Gezondheidshuis Fab-ulous

Startpagina
België
Gistel
Gezondheidshuis Fab-ulous

“Professionele dwarsligger met een totale visie op gezondheid en energie. Als ondernemer of leider draag je veel – in je hoofd, op je schouders, in je lijf.

Ik doorbreek patronen en kijk naar lichaam, geest, emotioneel en energetisch als één geheel – voor échte vrijheid en herstel." En soms merk je: het kost je energie, of het doet pijn. Ik begeleid ondernemers en professionals tussen de 35 en 60 jaar die vastlopen door fysieke klachten of uitputting. Met een holistische aanpak werk ik samen met jou aan herstel van energie, balans en welzijn – zodat j

ij weer stevig en helder aan het roer staat van je leven en je bedrijf. Geen symptoombestrijding, maar blijvende verandering.

🌿 In je kracht als leider, met je lichaam als bondgenoot. Stuur me gerust een bericht als je benieuwd bent wat ik voor je kan betekenen.

19/08/2026

'Gereedschapskist' is blijkbaar geen evident woord voor mij😅

22/07/2026

"Waarom wachten we eigenlijk tot onze vakantie om écht te ontspannen?"

01/07/2026

"Mijn bloedwaarden zijn perfect... dus waarom voel ik me dan zo uitgeput?"

Onlangs sprak ik een zelfstandige ondernemer. Noem hem gerust David.
Hij vertelde me:
"Rond vier uur lijkt het alsof iemand de stekker eruit trekt. Mijn concentratie verdwijnt, mijn schouders staan voortdurend gespannen en ik word moe wakker. Toch zegt de huisarts dat mijn bloedwaarden goed zijn."

Herkenbaar?

Veel ondernemers lopen maanden, soms zelfs jaren rond met klachten die moeilijk te verklaren zijn.

Ze proberen van alles:
✔️ gezonder eten
✔️ magnesium
✔️ vitamine D
✔️ wandelen
✔️ beter slapen

En toch blijft dat gevoel knagen...
"Er klopt iets niet."

Dat is precies waar ik als gezondheidstherapeut nieuwsgierig naar word.

Ik kijk niet alleen naar wat iemand voelt, maar vooral waarom het lichaam deze signalen geeft.

Vaak zie ik dat het lichaam al veel langer probeert duidelijk te maken dat het uit balans raakt. Niet omdat het "kapot" is, maar omdat het jarenlang heeft gecompenseerd.

Bij ondernemers zie ik regelmatig dezelfde patronen:

* altijd verantwoordelijkheid nemen;
* blijven doorgaan;
* eerst zorgen voor de zaak, daarna voor zichzelf.

Het lichaam houdt dat lang vol...

Tot het zegt:
"Nu is het genoeg."

Mijn aanpak begint daarom niet met een standaardlijst aan adviezen.
Ik wil eerst begrijpen hoe jouw lichaam werkt, hoe jouw dagen eruitzien en waar jouw grootste energielekken zitten.

Niet alles tegelijk veranderen.
Maar zoeken naar die ene knop die het meeste verschil maakt.

Zoals in de cockpit van een vliegtuig: je hoeft niet alle knoppen tegelijk in te drukken om te kunnen opstijgen.
Soms is één juiste aanpassing al voldoende om het lichaam opnieuw in beweging te krijgen.

Herken jij jezelf in David?

Dan is het misschien niet de vraag of je nóg harder moet werken.

Misschien is de vraag:
Wat probeert jouw lichaam je al een hele tijd duidelijk te maken?

25/06/2026

Ontdek in de video wat DSR kan doen bij bv. hernia, pees- en gewrichtsklachten...

maar ook wanneer ik met mijn blote voeten in een distel trap maar stoïcijns probeer verder te gaan😅

17/06/2026

"Wat is dat wat jij doet? EFT?
Wat is dat voor iets😅?"

Spontaan filmpje van mezelf...gelijk ik ben😉

05/03/2026

Een therapeut die altijd beschikbaar is, levert zelden zijn beste werk.

Ik krijg soms de vraag of ik ook ’s avonds afspraken kan inplannen.

Het korte antwoord: nee.

Niet omdat ik dat niet wil, maar omdat het werk dat ik doe fysiek intens is. Mijn behandelingen zijn volledig hands-on en vragen kracht, focus en aanwezigheid💯

Als therapeut ben ik zelf ook mijn belangrijkste instrument.
En dat instrument moet ik in goede conditie houden.

Wanneer ik mijn lichaam overbelast, kan ik misschien vandaag nog iemand helpen… maar morgen niet meer.

Daarom kies ik er bewust voor om mijn behandelingen overdag te plannen. Niet uit gemak, maar uit respect voor de kwaliteit van mijn werk en voor de mensen die bij mij op de tafel liggen.

Gezondheid vraagt engagement.
Van de cliënt, maar ook van de therapeut.

26/02/2026

Soms krijg ik een dringende telefoon.

