01/09/2026
Het is vandaag alweer de eerste schooldag. De zomervakantie is officieel afgelopen. En ondanks de blauwe hemel en een verwarmend zonnetje hebben jullie het ongetwijfeld ook al gemerkt: de herfst komt eraan. De avonden zijn al beduidend korter en frisser geworden. De hitte heeft het land verlaten en de planten krijgen weer broodnodig water. Voor sommigen is het misschien een opluchting na wekenlang te hebben gepuft in die hitte. Voor anderen is het misschien weer even aanpassen. Welke gevoelens de wissel van de seizoenen ook oproept, we hebben het weer niet in de hand.
Het leven loopt in cycli. Niets blijft ooit hetzelfde. De natuur toont het ons keer op keer. Elk vallend blad is een stille herinnering aan de vergankelijkheid van alles wat ooit in vorm is gekomen. We kunnen ertegen vechten als we willen, maar die strijd heeft nog nooit iemand gewonnen. En gelukkig maar. Welke motivatie zouden we nog hebben als morgen al verzekerd was? Elk verhaal moet ooit ten einde komen zodat er een nieuw kan beginnen. Als we dat kunnen toelaten, kunnen we ook de schoonheid zien die erin verborgen ligt.
Zoals de zomer nu langzaam overgaat in de herfst, gaan ook wij door de seizoenen van ons eigen leven. Sommigen zijn lang, anderen zijn kort. Sommigen gaan we alleen, anderen in gezelschap. Elk seizoen draagt bij aan ons verhaal en aan de persoon die we worden. Hoe pijnlijk of geweldig het ook kan zijn. En het wonderbaarlijke is: veel kan je zelf kiezen. Elk moment kan je andere keuzes maken. Elk moment kan je kiezen om een nieuwe weg in te slaan. Om dingen te laten of net op te nemen. Om hetzelfde pad te blijven volgen of om eens een totaal andere richting uit te gaan.
Wat houdt je tegen? Wat ik zo vaak hoor, is angst voor veroordeling. Wat zullen mensen wel niet van mij denken? We projecteren onze eigen angst voor afwijzing op de ander, op basis van het doemscenario dat onze gedachten ons vertellen. Eigenlijk hebben we angst om los te laten wat we kennen. Om de versie van onszelf los te laten die we ons hele leven hebben opgebouwd. Die we presenteren aan de buitenwereld. Die versie waarvan we denken dat die het minste afwijzing zal ervaren.
We gebruiken het als excuus om in onze comfortzone te blijven. Of toch zo lang mogelijk. Totdat het echt niet anders meer kan. Of tot het leven er ons op zijn eigen unieke wijze hardhandig uithaalt. Hoe langer we weerstand bieden aan de verandering, hoe pijnlijker het kan worden. Eigenlijk is het net hetzelfde als in een koud zwembad springen. We stellen het uit: eerst een teen, dan misschien een voet, tot de enkel, nog een beetje dieper erin, nog eens diep inademen en misschien zelfs een beetje terugtrekken. Maar op een bepaald moment moet je springen. Ergens binnenin weet je het. Net zoals je weet dat je ook zult springen. Dus waarom nu niet? En dan laat je los.
Het voelt fris; het voelt nieuw. Het koude water brengt je even helemaal uit je gedachten. Je voelt het leven door je stromen. Je voelt opluchting en moet misschien zelfs even lachen om hoe je daar zo lang hebt staan twijfelen. En is het niet altijd al zo geweest? Elke keer dat je zo’n sprong in het onbekende hebt genomen? Op één of andere manier is het altijd wel op zijn pootjes terechtgekomen. Misschien niet helemaal zoals je het in gedachten had. Misschien bleek het ook helemaal niet de beste keuze te zijn. Maar nu weet je tenminste dat het niet voor jou was.
Ook al bracht de sprong niet wat je ervan verwachtte, elk seizoen komt weer ten einde. Periodes van diepe rouw en verdriet gaan weer over in licht en in de belofte van een nieuw begin. Je hoeft het ook allemaal niet te snappen op het moment zelf; achteraf zal het wel duidelijk worden. Zo spreken ze in veel tradities van een soort levensoverzicht eens we dit lichaam verlaten. Hoe wil jij dat het jouwe eruitziet? En wat zou die oudere versie van jou nu tegen jou zeggen? Waar we het meest spijt van hebben op ons doodsbed zijn de dingen die we niet hebben gedaan.
Laat ons eerlijk zijn: het leven kan soms tergend langzaam vooruitgaan, maar eigenlijk is het maar kort. Er is alweer een zomer voorbij. Voor we het weten zitten we allemaal samen rond de kerstboom en hangt er een nieuwe kalender aan de muur. Wat doet het ertoe wat anderen denken over jouw keuzes? We zijn allemaal gefocust op ons eigen leven. Misschien zullen ze eens raar opkijken. Misschien zelfs even glimlachen of denken dat je helemaal gek bent geworden. En dan? Hun leven eist hun volle aandacht weer op. Terwijl jij je zorgen maakt over wat ze over jou denken, zijn jij en die gekke nieuwe richting die jij eventueel bent ingeslagen het laatste waaraan zij denken!
Dus volg je eigen weg. Met angst, met twijfel, maar in vertrouwen. Neem vandaag die eerste (kleine) stap naar wat je altijd al hebt willen doen. Je bent de schilder van je eigen leven.
En als je hierbij of bij iets anders graag wat ondersteuning of een ander perspectief kunt gebruiken, dan ben ik er voor je.
Beste vriend(in), Het is vandaag alweer de eerste schooldag. De zomervakantie is officieel afgelopen. En ondanks de blauwe hemel en een verwarmend zonnetje hebben jullie het ongetwijfeld ook al gemerkt: de herfst komt eraan. De avonden zijn al beduidend korter en frisser geworden. De hitte heeft het...
