29/08/2026
Dagenergie Donderdag 27 Augustus
Lief mens je werkt naar een einde toe. Naar de voltooiing van een tijdperk waarin het soms heeft geleken alsof er nooit een einde aan zou komen. Pas achteraf kun je werkelijk de balans opmaken. Pas wanneer je iets verder van de storm verwijderd bent, zie je hoe groot de golven zijn geweest en hoeveel kracht het je heeft gekost om jezelf erdoorheen te bewegen. En ook al lijkt er in de materie nog weinig veranderd, vanbinnen voel je dat het boek bijna gesloten mag worden. De laatste bladzijden worden geschreven om alles wat je hebt doorleefd een plek te geven en verder te gaan op jouw pad.
In dit eclipseseizoen heb je opnieuw helder mogen voelen hoe snel je tegenwoordig doorhebt wanneer iets niet fijn is voor jou. Waar je vroeger nog bleef zoeken, verklaren, aanpassen of volhouden, voel je nu eerder, dit klopt niet voor mij. Juist die verfijnde afstemming is van grote waarde. Hoe meer jij vanuit jezelf op jou afgestemd raakt, hoe scherper je de voorwaarden voor jouw leven kunt voelen. Daardoor ontstaat er steeds meer ruimte voor mensen, keuzes en omstandigheden die beter bij jou passen. Je hebt het abnormale heel lang als normaal beschouwd. Terwijl er diep vanbinnen altijd een stemmetje is geweest dat iets anders fluisterde. Een zachte aanwezigheid die voelde dat er iets niet klopte, zelfs wanneer de hele wereld om je heen deed alsof dit nu eenmaal was hoe het hoorde. Daardoor ben je gaan geloven dat er iets mis was met jou. Maar juist daar bevindt zich het wonderlijke keerpunt want alles waarvan jij dacht dat het verkeerd was aan jou, bleek uiteindelijk de poort naar jouw kracht te zijn. Jouw gevoeligheid. Jouw diepe waarneming. Jouw vermogen om onder woorden, gedragingen en verhalen te voelen wat er werkelijk aanwezig is. Het waren nooit de delen die je kleiner maakten. Het waren de delen die je terug zouden brengen naar jouw waarheid. Vanaf het moment dat je dit bent gaan zien, werd er steeds meer helder. Niet alles werd meteen gemakkelijk, maar jij begon jezelf serieuzer te nemen. Je innerlijke stem kreeg meer ruimte. Je grenzen werden voelbaarder. En je leerde dat jouw afstemming geen last is, maar een richtingaanwijzer. Steeds opnieuw nodigt het leven je uit om aanwezig te blijven in het veld van het niet-weten. In de ruimte waarin de nieuwe vorm nog niet zichtbaar is, terwijl de oude vorm al niet meer past. Juist daar ontdek je hoeveel stevigheid er inmiddels in jou is ontstaan. Daar voel je dat je het antwoord nog niet hoeft te kennen om jezelf te kunnen vertrouwen. Want welke storm zich ook aandient, jij weet inmiddels hoe je jouw zeilen kunt bijstellen. Je weet hoe je terugkeert naar jouw eigen kompas. En diep vanbinnen weet je ook: ik hoef de hele weg nog niet te kunnen zien. Ik hoef alleen maar trouw te blijven aan de richting die in mij klopt.
Deborah
