14/06/2026
Vaderdag...
Voor sommigen een dag vol dankbaarheid.
Voor anderen een dag die schuurt.
En voor velen een beetje van beide.
Vandaag denk ik aan Xavier, de papa van mijn dochter, die in 2011 overleed.
Aan het diepe, soms woordeloze gemis dat onze oudste dochter voelt nu ze bijna 18 wordt.
Aan alles wat hij niet meer heeft kunnen meemaken.
Aan alles wat zij heeft moeten missen.
Vandaag denk ik ook aan mijn eigen vader.
Er is geen contact meer. Een keuze die ik vanuit zelfbehoud heb moeten maken na alles wat gebeurd is. Een keuze waar ook mijn eigen aandeel en verantwoordelijkheid in zit.
En toch blijven dagen als deze confronterend.
Want hoe bewust een keuze ook is, het gemis van wat er had mogen zijn, blijft soms voelbaar.
En tegelijk voel ik vandaag ook diepe dankbaarheid.
Voor mijn pluspapa.
De man die in mijn leven kwam toen ik 12 was. Met wie ik door de jaren heen een band heb opgebouwd die moeilijk in woorden te vatten is.
We hebben vaak weinig woorden nodig.
We zien elkaar.
We begrijpen elkaar.
We zijn er voor elkaar.
In mijn familiesysteem zie ik van generatie op generatie vaders die verdwenen...
Fysiek, emotioneel of relationeel.
Daardoor leren veel meisjes en vrouwen al vroeg om sterk te zijn.
Om zichzelf te dragen.
Om niemand nodig te hebben.
Om hun hart te beschermen.
Ik herken dat ook in mijn eigen verhaal.
Maar wat ik vandaag ook zie, bij mezelf, bij mijn dochters en bij mijn moeder, is dat er iets verandert wanneer we ons pantser stilaan zachter durven maken.
Wanneer we opnieuw leren zakken in ons lichaam.
Wanneer we ons openen voor verbinding zonder onszelf te verliezen.
Dan lijkt er ook meer ruimte te ontstaan voor veilige mannen.
Mannen die aanwezig blijven.
Mannen die luisteren.
Mannen die verantwoordelijkheid dragen.
Mannen die niet perfect zijn, maar wel beschikbaar.
Mannen die, simpelweg door er te zijn, mee helpen helen wat generaties lang pijn heeft gedaan.
En misschien is dat ook wat systemisch werk mij heeft geleerd.
Dat achter iedere vader ook een zoon leeft.
Achter iedere moeder ook een dochter.
Een kind dat gevormd werd door wat het wel kreeg en door wat het heeft moeten missen.
Dat maakt niets goed.
Maar het maakt veel begrijpelijk.
Misschien mogen we vandaag niet alleen de vaders eren, maar ook de jongens die zij ooit waren.
De jongens die hun weg zochten.
Die soms verdwaalden.
Die soms doorgaven wat ze zelf nooit ontvingen.
En die, net als wij allemaal, verlangden naar liefde, erkenning en een plek waar ze werkelijk gezien werden.
Misschien begint heling precies daar.
Wanneer we elkaar niet langer alleen zien in onze rollen van vader, moeder, zoon of dochter, maar ook in onze gedeelde menselijkheid.
Dus laat ik deze Vaderdag eindigen met het eren van wat was.
Voor wat ontbrak.
Voor wat verloren ging.
Voor wat nog steeds pijn doet.
Maar ook met dankbaarheid.
Voor de veilige papa's.
Voor de pluspapa's.
Voor de grootvaders.
Voor de stiefvaders.
Voor de mannen die kiezen om aanwezig te zijn.
Voor de mannen die aan onze zijde staan.
En die, vaak zonder het zelf te beseffen, een helend rolmodel zijn voor onze kinderen.
Heren, hoe deze dag ook voor jou gekleurd mag zijn...
Dit is jouw dag.
AHO 🩵
