13/10/2026
Herken je dit?
Ik moet nog die mail versturen, een betaling uitvoeren, boodschappen doen, de was verplaatsen en de kinderen ophalen.
Zoveel open vakjes in mijn hoofd. Alleen al onthouden wat ik allemaal moet doen, vraagt inspanning.
En toch vergeet ik iets.
De mail naar school. Die overschrijving. Een deel van de boodschappen.
En dan voel ik me schuldig.
Het is hard werken om alle ballen hoog te houden. Om de lijstjes van mijn werk, mijn gezin en mijn eigen gezondheid te beheren.
Toen ik las over het Zeigarnik-effect, herkende ik daar iets in: het idee dat onafgemaakte taken gemakkelijker blijven hangen dan afgeronde taken.
Voor mij voelde dat als een beschrijving van al die open vakjes. Dingen die mijn aandacht blijven vragen, ook wanneer ik eindelijk even ga zitten.
Dus ik probeer het anders aan te pakken.
Ik schrijf op wat er nog moet gebeuren. Ik vink af. Wat vandaag niet kan, geef ik een concreet moment in mijn agenda. En ik oefen om niet meteen iets nieuws toe te voegen. Om niet mijn impulsen te volgen voor het leuke of het nodige erbij te nemen.
Want iets kan de moeite waard zijn, terwijl ik er op dit moment geen ruimte voor heb. Geen ruimte in mijn hoofd om het erbij te nemen.
Eerst wat ruimte maken. Dan pas iets erbij.
Ik merk dat ontspannen moeilijker is wanneer mijn hoofd de hele lijst blijft herhalen. Mijn lichaam zit stil, maar vanbinnen ben ik nog bezig.
Mijn lijst hoeft niet leeg te zijn. Ik wil vooral niet alles voortdurend in mijn hoofd hoeven dragen.
Herkenbaar? Of ben ik echt de enigste ☺️