03/05/2023
Vandaag loopt mijn begeleider met me mee. Ik werk sinds een halfjaar als leerling in een verzorgingstehuis. Dit is mijn eerste stage, mijn begeleider wil weten hoe het gaat.
Ik voel me altijd een beetje bekeken als er iemand meeloopt. Maar ik begrijp dat dit erbij hoort.
‘Hoe is het met u?’ vraag ik aan een cliënt.
‘Prima, jongen, en met jou? En hoe is het met je verkering?’ vraagt ze. Mevrouw kijkt mij aan. Ze is oprecht geïnteresseerd in hoe het me gaat. Vorige week vertelde ik haar dat het over is tussen mij en mijn vriendin.
Ik vind het bijzonder dat ze hiernaar vraagt. Wat lief dat ze dit nog weet, denk ik bij mezelf.
‘Het is nog steeds over, mevrouw, maar het is goed zo...’ antwoord ik.
‘Ach jongen, wat vervelend. Soms gaan dingen niet zoals je van tevoren bedacht hebt, hè...’ Ik schud mijn hoofd en bedank haar dat ze ernaar informeert. Ik kom nu al een halfjaar bij deze vrouw over de vloer en kan goed met haar praten.
Soms vertel ik dingen over mezelf omdat ze ernaar vraagt. Ik vind het niet erg, mevrouw is oprecht geïnteresseerd in andere mensen en ik vind het belangrijk om open te zijn. Mevrouw vertelt me ook veel over haar leven. Waarom zou ik haar niet vertellen hoe het met mij gaat als ze ernaar vraagt?
Ik merk dat dit een band schept en ik heb er geen last van. Integendeel, dit soort gesprekken maakt mijn werk juist mooi.
‘Je moet niet zo persoonlijk worden. Dat met je vriendin bijvoorbeeld...’ zegt mijn begeleider aan het einde van de dag.
‘Mag dat niet dan?’ vraag ik.
‘Het is niet professioneel, Tommie. Jij bent de zorgverlener...’ Ik ben even stil. Misschien heeft ze wel gelijk.
‘Oké, ik zal er in het vervolg op letten,’ antwoord ik.
Ik ga de discussie niet aan, dit is de mening van mijn begeleider. Ik ben een leerling en ben daardoor kwetsbaar. Bovendien heb ik geen zin in een slechte beoordeling. Voor mijn eigen gevoel doe ik niets verkeerd. Ik vind het juist menselijk om open te zijn. Ik merk ook vaak dat mensen dit juist op prijs stellen.
Het contact tussen mij en de mensen die ik help is wederzijds, dat is toch mooi? Het voelt gelijkwaardiger als ik ook eens iets over mezelf met ze deel. Ik ben ook maar een mens, en ik vind het belangrijk om iets van mezelf te laten zien.
Ik wil niet dat de mensen zich ‘de patiënt’ voelen. En ik wil niet ‘de zorgverlener’ zijn – ik ben gewoon Tommie. Gelijkwaardig menselijk contact is nou juist een van de dingen die mijn werk zo mooi maakt.
Tommie Niessen
Verpleegkundige, auteur en spreker
_____
📘 Uit mijn boek: Tommie in de zorg