Of ik “nog even iemand kan tussen nemen”.
Omdat de pijn plots ondraaglijk is geworden.
Omdat stappen bijna niet meer lukt.
Omdat het nu écht niet meer gaat.

Maar pijn wordt zelden plots ondraaglijk.

Ze bouwt op.
Ze fluistert eerst.
Een stijf gevoel. Vermoeide benen. Onrust. Slechter slapen.
Tot ze begint te roepen.

Vaak was er al verbetering.
Er liep een traject.
Het ging beter.

Maar dan wordt een afspraak uitgesteld.
Een opvolging verschoven.
“Het gaat nu wel weer.”

Tot het niet meer gaat.

Begrijp me goed: ik begrijp hoe druk het leven is.
Maar ik werk niet volgens het principe: wachten tot het escaleert en dan snel oplossen.

Ik schuif geen cliënten opzij die hun engagement wél respecteren.
Ik werk niet tot laat in de avond om brandjes te blussen.

Omdat mijn visie anders is.

Ik werk aan de oorzaak.
Aan de aansturing.
Aan de stressbelasting achter de pijn.

En dat vraagt continuïteit.
Onderhoud.
Verantwoordelijkheid.

Preventie is niet urgent.
Tot ze dat wél wordt.

De cliënten die kiezen voor opvolging en onderhoud?
Die blijven stabieler.
Die vermijden crisismomenten.
Die hoeven niet in paniek te bellen.

En dat is het verschil tussen reageren op pijn
en bouwen aan gezondheid.

De echte vraag is dus niet:
“Kan je mij er nog even tussen nemen?”

De echte vraag is:
Hoe belangrijk is jouw gezondheid op het moment dat het even beter gaat?

Gezondheid begint waar symptoombestrijding stopt.

Wil je weten hoe een onderhoudstraject er binnen mijn praktijk uitziet?
Stuur me gerust een DM 💬

26/02/2026

Soms krijg ik een dringende telefoon.

De vraag of ik “nog even iemand kan tussen nemen”, omdat de pijn plots zo erg is geworden dat stappen bijna niet meer lukt. Omdat het lichaam het ineens lijkt te begeven. Omdat het nu écht niet meer gaat.

En telkens voel ik dezelfde spanning tussen wat mensen verwachten… en hoe ik werk.

Want pijn wordt zelden écht plots ondraaglijk.
Ze bouwt op.
Ze geeft signalen.
Ze fluistert eerst. Een stijf gevoel. Vermoeide benen. Onrust in het lichaam. Slechter slapen.
Maar zolang het nog enigszins functioneert, schuiven we het weg. Er is werk. Er is gezin. Er is van alles dat voorgaat.

Vaak is er zelfs al een traject gestart. Er was verbetering. Het lichaam reageerde goed.
Maar dan wordt een afspraak uitgesteld. Een opvolging verschoven.
“Het gaat nu wel weer.”
Tot het niet meer gaat.

En dan komt de urgentie.

Begrijp me niet verkeerd: ik begrijp hoe het leven loopt. Ik begrijp dat agenda’s vol zitten en prioriteiten verschuiven. Maar wat ik niet doe, is brandjes blussen ten koste van structureel werk. Ik schuif geen cliënten opzij die wél hun engagement nakomen. Ik werk niet tot laat in de avond om acuut te compenseren wat maanden werd uitgesteld.

Omdat mijn visie anders is.

Ik werk niet volgens het model: wachten tot het escaleert en dan snel iets oplossen.
Ik werk aan de oorzaak. Aan de segmenten die aansturen. Aan de onderliggende stressbelasting. Aan het patroon dat het lichaam telkens opnieuw in dezelfde overbelasting brengt.

En dat vraagt continuïteit.
Dat vraagt onderhoud.
Dat vraagt verantwoordelijkheid.

Preventie is zelden urgent.
Tot het plots wél urgent wordt.

De cliënten die kiezen voor opvolging en onderhoud, die hun lichaam serieus nemen vóór het schreeuwt, blijven stabieler. Zij vermijden crisismomenten. Zij ervaren minder escalatie. Hun lichaam hoeft niet telkens tot het uiterste te gaan om gehoord te worden.

En dat is het verschil tussen reageren op pijn
en bouwen aan gezondheid.

De vraag is dus niet of ik iemand “nog even kan tussen nemen”.

De echte vraag is:
hoe belangrijk is jouw gezondheid op het moment dat het even beter gaat?

Gezondheid begint waar symptoombestrijding stopt.

Wil je weten hoe een onderhouds- of preventietraject eruitziet binnen mijn praktijk?
Stuur me gerust een bericht.

Bevrijd je lichaam. Herstel van binnenuit.

19/02/2026

“Ik weet niet meer hoe ik moet doorgaan.”

Ze zei het zacht, bijna alsof het niet hoorde dat zij dat zei. Ze is iemand die gewend is om te dragen, beslissingen te nemen en verantwoordelijkheid op te nemen. Doorgaan is voor haar geen keuze, het is een gewoonte.

