Expedition-Bliss

18/06/2026

🔥❄️ Vuur & IJs Weekend | 9-11 oktober

De eerste deelnemers zijn ondertussen ingeschreven en de voorbereidingen zijn volop bezig.

Omdat dit de eerste editie is, kregen eerdere deelnemers van een workshop of expeditie als eerste de kans om hun plaats te reserveren met €50 korting.

Deze kortingsactie loopt nog slechts enkele dagen.

Heb je eerder deelgenomen aan een workshop of expeditie van Expedition-Bliss en overweeg je mee te gaan? Dan is dit het moment om je plaats vast te leggen.

🌲 Ademhaling
❄️ Koude training
🔥 Buiten koken en kampvuur
🛖 Overnachting in glamping-setting
👥 Kleine groep

Meer info:
https://expedition-bliss.be/vuur-ijs-weekend/

29/05/2026

Er is daar een berg.

Altijd aanwezig.

We zien hem overal.

Vanuit de sauna.
Vanuit de plek waar we samenkomen.
Vanuit het restaurant.

Hij is er gewoon.

Stil.
Onveranderlijk.

Soms kijk je ernaar
zonder er echt bij stil te staan.

En soms…
voel je wat hij eigenlijk zegt.

Daar heerst iets anders.

De koude.
De natuur.

Niet wij.

Wij zijn daar te gast.

Even weg uit het idee
dat we alles onder controle hebben.

Even terug
naar een plek
waar dat helemaal niet nodig is.

Misschien is dat ook wat er gebeurt
tijdens zo’n expeditie.

Dat je weer herinnert
hoe klein je bent.

En tegelijk…
hoe juist dat voelt.

https://expedition-bliss.be/winter-expeditie/

17/05/2026

15/05/2026

Ik betrap mezelf er soms op
dat ik gewoon blijf doorgaan.

Ook wanneer mijn lichaam allang zegt: stop.

Niet omdat het moet.

Maar omdat ik het zo gewend ben.

Dat is geen discipline.

Dat is mijn zenuwstelsel
dat nog steeds denkt
dat “aan blijven staan” normaal is.

Dus ik stop.

Niet lang.

Gewoon even.

Ogen dicht.

Voelen waar het vastzit.

Niet fixen.
Niet analyseren.

Gewoon eerlijk zijn
over wat er speelt.

Dat is meestal genoeg
om het te laten zakken.

Als je dit herkent:

je bent niet “zwak”.

Je bent getraind
om jezelf te negeren.

12/05/2026

“Hoe koud is het water?”

Een vraag die ik bijna altijd hoor
net voor iemand het ijsbad instapt.

Logisch ook.

Je wil weten waar je aan begint.
Een beetje grip houden.

Maar eigenlijk…
maakt het weinig uit.

Of het nu 2 graden is
of 8.

Je lichaam reageert toch.

Wat interessanter is:

wat doe jij op dat eerste moment?

Wanneer je systeem aanslaat.
Wanneer alles in je zegt: dit is ongemakkelijk.

Ga je erin mee?

Of kan je even blijven kijken
naar wat er gebeurt
zonder er meteen iets mee te moeten?

Misschien gaat het daar meer over
dan over de temperatuur zelf.

10/05/2026

Ook jij kan, net zoals Inge, je avontuurlijke zelf terug ontdekken.
Blijf op de hoogte ivm de volgende expeditie, via onze wachtlijst:
https://expedition-bliss.be/winter-expeditie/

07/05/2026

Dit is geen gewone reis.

Je komt hier niet om iets te zien.
Niet om even “weg te zijn”.

Dit is een terugkeer.

Laag per laag
valt er iets weg.

De rollen.
De spanning.
De verhalen die je al zo lang meedraagt.

Tot er iets anders overblijft.

Iets eenvoudigs.
Iets echts.

We werken niet met praten.

Geen lange gesprekken.
Geen analyses.

We gebruiken ervaring.

De adem.
De koude.
De stilte van de omgeving.

En dat doet zijn werk.

Vanzelf.

Mijn rol daarin is eenvoudig.

Ik stuur.
Ik begeleid waar nodig.
Ik help waar nodig.

Maar ik neem het niet over.

Je hoeft niets te forceren.

Alleen aanwezig zijn
en laten gebeuren
wat er al in beweging wil komen.

Begin maart '27 gaan we weer.
Inschrijven op de wachtlijst kan:
https://expedition-bliss.be/winter-expeditie/

04/05/2026

Niet alle ijsbaden zijn hetzelfde.

Het verschil tussen 2°C en 8°C
is enorm.

Dat voelt niet als “een beetje kouder”.
Dat is een compleet andere ervaring.

Maar dat betekent niet
dat het altijd extremer moet.

Ook bij 14°C gebeurt er al veel.

Je lichaam reageert.
Je adem verandert.
Je systeem begint te werken.

Fysiek.
Mentaal.

En soms zit de kracht net daar.

Niet in hoe koud het is.
Maar in hoe lang je aanwezig blijft.

Rustig blijven.
Ademen.
Voelen wat er gebeurt
zonder meteen weg te willen.

Kou is geen competitie.

Het is een manier
om jezelf tegen te komen...

02/05/2026

Ik dacht lang dat ik gewoon te weinig tijd had.

Te veel te doen.
Te weinig ruimte.

Tot ik begon te merken
dat het niet over tijd ging.

Maar over hoe ik ermee omging.

Altijd vooruitdenken.
Plannen.
Al bezig zijn met wat nog moest komen.

En daardoor nooit echt hier zijn.

De momenten waarop ik de meeste rust voel,
zijn niet wanneer alles “af” is.

Maar wanneer ik stop met bezig zijn met later.

Wanneer ik in de kou stap.
Of gewoon even stilsta.

En er niets anders is
dan wat er op dat moment gebeurt.

Tijdens workshops doen we soms een heel eenvoudige oefening:

elkaar gewoon in de ogen kijken.

Een paar minuten.

En bijna altijd gebeurt daar iets.

Tijd wordt vaag.
Rekt uit.
Of lijkt even helemaal weg te vallen.

Daar is geen druk.

Omdat er niets is
dat je moet inhalen
of vooruitdenken.

Misschien gaat het niet over
meer tijd hebben.

Maar over stoppen
met jezelf voortdurend vooruit te duwen.

Voel jij dat het tijd is om te tijd even stil te zetten?
Ik begeleid je hier graag in
https://expedition-bliss.be/wim-hof-methode-workshop/

30/04/2026

Onze nieuwe blogpost: nu online...

Freeze reactie: waarom je bevriest bij stress (en hoe je ontdooit)

Misschien brengt je dit wel iets:
https://expedition-bliss.be/freeze-reactie