14/10/2026
Je noemt het sterk zijn. Maar wat als je gewoon bang bent om in te storten zodra je stopt?
Je bent degene die alles regelt. Die blijft doorgaan. Die er is voor iedereen. Die zelfs in haar donkerste dagen nog aan anderen denkt.
Je bent er nog verdomd goed in ook...
Je voelt aan wanneer iemand niet lekker in zijn vel zit. Je merkt spanningen op voordat iemand ze uitspreekt. Je houdt rekening met iedereen.
Maar wanneer heeft iemand voor het laatst rekening gehouden met jóú?
En nee, ik bedoel niet die keer dat iemand vroeg hoe het ging en jij automatisch ‘goed’ antwoordde.
Ik bedoel: wanneer mocht jij eens níét sterk zijn?
Wanneer mocht je het niet weten, het niet oplossen, niemand geruststellen en gewoon zeggen: “Het gaat niet. En ik heb even geen idee hoe het verder moet.”
Want soms is sterk zijn geen kracht meer.
Soms is het een overlevingsstrategie die je ooit heeft geholpen, maar die je vandaag niet meer laat voelen hoe moe je eigenlijk bent.
Misschien heb je geleerd dat je pas veilig bent als je alles onder controle houdt. Dat je pas iets waard bent als je iets betekent voor een ander. Of dat er voor jouw verdriet weinig ruimte is zolang iedereen op jou rekent.
En dus blijf je geven.
Zelfs wanneer je eigenlijk leeg bent.
Maar luister eens.
Je hoeft niet eerst in te storten om het recht te hebben op rust.
Je hoeft niet voor iedereen van betekenis te zijn om zelf betekenisvol te zijn.
En je hoeft je pijn niet nóg beter te begrijpen om te mogen voelen dat het genoeg is geweest.
Misschien begint herstel niet bij nóg harder werken aan jezelf.
Misschien begint het bij de vraag die je al veel te lang ontwijkt:
Wie ben ik als ik even niemand hoef te dragen?
Dat is geen gemakkelijke vraag.
Maar misschien wel een die het waard is om bij stil te staan.
Herkenbaar? Je hoeft het hier niet mooier te maken dan het is.
Reageer maar onder deze post als jij je ook al veel te lang ster houdt...
Liefs voor jou van mij, Delfine😘
