02/06/2026
Onlangs zag ik opnieuw videobeelden op sociale media van een yogales. Tijdens de les werden deelnemers gefilmd terwijl ze in een houding lagen, om die beelden later online te delen.
Het is iets waar ik al jaren vragen bij heb.
Yoga is voor mij veel meer dan een fysieke beoefening. In een les wordt vaak ook mentaal, emotioneel en energetisch werk verricht. Mensen komen soms op een heel kwetsbare plek terecht. Net daarom geloof ik dat veiligheid, aanwezigheid en vertrouwen essentieel zijn.
Trouwens een van de hoofdredenen dat ik zelf een studio wilde openen, nu 4 jaar geleden.
Wat me deze keer misschien extra raakte, was dat de beelden werden gemaakt tijdens een reclining butterfly: een houding die voor sommigen diep ontspannend en helend kan zijn, maar ook heel veel kan losmaken.
Dat roept bij mij enkele vragen op.
Wanneer een teacher tijdens de les bezig is met het maken van content voor sociale media, kan die dan nog volledig aanwezig zijn als begeleider, spaceholder of teacher?
Welke boodschap geven we daarmee aan de deelnemers in de ruimte?
En hoe zit het met toestemming? Ook wanneer mensen akkoord gaan om gefilmd te worden, kunnen we ons afvragen of ze op dat moment werkelijk kunnen inschatten hoe kwetsbaar ze zich tijdens een les zullen voelen.
Voor mij gaat lesgeven niet alleen over het aanbieden van houdingen, maar ook over het bewaken van een veilige ruimte waarin mensen zich vrij voelen om te ervaren wat er zich aandient.
Hoewel het me diep in mijn ziel als yogadocente raakt, deel ik dit niet als oordeel, maar als een oprechte bedenking die al langer bij me leeft.
Hoe kijken jullie hiernaar? Als deelnemer, als teacher, als spaceholder.
Ik besef ook dat sociale media vandaag bijna onmisbaar lijken voor veel yoga teachers en studio’s. Lessen vullen zichzelf niet, zichtbaarheid is belangrijk en het is vaak zoeken naar manieren om mensen te bereiken.
Ik begrijp die uitdaging. Tegelijkertijd vraag ik me af of we als yoga community die grens niet kunnen bewaken. Over alle studio’s en teachers heen.
