ik wilde kwaliteit blijven bieden onder een systeem dat enkel meer druk kon plaatsen.

🧠Want ja, mijn hoofd bleef me wijsmaken dat 'ze me zouden me ontslaan als ik mijn grenzen bleef stellen. . Tot ik in 2023 in een burn-out belandde. Waar ik nog dieper in mezelf moest gaan kijken en voelen. Waar ik soms dacht 'dit is mijn normaal', eigenlijk helemaal niet normaal was.

✨Ik dacht dat ik al 'wakker' was spiritueel gezien... Ik had mijn 'dark night van de soul' al gehad maar hello second edition in transcending!.. Deze keer zei mijn lichaam, 'dit gaan we niet meer doen'. Jij leeft tegen jezelf in dus dit was een gekende dynamiek.

Daarom kan je jezelf telkens terugvinden bij mensen die emotioneel moeilijk bereikbaar zijn. Mensen waarbij jij hard werkt voor verbinding, initiatief neemt, begrijpt, draagt of jezelf aanpast om de relatie te behouden. En ook kan daardoor een chaotische of veeleisende werkomgeving zelfs “normaal” aanvoelen, terwijl rust, duidelijke grenzen of een gezonde werkcultuur vreemd of ongemakkelijk kunnen voelen.

❤Dus het gaat over het bredere patroon dat zich herhaalt in verschillende contexten.

✨En precies daarom voelt verandering soms zo groot.
Want je verandert niet alleen hoe je liefhebt, maar ook hoe je jezelf positioneert in verbindingen algemeen.

Liefs,