07/09/2026
VERWONDEREN. 🐚🔥
Wanneer ben jij voor het laatst écht gestopt met rennen?
Dit weekend mocht ik opnieuw stilstaan bij de verwondering van mijn jongste dochter.
Hoe ze diep, diep gelukkig wordt van zand tussen haar tenen. Van golven die komen en gaan. Van schelpen die ze het liefst allemaal mee naar huis zou nemen.
Zo simpel. Zo puur. Zo helemaal hier. En NU.
Dat hier en nu blijven is voor mij nog steeds een enorme uitdaging.
Mijn hoofd kijkt vaak vooruit.
Naar wat nog beter kan.
Naar wat ik nog moet doen.
Naar waar ik naartoe wil.
Naar wat er nodig is om een stap verder te zijn.
Maar dit weekend trapten we als gezin even op de rem.
En ik merk dat ik mezelf er soms nog echt van moet overtuigen dat ik mag stoppen met rennen.
Dat er geen tijger achter me aan zit. 🐅
Dat ik niet altijd hoef te vechten, te bewijzen of vooruit te bewegen.
Ik mag ook gewoon zijn.
Ik mag de vurige tijger zijn.
In al haar kracht.
In al haar zachtheid.
In al haar facetten.
En ik mag genieten.
Echt genieten van wat er NU is.
Van mijn gezin.
Van kleine momenten.
Van zand tussen tenen en schelpen op het strand.
En ja… ik mag blijven verlangen naar alles wat nog mag komen.
Want voor het eerst voel ik het echt diep vanbinnen:
VERTROUWEN.
Een diep vertrouwen dat alles wat voor mij is weggelegd, zich op het juiste moment aan mij zal laten zien.
Mijn vuur is aangewakkerd. 🔥
En misschien is de kunst nu niet om het nlg harder te laten branden…
Maar om het lekker te laten smeulen.
Soms is het een waakvlam.
Soms een steekvlam.
Soms laait het hoog op.
En weet je?
Alles is oké.
Misschien is dat wel de grootste vorm van vertrouwen:
weten dat ik niet hoef te haasten om ergens te komen.
Dat ik er al ben ♥️
Wanneer heb jij jezelf voor het laatst toegestaan om gewoon even niet te rennen?