Maar haar lichaam dacht daar anders over.

Al weken had ze pijn in haar benen. Overdag functioneerde ze nog, maar ’s nachts werd het erger. Aanraking was gevoelig, ontspannen lukte niet meer en slapen werd onrustig. Wat me tijdens de behandeling meteen opviel, was de verminderde doorbloeding in beide benen. Rechts was duidelijk meer gespannen en daar zat ook de meeste pijn.

Structureel stond alles correct. Geen uitgesproken blokkade. Geen gewricht dat “vast” zat. En toch bleef haar systeem gespannen.

Wat hier speelde, was geen puur mechanisch probleem. Het was een zenuwstelsel dat al te lang in paraatheid stond.

Langdurige mentale druk houdt het lichaam in actie-modus. Bloedvaten vernauwen, de doorbloeding daalt en bepaalde segmenten worden overprikkeld. Pijn verschijnt dan vaak net op het moment dat je eindelijk wil rusten. In stilte wordt zichtbaar wat je overdag nog kan onderdrukken.

Ik heb niet “het been behandeld”. Ik heb het segment behandeld dat het been aanstuurt.

Dat is het verschil tussen symptoomgericht werken en segmentaal werken. Wanneer je het systeem reguleert dat de klacht onderhoudt, kan het lichaam opnieuw zakken.

Vandaag voelt ze geen pijn meer.

Veel ambitieuze mensen denken dat ze gewoon sterker moeten worden. Maar wilskracht herstelt geen regulatie. Wie blijft doorgaan zonder richting, komt vroeg of laat tot stilstand via het lichaam.

Misschien is het dan geen kwestie van harder werken, maar van terugkeren naar een fundament dat weer kan dragen.

Herken je dat jouw lichaam signalen geeft terwijl jij blijft functioneren?

Misschien is het tijd om te luisteren.

19/02/2026

“Ik weet niet meer hoe ik moet doorgaan.”

Ze zei het bijna verontschuldigend alsof het niet hoorde dat zij dat zei.
Zij is iemand die gewend is om te dragen, te beslissen, om verantwoordelijkheid te nemen.

Maar haar lichaam vertelde al weken een ander verhaal.

Ze had pijn in haar beide benen...vooral in rust.
Overdag lukte het nog om door te werken maar ’s nachts kwam het opzetten.
Aanraking was erg gevoelig en ontspannen lukte niet meer.
Slapen werd onrustig, bijna onmogelijk.

Wat mij tijdens de behandeling meteen opviel, was de verminderde doorbloeding in beide benen.
Rechts was het duidelijk meer uitgesproken.
En net daar zat ook de meeste pijn.

Structureel stond alles correct, er was geen duidelijke blokkade.
Geen gewricht of wervel dat “vast” zat.
Geen klassieke verklaring die het hele plaatje kloppend maakte.

En toch bleef haar systeem gespannen.

Wat hier speelde, was geen puur mechanisch probleem.
Het was een zenuwstelsel dat al te lang in paraatheid stond.

Wanneer mentale druk zich opstapelt, blijft het sympathische systeem actief.
Het lichaam blijft in actie-modus:
Bloedvaten vernauwen;
Doorbloeding daalt;
Segmenten worden prikkelbaarder;
Huidzones gevoeliger.
Pijn verschijnt vooral wanneer het eindelijk stil wordt.

In rust komt de waarheid naar boven.

En precies daar zat haar innerlijke strijd.
Ze voelde dat ze moest doorgaan.
Maar ze wist niet meer in welke richting.

Ik behandelde niet de plaats van de pijn, ik heb niet “de benen behandeld”.
Ik heb het segment behandeld dat de benen aanstuurt.
Dat is het verschil tussen symptoomgericht werken en segmentaal werken.

Wanneer je het systeem reguleert dat de klacht onderhoudt, kan het lichaam opnieuw tot rust komen.
Ik werkte op het systeem dat de pijn in stand hield.
Niet forceren of manipuleren... maar reguleren.

Vandaag voelt ze geen pijn meer, dat gevoel in beide benen is volledig weg. Ze had ook een betere nachtrust.

Dat blijft me telkens opnieuw raken.
Hoe het lichaam eerst fluistert...dan aandringt én uiteindelijk duidelijk begrenst.

Veel klachten bij ambitieuze professionals zijn geen teken van zwakte.
Ze zijn een signaal dat het zenuwstelsel geen veiligheid meer ervaart.
En wilskracht kan veel.

Maar wilskracht herstelt geen regulatie.

Wie blijft doorgaan zonder richting, komt vroeg of laat tot stilstand via het lichaam.
Misschien is het dan geen kwestie van sterker worden maar van terugkeren naar een fundament dat weer kan dragen.

Adres

Koolaerdstraat 107
Gistel
8470

Website

http://www.fab-ulous.be/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Gezondheidshuis Fab-ulous nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.